ရုရုဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးနေစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းများက ဒေဝဒတ်၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ်ဖြစ်သည်။ ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်ထံမှ ရဟန်းဝတ်ခွင့်၊ ပိဋကသုံးပုံ သင်ကြားမှု၊ အလွန်များပြားသော လက်ဆောင်များနှင့် ဂုဏ်အသရေများ ရရှိခဲ့ပြီးသော်လည်း၊ ဘုရားရှင်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာ မရှိဟု ငြင်းဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က “ဒေဝဒတ်သည် ကျေးဇူးမသိခြင်းကို ပထမဆုံး ပြုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ရှေးကာလကလည်း ကျွန်ုပ်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကျေးဇူးကြီးမားမှုကို သူ နားမလည်ခဲ့ပါ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ယနေ့ ဇာတ်အမှတ် ၄၈၂ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသော အတိတ်ကာလ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။ ၎င်းမှာ ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ဇာတ်တော်စုအတွင်းရှိ တေရသကနိပါတ် (ဂါထာ ဆယ်သုံးပုဒ်ဖြင့် ပြောပြသော ဇာတ်ကြောင်းများ စာအုပ်) ဖြစ်သည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ရူရု ဟူသော ကြီးကျယ်သော သမင်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပွတ်ထားသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပပြီး၊ ခြေလက်များသည် ပွတ်ထားသော လာပစ်လာဇူလီကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသော ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး၊ ကိုင်းကိုင်းသော ချိုးတံများသည် ငွေဖြင့် ထွင်းထားသော အလှကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ဂင်္ဂါမြစ်၏ ကွေ့ကောက်နေသော အနားရှိ နီလော်တုပင်နှင့် သရက်ပင်များ ပေါက်ရောက်သော ကွယ်ကာသော၊ အနံ့မွှေးသော တောအုပ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်သည်။ မုဆိုးများနှင့် လူ့လမ်းကြောင်းများမှ ဝေးကွာခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီတွင် ကြွယ်ဝသော ကုန်သည်၏ ချစ်ခင်ဆုံးသား မဟာဓနက အမည်ရှိ ရဲဘော်မဲ့ လူငယ်တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ မကောင်းသော အဖော်များ၊ လောင်းကစားနှင့် အလဲအလှဖြုန်းတီးမှုကြောင့် ဘိုးဘွားအမွေ ကုဋေ ရှစ်ဆယ်ကို ဖြုန်းတီးပြီး အကြွေး အလွန်များပြားလာသည်။ ကြွေးရှင်ဒေါသထွက်သူများက ကြွေးမဆပ်နိုင်သူကို ထောင်သို့ ဆွဲခေါ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သဖြင့်၊ လူငယ်သည် မျက်ရည်ကျစွာ ညဘက် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့ ပြေးသွားပြီး၊ “ကြိုးတုတ်နှင့် ပုပ်သွားမည်ထက် နက်ရှိုင်းသော ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်ရန် ပိုကောင်းသည်!” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေကြီးပြီး ဟောက်ဟောက်ဆူနေသော စီးကြောင်းထဲသို့ ကိုယ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ရေစီးအောက်ဘက်တွင် ဗောဓိသတ်သည် မြစ်ကမ်းပါး ဝါးအိမ်တွင် အနားယူနေစဉ်၊ အမှောင်ထဲမှ လူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အော်သံ “ကယ်ပါ၊ ငါ နစ်နေပါပြီ!” ကို ကြားခဲ့သည်။ အကန့်အသတ်မရှိသော ကရုဏာဖြင့် ရွှေသမင်သည် မိမိ၏ ဘေးကင်းမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ အေးစက်သော ရေကြီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ရေနစ်နေသော လူငယ်ဆီသို့ ကူးခဲ့သည်။ သူ၏ အောက်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လူငယ်အား ကျောပေါ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရန် ပြောခဲ့သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်သော ရေဝဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်၊ ဤမြတ်သော သမင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသော ကြွေးတင်သူကို ကမ်းသို့ လုံခြုံစွာ ရောက်အောင် ဆောင်ယူခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူမှုဖြင့် နွေးထွေးစေကာ၊ တောထဲမှ ချိုမြိန်သော ဘယ်ရီသီးများ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

