ဒေဝဓမ္မ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ချမ်းသာသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ၎င်း၏ ဇနီးကွယ်လွန်ပြီးနောက် သာဝတ္ထိမြို့မှ ဥစ္စာရှင်တစ်ဦးသည် သံဃာတော်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ရဟန်းမဝင်မီ သူသည် မိမိအတွက် အခန်းတစ်ခန်း၊ မီးဖိုခန်းတစ်ခန်းနှင့် ကုန်လှောင်ခန်းတစ်ခန်းကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ကုန်လှောင်ခန်းတွင် ထောပတ်နှင့် ဆန်ကို ဖြည့်သိုလှောင်ခဲ့သည်။

ရဟန်းဖြစ်ပြီးနောက်ပင် သူသည် မိမိနှစ်သက်သော အစားအစာကို ချက်ပြုတ်စေရန် အစေခံများကို ခေါ်ယူခဲ့သေးသည်။ သူသည် ညအတွက် အဝတ်ဆင်တစ်စုံ၊ နေ့အတွက် အဝတ်ဆင်တစ်စုံကို အပြည့်အစုံ ထားရှိခဲ့ပြီး ကျောင်း၏ အစွန်အဖျားတွင် သီးခြား နေထိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည် အဝတ်နှင့် အိပ်ယာခင်းများကို အခန်းအတွင်း ခြောက်အောင် ဖြန့်ထားခဲ့သည်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှ တစ်ကျောင်းသို့ ခရီးသွားနေသော ရဟန်းအချို့သည် သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအရာများကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က ဘယ်သူ့ပစ္စည်းလဲဟု မေးကြပြီး သူက ကိုယ်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က အဝတ်သုံးထည်သာ ခွင့်ပြုထားကြောင်း၊ ဗုဒ္ဓသည် လိုအပ်ချက်နည်းပါးသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်းတို့က သတိပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့က သူ့ကို ဘုရားရှင်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဘုရားရှင်က ဤရဟန်းသည် ဤမျှ များပြားသော ပစ္စည်းများ စုဆောင်းခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသလားဟု မေးတော်မူရာ ရဟန်းက ဟုတ်ကန်ပါသည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က နည်းပါးစွာ လိုချင်ခြင်း၊ ရောင့်ရဲခြင်းနှင့် တစ်ပါးတည်း နေခြင်း၏ ဂုဏ်ရည်များကို သူ ချီးမွမ်းခဲ့ကြောင်း သတိပေးတော်မူ၏။ ဒေါသထွက်သွားသော ရဟန်းက မိမိတို့ လိုလားသည့်အတိုင်း သွားလာမည်ဟု အော်ဟစ်ကာ အပေါ်ရုံ အင်္ကျီကို ချွတ်ပစ်ပြီး ခါးတောင်းပတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ဘုရားရှင်က ရှေးဘဝတွင် ဤရဟန်းသည် ရေနတ်ဆိုးအဖြစ် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ၊ အပြစ်ကျူးလွန်ရန် ကြောက်ရွံ့သော ရှက်ခြင်းကို ရှာဖွေခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ယခု သူသည် ရှက်ခြင်းမရှိဘဲ ဤနေရာတွင် မည်သို့ ရပ်နေနိုင်သနည်း။ ဤစကားများကြောင့် သူ၏ ရှက်ခြင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်ကို ပြန်ဝတ်ဆင်ပြီး ဘုရားရှင်ကို ရှိခိုးကာ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ပါဠိတော်၏ မွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းစုစည်းမှု ဇာတက၏ အမှတ် ၆ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါက ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးနေစဉ် ဘောဓိသတ္တဝါသည် ဘုရင်နှင့် မိဖုရားမှ မင်းသားအဖြစ် မွေးဖွားပြီး မင်းသား မဟိံသာသဟု အမည်ပေးခံခဲ့ရသည်။ ဒုတိယသား မင်းသား စန္ဒ ဖွားမြင်လာသည်။ ထို့နောက် ဘောဓိသတ္တဝါ၏ မယ်တော် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဘုရင်က ချစ်မြတ်နိုးသော အခြားမိဖုရားတစ်ပါးကို ယူခဲ့သည်။ ထိုမိဖုရားက မင်းသား သူရိယကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ဘုရင်က မိဖုရား၏ သားအတွက် မည်သည့်ဆုကို တောင်းလျှင်မဆို ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ မိဖုရားက ထိုကတိကို သူ၏ သားကြီးလာသည်အထိ တန်ဖိုးထားစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် မိမိ၏ သားကို မင်းဖြစ်စေရန် ဘုရင်အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဘုရင်က သူ၏ သားနှစ်ယောက်သည် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပသူများဖြစ်ပြီး နိုင်ငံကို မိဖုရား၏ သားအား ပေးအပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ သို့သော် မိဖုရားက ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။ သူ၏ သားများကို မိဖုရားက အကြံအစည်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘုရင်က အကြီးဆုံး မင်းသားနှစ်ပါးကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ဘုရင်က သူတို့ကို တောသို့ ဆုတ်ခွာပြီး