မဟာကပိဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ရဟန်းတော်များက ဒေဝဒတ်သည် တစ်ကြိမ်က ဘုရားရှင်အား ကျောက်ခဲ ပစ်ခဲ့ကြောင်း စကားပြောကြ၏။ ဘုရားရှင်က ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုလူတူသည် အလွန်ရှေးကျသော ဘဝတစ်ခုတွင်လည်း ဘုရားရှင်အား ကျောက်ခဲ ပစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုရှေးဇာတ်ကြောင်းကို အစမှအဆုံး ဟောကြားတော်မူ၏။

ထိုရှေးခေတ်တွင် ကာသိပြည်မှ ဗြာဟ္မဏ လယ်သမားတစ်ဦးသည် ပျောက်ဆုံးသွားသော နွားများကို ရှာဖွေရန် တောထဲသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အစားအစာမရဘဲ လျှောက်လှမ်းမိ၏။ ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ပေါက်နေသော အသီးပင်ကို တွေ့သဖြင့် စားရန် ထိုပင်ပေါ်သို့ တက်ရာ ခြေချော်ကာ တောင် ၆၀ (ခန့်မှန်းခြေ ပေ ၉၀) နက်သော ငရဲနှင့်တူသည့် အမှောင်နက်သော ချောက်ထဲသို့ ကျသွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် တက်ထွက်ရန် လမ်းမရှိဘဲ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရ၏။

အနီးတစ်ဝိုက်တွင် နေထိုင်သော မျောက်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် သူ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသဖြင့် ချောက်ဘက်သို့ ရောက်လာ၏။ မတက်ခင် ကြိုတင်စမ်းသပ်ရန် ကျောက်ခဲကြီးဖြင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြည့်ပြီး၊ ထိုအမြင့်အထိ လူကြီးတစ်ယောက်၏ အလေးချိန်ကို အမှန်ပင် ထမ်းနိုင်သည်ကို အတည်ပြုခဲ့၏။ ကျေနပ်ပြီးနောက် ချောက်ထဲသို့ ဆင်းကာ ငတ်မွတ်နေသော လယ်သမားကို ကျောပေါ်တင်၍ ဘေးကင်းသော နေရာသို့ ပြန်တက်ခဲ့လေ၏။

ထိုကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသော မျောက်မင်းက ကယ်တင်ခဲ့သူ၏ ဘေးတွင် ခေတ္တအနားယူရန် တောင်းဆိုကာ၊ တောတွင် သားရဲများ ဝဲလည်နေကြောင်း သတိပေးပြီး အိပ်ပျော်စဉ် စောင့်ကြည့်ပေးရန် ပြောဆို၏။ မျောက်မင်း အိပ်ပျော်နေစဉ် လယ်သမားသည် ငတ်မွတ်ဆဲဖြစ်ပြီး မျောက်ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဆာလောင်သော ခရီးသွားအတွက် အသားမည်မျှ ရနိုင်သည်ကို သတိရလာသဖြင့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ အားကုန်ထုလိုက်လေ၏။

ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်နေသော်လည်း ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်း မရှိသော မျောက်မင်းသည် လက်လှမ်းမမီသော သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။ လယ်သမား တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပါက တောထဲမှ ကိုယ်ဘာသာ လမ်းမပေါက်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့မှ ကိုင်းမှ ကိုင်းသို့ ခုန်ကူးလျက်၊ ဘေးကင်းစေရန် လုံလောက်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းကာ၊ လမ်းညွှန်သံများဖြင့် တိုက်ခိုက်သူကိုယ်တိုင်ကို အဆင့်ဆင့် ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဗာရာဏသီအနီးရှိ စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းများ မြင်ရသည်အထိ ဦးဆောင်ခဲ့၏။