လူငယ်ထွက်ခွာမီ ဗောဓိသတ်က နူးညံ့စွာ ပြောခဲ့သည်– “မိတ်ဆွေ၊ သင့်အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် အတွက် ကျွန်ုပ် တောင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်၏ နေရပ်ကို လူသားမည်သူကိုမျှ မဖော်ပြပါနှင့်။ လူသည် မတည်ငြိမ်ပြီး လောဘအလွန်ကြီးတတ်သည်၊ ဘုရင် သို့မဟုတ် မုဆိုးများက ကျွန်ုပ်၏ ရွှေအမွေးကို သိရှိပါက၊ ကစားစရာအဖြစ် ပစ်ခတ်ကြမည်ဖြစ်သည်။” လူငယ်သည် ငိုကြွေးပြီး သမင်၏ ခြေနင်းမှ မြေမှုန့်ကို ထိကာ တည်ကြည်သော ကတိကို ကျိန်ဆိုခဲ့သည်– “အိုမင်းသော သမင်မင်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ အဖေနှင့် ကယ်တင်သူ ဖြစ်သည်! ကျွန်ုပ် သင်၏ ခိုလှုံရာကို တစ်ဖန် သစ္စာဖောက်ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်၏ လျှာသည် ပါးစပ်မှ ပုပ်ရွဲသွားပါစေ!”

ဤအတောအတွင်း ဗာရာဏသီ၏ ဘုရင်မ ခေမာသည် ကောင်းကင်ရူပါရုံ အိပ်မက်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်– ငွေချိုးတံရှိ ရွှေသမင်တစ်ကောင်သည် မင်းပလ္လင်ပေါ်မှ ချိုမြိန်သော ဓမ္မကို ဟောကြားနေသည်ဟု မက်ခဲ့သည်။ နိုးထပြီးနောက် ပြင်းပြသော တောင့်တမှုဖြင့်၊ ထိုရွှေသမင်နှင့် ကပ်လျက် မထိုင်ရလျှင် နှလုံးကွဲ၍ သေမည်ဟု ဘုရင်အား ပြောခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မိဖုရားအား အလွန် ချစ်ခင်ပြီး၊ ရွှေသမင်ဆီသို့ ဘုရင့်ကို ဦးဆောင်ပြနိုင်သူအား နှစ်စဉ် ရွှေတစ်သိန်းရနိုင်သော ရွာကြီးတစ်ရွာ၊ ငွေရထားနှင့် မင်းမှူးဂုဏ်ပြုခြင်းတို့ ပေးမည်ဟု ဘုရင်ထံမှ ကြေညာစာဖြင့် ကြားလွှင့်ခဲ့သည်။

မဟာဓနက မြို့ထဲရှိ မိမိ၏ ဆင်းရဲသော နေရာသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ကြေညာချက်ကို ကြားခဲ့သည်။ လောဘ၏ အဆိပ်သည် ကျေးဇူးတင်မှု၏ အမှတ်တရအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ သူသည် နန်းတော်သို့ ပြေးသွားပြီး ငိုကြွေးသည်– “အရှင်မင်းကြီး၊ ရွှေသမင်အိပ်စက်ရာ တောအုပ်ကို ကျွန်ုပ် အတိအကျ သိပါသည်! ရွာကို ပေးပါ၊ ထိုသူကို အရှင်၏ လက်ထဲသို့ ကျွန်ုပ် အပ်နှံပေးပါမည်!”

ဘုရင်သည် ရထားပေါ်တတ်ကာ လေးသမားတပ်တစ်ခုနှင့်အတူ သစ္စာဖောက်သူ၏ လမ်းညွှန်အတိုင်း တောနက်ထဲသို့ ချီတက်သွားသည်။ စစ်သားများသည် ကန်တောအုပ်ကို ကြိုးရှည်ကြီးများဖြင့် ဝိုင်းရံပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ဟစ်သံ အော်ဟစ်ကြသည်။ ထိုဆူညံသံကို ကြားသောအခါ၊ ဗောဓိသတ်သည် ဝိုင်းရံခံရမှုကို မြင်ပြီး စဉ်းစားမိသည်– “ကန့်သတ်ချက်မရှိ ဒုန်းစိုင်းပြေးလျှင် သူတို့၏ မြားများက များစွာ သတ်ပစ်လိမ့်မည်။ ငါသည် မင်းကြီးထံ တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်မည်၊ အမှန်တရားသည် မရှုံးနိုင်သော ခိုင်ခံ့သော အကာအကွယ် ဖြစ်သည်။” ရွှေရိုင်းပင်များကို ခွဲ၍ သမင်သည် အုပ်စိုးသူ၏ ဂုဏ်ထူးဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ လေးသမားများသည် အံ့သြသောကြောင့် လေးများကို ချလိုက်ကြသည်။ ဘုရင်၏ ရထားအနားသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ဗောဓိသတ်က ချိုမြိန်သော ကြေးစည်ဆင်ယင်မှုကဲ့သို့ အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်– “လူတို့၏ မင်းကြီးရေ၊ ဤလမ်းမရှိသော တောကြီးထဲတွင် ကျွန်ုပ်၏ လျှို့ဝှက်ခိုလှုံရာကို အဘယ်သူက အရှင့်အား ပြောပြခဲ့သနည်း။”

ရထားဘေးတွင် တုန်လှုပ်နေသော မဟာဓနက ဆီသို့ ဘုရင်သည် ရွှေလေးကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်– “ထိုလူက ငါတို့ကို လမ်းပြခဲ့သည်!”

ဗောဓိသတ်သည် ပြတ်သားသော၊ လင်းလက်သော မျက်လုံးများကို သစ္စာဖောက်သူဆီသို့ လှည့်ကာ၊ လူသားတို့၏ ကျေးဇူးမသိမှု ဆင်းရဲဖွယ်ကို အကြောင်းပြ၍ မသေသော ဂါထာ ဆယ်သုံးပုဒ်ကို ဟောကြားခဲ့သည်– “အိုး၊ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံး ဆိုးရွားလိုက်တာ။ ရေပေါ်တွင် မျောနေသော ကျေးဇူးမတင်တတ်သော သစ်တုံးကို ကယ်တင်ခြင်းသည် သစ္စာဖောက်သော လူကို ကယ်တင်ခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။ ဂင်္ဂါမြစ်၏ နက်ရှိုင်းမှုမှ၊ အအေးဓာတ်သေခြင်းက လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်နေချိန်၊ ငါသည် သူ့ကို ငါ့ကျောပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခဲ့သည်။ သူက ထာဝရသစ္စာ ကျိန်ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ရွှေမြေ အနည်းငယ်အတွက် သူ့ကယ်တင်သူ၏ အသက်ကို ရောင်းချနေသည်!”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ပြင်းထန်သော အမျက်ထွက်မှုဖြင့် ဖမ်းစားခံရသည်။ လေးကြိုးပေါ်တွင် မြားကို တပ်ကာ မဟာဓနက၏ နှလုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ခဲ့သည်– “သစ္စာဖောက်သူ! ကျေးဇူးပြုသူ၏ သွေးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သော ရွာကို သင် မခံစားရပါ။ ယခု ချက်ချင်း သေရလိမ့်မည်!”

ချက်ချင်းပင် ဗောဓိသတ်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ရွှေကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် တုန်လှုပ်နေသော ဆင်းရဲသူကို အကာအကွယ် ပေးခဲ့သည်၊ “မလုပ်ပါနှင့်၊ အရှင်မင်းကြီး! သူ့ကို မသတ်ပါနှင့်။ ကောင်းမြတ်သူများသည် မကောင်းမှုကို အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် ပြန်မပေးကြပါ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး သူ တောင့်တခဲ့သော ဆုကြေးကို ပေးပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်ငြိုးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ငြိမ်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါ” ဟု တောင်းပန်သည်။ ထိုသို့သော အလွန်မြင့်မြတ်သော သည်းခံမှုကို ကြည့်ရှုသောအခါ ဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်သည် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် ငိုကြွေးကာ မြားဖြုတ်ချလိုက်ပြီး သမင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ၊ မင်းလှည်းဖြင့် မြို့တော်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရတနာပြုလုပ်ထားသော နန်းတော်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ ရွှေသမင်သည် ဘုရင်၊ မိဖုရားနှင့် နိုင်ငံသားများကို အကျိုးလိုလားခြင်းဖြင့် အဟိံသာ (ဘေးဒုက္ခမပေးခြင်း) ၏ လမ်းကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရှိ လေးခြေသတ္တဝါ၊ ငှက်များနှင့် ငါးအားလုံးအတွက် အဘယ (ကြောက်ရွံ့မှုမရှိခြင်း) ခိုလှုံရာ လွတ်လပ်သော အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး၊ မျိုးဆက်များစွာ တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းမှုခေတ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဝေဠုဝန်ရှိ ရဟန်းများအတွက် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်– ကျေးဇူးမတင်သော ကြွေးရှင် မဟာဓနကသည် ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဒေဝဒတ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိဖုရား ခေမာသည် ခေမာထေရီ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ထေရ်ကြီး အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သစ္စာဖောက်သူကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သော ရွှေသမင်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည်။