ဘုရင် ကွယ်လွန်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ တရားဝင် အခွင့်အရေးရှိသော မြို့တွင် အုပ်စိုးရန် ပြန်လာရန် မှာကြားခဲ့သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် သူတို့၏ ဦးခေါင်းကို နမ်းရှိုက်ပြီး ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော မင်းသား သူရိယက ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး အကြောင်းရင်းကို သိရှိကာ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သုံးဦးသည် ဟိမဝန္တာ တောင်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဘောဓိသတ္တဝါက လမ်းမှ ဖယ်ရှားပြီး သစ်ပင်ရင်းတွင် ထိုင်နေတော်မူသည်။ သူက မင်းသား သူရိယကို ရေကန်သို့ ပြေးသွားပြီး ရေသောက်၍ ရေချိုးကာ ကြာပန်းရွက်တွင် ရေယူလာရန် မှာကြားခဲ့သည်။

ထိုရေကန်ကို ဝေဿဝဏက ရေနတ်ဆိုးတစ်ဦးအား အပ်နှင်းထားခဲ့သည်။ ထိုယက္ခသည် အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားနှင့် ဆိုင်သော ဂုဏ်ကို သိရှိသူများမှလွဲ၍ ရေထဲသို့ ဆင်းသူတိုင်းကို ဝါးမျိုနိုင်သည်။ ရေထဲသို့ မဝင်သူများအပေါ်တွင်မူ သူ၏ အာဏာ မရှိချေ။

မင်းသား သူရိယသည် ဘာမျှ မသိဘဲ ရေထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။ ရေနတ်ဆိုးက ရေအနက်မှ ဖမ်းယူပြီး အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားနှင့် ဆိုင်သော ဂုဏ်ကို သိသလားဟု မေးခဲ့သည်။ သူက နေနှင့် လဟု ဖြေခဲ့သည်။ ရေနတ်ဆိုးက မသိဟု ဆိုကာ သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မင်းသား သူရိယ ပြန်မလာသောအခါ ဘောဓိသတ္တဝါက မင်းသား စန္ဒကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူလည်း ဖမ်းယူခံရပြီး မေးခွန်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူက ကောင်းကင်၏ လေးမျက်နှာသည် နတ်ဘုရားနှင့် ဆိုင်သည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ရေနတ်ဆိုးက မသိဟု ဆိုကာ တူညီသော နေရာတွင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ဒုတိယညီတော်လည်း ပြန်မလာသောအခါ ဘောဓိသတ္တဝါသည် ကိုယ်တိုင်သွား၍ ၎င်းတို့၏ ခြေရာများကို နောက်လိုက်ပြီး ရေနားသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုရေကန်သည် ရေနတ်ဆိုး၏ ဖြစ်ရမည်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ ဓားကို ခါးတွင် ချည်ပြီး လေးကို ကိုင်ကာ ရေထဲသို့ မဝင်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ယက္ခက ဘောဓိသတ္တဝါ ရေထဲ မဝင်မည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တောသားတစ်ဦး၏ ပုံစံဆောင်ပြီး ရေချိုး၊ ရေသောက်ကာ ကြာပန်းများဖြင့် ဆင်ယင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဘောဓိသတ္တဝါက ထိုသူသည် ရေနတ်ဆိုးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိခဲ့ပြီး မိမိ၏ ညီတော်များကို ဖမ်းယူခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ယက္ခက ဝန်ခံခဲ့ပြီး ရေကန်ထဲ ဝင်ရောက်သူအားလုံးသည် သူ၏ သိမ်းပိုက်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း၊ အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားနှင့် ဆိုင်သော ဂုဏ်ကို သိရှိသူများမှလွဲ၍ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ယက္ခက ဘောဓိသတ္တဝါအား နတ်ဘုရားဂုဏ်ကို သိလိုသလားဟု မေးပြီး ပြောပြရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ ဘောဓိသတ္တဝါက ဝမ်းသာစွာ ပြောပြမည်ဟု ဆိုသော်လည်း ခရီးပန်းနေကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယက္ခက သူ့ကို ရေချိုးပေး၊ အစားအစာနှင့် ရေ ပေးကာ ပန်းများနှင့် ရနံ့ကြိုင်များဖြင့် ဆင်ယင်ပြီး ကျောင်းကန်ဆောင်တွင် အိပ်ရာ ခင်းပေးခဲ့သည်။

ဘောဓိသတ္တဝါသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ယက္ခသည် သူ့ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဘောဓိသတ္တဝါက ဂါထာတစ်ပုဒ် ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုဂါထာတွင် ဒုစရိုက်ကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး ဖြူစင်သော စိတ်နှင့် ငြိမ်းချမ်းသော သူများ၊ ကောင်းမြတ်မှုကို နှစ်သက်သူများသာ နတ်ဘုရားဂုဏ်ရှိသူဟု ခေါ်ဆိုကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယက္ခသည် ကျေနပ်ပြီး ညီတော်တစ်ပါးကို ပြန်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဘယ်သူကို ယူလာမည်နည်း။ ဘောဓိသတ္တဝါက “အငယ်ဆုံးကို” ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ယက္ခက သူ သိသည့်အတိုင်း ကျင့်သုံးခြင်း မရှိဟု ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ အကြီးထက် အငယ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘောဓိသတ္တဝါက သူသည် နတ်ဘုရားဂုဏ်ကို သိရှိပြီး ကျင့်သုံးသူလည်း ဖြစ်ကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ ဤမင်းသားငယ်ကြောင့် တောထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြပြီး သူ၏ မယ်တော်က နိုင်ငံကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤမင်းသားငယ်သည် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ရန် တစ်ကြိမ်မျှ မတွေးခဲ့ချေ။ ယက္ခက ကလေးကို ဝါးမျိုခဲ့ကြောင်း ပြောလျှင် မည်သူမျှ မယုံကြပါ။ ထိုအပြစ်တင်ခံရခြင်းကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယက္ခက ချီးမွမ်းသံ ထုတ်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဘောဓိသတ္တဝါက ယက္ခအား နူးညံ့စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိဘဝ၌ ယက္ခအဖြစ်ဖြင့် အခြားသူများ၏ အသားနှင့် သွေးကို စားသုံးရခြင်းမှာ အတိတ်က ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုများ၏ အကျိုးဖြစ်သည်။ ယခုလည်း သူက မကောင်းမှု ဆက်လက်ပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအပြုအမူသည် ငရဲနှင့် အခြား အပါယ်ဘေးများမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို တားဆီးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုမှစ၍ မကောင်းမှုကို စွန့်ပြီး ကုသိုလ်ဖြင့် နေထိုင်သင့်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဘောဓိသတ္တဝါသည် ယက္ခ၏ အစောင့်အရှောက်အောက်တွင် ထိုနေရာ၌ ဆက်နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် ကြယ်ဗေဒင်အရ ဖခင်ကွယ်လွန်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ယက္ခကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာကာ နိုင်ငံကို လက်ခံခဲ့သည်။ မင်းသား စန္ဒကို ဒုတိယမင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး မင်းသား သူရိယကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ယက္ခကို ပန်းတံဆိပ်၊ ပန်းများနှင့် အစားအစာတို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် နေထိုင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ သူသည် တရားနှင့်အညီ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကံအလိုက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က သစ္စာတရားများကို ဟောကြားတော်မူပြီး အဆုံးတွင် ချမ်းသာသော ရဟန်းသည် ပထမမဂ်၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗုဒ္ဓသည် ဤဇာတ်လမ်းကို အတိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ချမ်းသာသော ရဟန်းသည် ထိုစဉ်က ရေနတ်ဆိုး ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အာနန္ဒာသည် မင်းသား သူရိယ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သာရိပုတ္တသည် မင်းသား စန္ဒ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်သည် အကြီးဆုံးညီတော် မင်းသား မဟိံသာသ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယက္ခ၏ မေးခွန်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း တစ်သက်တာလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို တောင်းဆိုသည်။ ဤဇာတ်လမ်းတွင် နတ်ဘုရားဂုဏ်ရှိခြင်းဆိုသည်မှာ မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်လမ်း၏ ဘောင်ဖြစ်သော ရဟန်းသည် ဒေါသဖြင့် အဝတ်ကို ချွတ်ပစ်သောအခါ ထိုရှက်ခြင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ ဘောဓိသတ္တဝါ၏ အဖြေသည် သီအိုရီတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ သူက အငယ်ဆုံးကို ကယ်တင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက်၊ မတရားဟု ထင်ရသော်လည်း ကလေး၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို ဂရုစိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်လမ်းသည် ရန်လိုသော သတ္တဝါအပေါ် သည်းခံခြင်းကိုလည်း ပြသသည်။ ဘောဓိသတ္တဝါသည် ယက္ခကို မရိုက်ပါ၊ မထီမဲ့မြင် ပြုပါ။ မေးခွန်းကို ဖြေကြားပြီး သတိပေးချက်ပေးကာ နောက်ပိုင်းတွင် မိမိ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ဘက်ဝင်သူအတွက် ဤအရာသည် အင်အားသုံးခြင်း မရောက်နိုင်သော တံခါးဝကို ဖွင့်ပေးနိုင်သည့် မနှောက်ယှက်သော တည်ကြည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။