လယ်သမားသည် ကုဋ္ဌရောဂါ ဖြစ်ခဲ့ပြီး နာကျင်စွာဖြင့် အပြည့်ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် လှည့်လည်လျက် ဗာရာဏသီအနီးရှိ မိဂစီရ ဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုနေရာတွင် ထိုမြို့ရှိ မင်းက သူ့ကို တွေ့ရှိပြီး ဘာကြောင့် ဤမျှ ဒုက္ခရောက်ရသနည်းဟု မေးမြန်းလေ၏။ လယ်သမားကိုယ်တိုင်က ဖိအားပေးခံရခြင်းမရှိဘဲ မိမိ၏ ကျေးဇူးမဲ့ခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ဝန်ခံကာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင် ပြောပြ၏။ ဝန်ခံခြင်း ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူ့အောက်တွင် မြေကြီး ပွင့်ထွက်ကာ သူ့ကို ငရဲသို့ မျိုသွင်းလိုက်လေ၏။

ဘုရားရှင်က သစ္စာမဲ့ လယ်သမားကို ဒေဝဒတ်ဟု အမည်ပေး၍ ဟောကြားခြင်းကို အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကယ်တင်ခဲ့သော မျောက်မင်းမှာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ့်ဒဏ်ရာမှ သွေးယိုနေစဉ်ပင် အိမ်သို့ လမ်းပြခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူအတွက် ဘေးကင်းစွာ ခရီးပြန်နိုင်ရေးမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတောင်းခဲ့ပါ။ ပါဠိတော် ကျမ်းတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဇာတ်တော် အမှတ် ၅၁၆ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ချောက်ထဲသို့ မဆင်းမီ ကျောက်ခဲဖြင့် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အလိုလိုကရုဏာထက် ပို၍ ဆင်ခြင်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူသည် ခံစားချက်အပေါ် တစ်ခုတည်း မှီခိုခြင်းမရှိဘဲ၊ အခြားသတ္တဝါ၏ အလေးချိန်အပြည့်ကို ကျောပေါ်တွင် ထားလျက် ခြောက်ဆယ်တောင်အတက်အတွင်း ကိုယ်စွမ်းရည် လုံလောက်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမျိုး မပြုခဲ့ပါ။ သူသည် ကမ်းပါးအလယ်တွင် ကရုဏာ ပျက်စီးခြင်း မရှိစေရန်၊ နှစ်ဦးစလုံး၏ အသက်ကို မဆုံးရှုံးစေရန် ပထမဦးစွာ ကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းရည်ကို အတည်ပြုခဲ့၏။

မျောက်မင်းက ရိုက်ခံရသောအခါ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပုံတွင် လယ်သမားသည် မည်သို့ထိုက်တန်သည်ကို တွက်ချက်ခြင်း မပါဝင်ပါ။ ဤမှုကြမ်းကို ပြုနိုင်သူသည် နောက်ထပ် အကူအညီ ရယူခွင့် ဆုံးရှုံးပြီဟု ဆင်ခြင်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပါ။ စွန့်ပစ်ခံရသော လယ်သမားသည် ယခင်ပြုခဲ့သည်များ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောထဲတွင် သေဆုံးမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိမြင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအချက်ကို လမ်းညွှန်ဆက်လက်ရန် လုံလောက်သော အကြောင်းရင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့၏။ ဇာတ်ကြောင်းက ၎င်းကို လွန်ကဲသော စိတ်ထိန်းမှုအဖြစ်ထက်၊ တစ်ပါးသူ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို မိမိ၏ နောက်လုပ်ဆောင်ချက် ပုံသွင်းခွင့် မပေးခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

လယ်သမားသည် ခုနစ်နှစ်အကြာ မင်း၏ဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကိုယ့်ဒဏ်ခံရမှု၏ မြင်သာသော သက်သေများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူ့ကို ရှင်းပြရန် မည်သူမျှ တောင်းဆိုခြင်း မရှိတော့ပါ။ သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ အဆိုးဆုံး ပုံရစေသည့် အပိုင်းများအပါအဝင် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပြောပြခဲ့၏။ ကုဋ္ဌရောဂါတစ်ခုတည်းသည် သူ၏ ပြီးမြောက်ရမည့် အစီရင်ခံစာကို မပြီးသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြေကြီး၏ တရားစီရင်ချက်သည် သူ့ကိုယ်တိုင် စကားများက ပြစ်တင်ပြီးမှသာ ရောက်ရှိလာပြီး၊ နောက်ကျမှုရှိသော်လည်း ဝန်ခံခြင်းသည် ဇာတ်လမ်းအတွက် ပြီးစီးရန် လိုအပ်သော အရာဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြ၏။