အာသကောစိုးမောင်း ဟန်ဆောင်ခဲ့သော မင်းသား

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းများက ဘုရားရှင်၏ နန်းနှင့် ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်သော မဟာနိက္ခမနကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုနန်းစွန့်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုထူးခြားသော နန်းစွန့်ခြင်းတစ်ခုသည် ကိုယ်တော်၏ ပါရမီများ လုံးဝ မှည့်မတတ်ရောက်သေးသော ရှေးကာလ၌ ကိုယ်တော်ပြုခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြတော်မူပြီး ဇာတ်ဝတ္ထုကို အပြည့်အစုံ ဟောကြားတော်မူသည်။

ကာသိရာဇ ဘုရင်နှင့် မိဖုရား စန္ဒဒေဝီတို့သည် ကြာမြင့်စွာ သားမရှိခဲ့ပေ။ မိဖုရားသည် ဥပုသ်ကတိ (အထူးစည်းကမ်းရှိသော ဗုဒ္ဓဝါဒ ဥပုသ်နေ့ ကတိ) ကို ထိန်းသိမ်းပြီးနောက် သက္က (ဗုဒ္ဓဝါဒ ကမ္ဘာသဏ္ဌာန်ရှိ နတ်မင်းများ၏ မင်း) သည် ဗောဓိသတ်ကို မိဖုရား၏ သားအဖြစ် တမိယ မင်းသား ဖြစ်စေရန် ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။ တစ်လသားအရွယ်တွင် ဘုရင်၏ ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ နန်းတော်ရုံးတွင် ဘုရင်က သူခိုးလေးဦးကို ညှဉ်းဆဲ၍ သေဒဏ်ပေးသည်ကို တမိယ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် မိမိ၏ ရှေးဘဝကို အမှတ်ရခဲ့သည်။ ဘုရင်အဖြစ် နှစ်ဆယ် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုအတွက် ဥဿဒငရဲ၌ ၈၀,၀၀၀ နှစ် ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသည် (ဗုဒ္ဓဝါဒ ကမ္ဘာသဏ္ဌာန်ရှိ ငရဲလွန်အခြေခံ ငရဲတစ်ခု)။ ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ထိုင်ရမည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်လျှံခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ၎င်း၏ ကလေးရိုက်အပေါ် ဘုရင်ထီး၌ နေထိုင်သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးသည် ရှေးဘဝ၌ မိခင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဖြင့် ထွက်ပေါက်ရှာဖွေရန် တိုးတိုးလေး ပြောပြခဲ့သည်။ ဉာဏ်ပညာကို လုံးဝ ပြသမည်မဟုတ်ဘဲ၊ နားမကြားသကဲ့သို့၊ မပြောနိုင်သကဲ့သို့၊ လက်ခြေ မလှုပ်ရှားနိုင်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ရသော မင်းသားကို အဘယ်သူမျှ ဘုရင်အဖြစ် မခန့်ထားတော့ပေ။ တမိယသည် ထိုအစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ၁၆ နှစ်တိုင်တိုင် တစ်ကြိမ်မျှ မလျော့ဘဲ ထိုအတိုင်း ခံယူခဲ့သည်။

မိဘများက မင်းသားသည် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆိုကာ အမြဲတမ်း စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဆွဲထုတ်ရန် နို့ကို ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မုန့်များနှင့် အရုပ်များကို ကြိုးချိတ်ခဲ့သည်၊ ၎င်း၏ ကလေးရိုက်စင်အနီးသို့ မြွေများကို လွှတ်ခဲ့သည်၊ ထိခိုက်မည့် အနီးဆုံး မီးကို ထွန်းခဲ့သည်၊ ကြိုတင်သတိမပေးဘဲ ဆူညံသော တူရိယာများကို တီးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျားရည်ဖြင့် သုတ်ကာ ယင်များကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးခဲ့သည်၊ အပူဆိုးဆုံးကာလတွင် ရေချိုးခွင့် မပေးခဲ့ပေ၊ ပိုကြီးလာသောအခါ တပ်မက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်နိုးထစေရန် ကခုန်သော မိန်းမများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဒုက္ခတိုင်း သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသော်လည်း တမိယသည် တစ်ကြိမ်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။

ဆရာဝန်များနှင့် ဗေဒင်ဆရာများက မင်းသားသည် အမှန်တကယ် ကျိန်စာခံထားရကြောင်း ကြေညာသောအခါ ဘုရင်သည် ကျိန်စာခံထားသော မင်းသားက ပလ္လင်ကို ညစ်ညမ်းစေမည်ကို မခံနိုင်ဘဲ သူ့ကို အသက်ရှိစဉ် မြှုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိဖုရား စန္ဒဒေဝီသည် သားအတွက် နောက်ဆုံး ခွင့်လွှတ်ချက် တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်၊ ထိုမှာ ဘုရင်ဆက်ခံသူအဖြစ် ၇ ရက် ခံစားခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်းမောင်း သုနန္ဒကို ပြည်သူ့သင်္ချိုင်းသို့ မောင်းနှင်ပြီး ထိုနေရာ၌ မြှုပ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သုနန္ဒက ကျင်းတူးရန် စတင်သောအခါ တမိယသည် မြင်းလှည်းမှ ထလိုက်သည်။ ၁၆ နှစ်ကြာ ကိုယ်ကို ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ ခြေလက်များသည် ပြည့်ပြည့်ဝဝ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဆင်းသက်လာသော ဝိသကမ္မက ခဏအတွင်း နတ်ဆင်ယင်များဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ အံ့အားသင့်နေသော မြင်းလှည်းမောင်းသည် မိမိမြင်ရသည်ကို မယုံနိုင်သောအခါ တမိယသည် သစ္စာရှိမှုနှင့် ၎င်းကို ဂရုစိုက်ခဲ့သူကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ မှားယွင်းမှုအကြောင်း ကဗျာ ၁၀ ပုဒ် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်း တစ်စီးလုံးကို ခေါင်းပေါ်သို့ ပေါ့ပါးသည်ဟု ထင်စေသလို မြှောက်ခဲ့ပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သံသယ မရှိစေခဲ့ပေ။

သုနန္ဒသည် မြို့သို့ ပြန်လာပြီး မိဖုရားအား အရာရာကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် တမိယကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ရန် ခမ်းနားသော ခရီးပွဲဖြင့် တော့ထဲသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။ တမိယ၏ မပျက်မစီး အနိစ္စနှင့် လောကီအာဏာ၏ အချည်းနှီးမှုအကြောင်း ကိုယ်ပိုင် တရားဒေသနာသည် ဖခင်ကို လုံးဝ ရွေ့လျားစေခဲ့ပြီး ဘုရင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ မိဖုရား၊ နန်းတော်မိဖုရားများနှင့် အချိန်ကြာလာသည့်အခါ နန်းတော်တစ်ခုလုံးက လိုက်ပါ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံ၏ အိမ်နီးချင်းဘုရင်နှစ်ပါးသည် ကာကွယ်မှုမရှိသော ဗာရာဏသီကို သိမ်းယူလိုသဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော်လည်း မြို့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော တရားဒေသနာဖြင့် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သက္ကသည် ယခု သန့်ရှင်းသော ဘဝကို ရှာလိုသော လူအုပ်ကြီးအတွက် ယူဇန် ၃ ကျယ်သော ရဟန်းကျောင်းကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုတောအုပ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များပင် နတ်ပြည်များတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားရန် ငြိမ်သက်မှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဥပ္ပလဝဏ္ဏာကို ရှေးဘဝ မိခင် ဖြစ်ခဲ့သော နတ်ဘုရားမ၊ သာရိပုတ္တ ကို သုနန္ဒ မြင်းလှည်းမောင်း၊ မိမိ၏ နန်းတော်မျိုးရိုးကို ဘုရင်နှင့် မိဖုရား ဟု ညွှန်ပြတော်မူပြီး ဇာတ်ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ သံဃာတော်သည် တမိယကို တောအုပ်သို့ တမိယကို လိုက်ပါခဲ့သော ကြီးမားသော ပရိသတ်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား တမိယ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ၁၆ နှစ် တစ်ဆက်တည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုသာမက နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ အသက်ကိုပါ ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပါဠိကျမ်း၏ မဟာနိပါတ ရှိ ဇာတက အမှတ် ၅၃၈ ကို ဤဖော်ပြချက်အောက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

တမိယ၏ စမ်းသပ်မှုသည် ဤဇာတ်ဝတ္ထုများ၏ သတ္တိစမ်းသပ်မှုအများစုနှင့် ကွဲပြားသည်မှာ အခိုက်အတန့်တစ်ခုတည်းက သူ့အား အရာအားလုံး မတောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အစား ၁၆ နှစ်တိုင်တိုင် နေ့တိုင်း တူညီသော မပြတ်သော ထိန်းချုပ်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်စေနိုင်သော ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ မရှိခဲ့ပြီး အစီအစဉ် တကယ် အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု ပြတ်သားမှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ အောင်ပွဲသည် သူ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်ခဲ့သော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပုံမှန်အခိုက်အတန့်များ စုပုံမှုဖြင့်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တိုင်းသည် အခြားတစ်ခုနှင့် အစားထိုးနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။