ဒူဘိယမက္ကဋဇာတ်

ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းတော်များ စုဝေးကာ ဒေဝဒတ်သည် မိမိအား ပြုခဲ့သော ကျေးဇူးကို ပြန်လည်မဆပ်နိုင်ခြင်းနှင့် မိမိ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများအပေါ် ထပ်ခါတလဲလဲ သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့ကို ဆွေးနွေးနေကြ၏။ ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားတော်မူသော ဗုဒ္ဓက ဒေဝဒတ်အတွက် ဤအရာသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ထိုကျေးဇူးကန်းမှု တူညီသည့် အပြုအမူကို ဒေဝဒတ်သည် အလွန်ဝေးကွာသော ဘဝတစ်ခု၌လည်း ပြုခဲ့ဖူးပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး သင်္ကန်းဝတ်ခဲ့ကြခြင်းမပြုမီကပင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအချက်ကို သက်သေပြရန် အောက်ပါဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ကာသီပြည်၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ်၊ ယာဉ်သွားလာများသော လမ်းမကြီးတစ်ခုဘေးတွင် ရေသို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းနိုင်သော လမ်းကြောင်းမရှိသည့် နက်ရှိုင်းသော ရေတွင်းတစ်ခု ရှိခဲ့၏။ ထိုလမ်းမှ ဖြတ်သန်းသွားလာသော ကုသိုလ်စိတ်ရှိသည့် ခရီးသည်များသည် ကြိုးနှင့် ခွက်ဖြင့် ရေခပ်ယူ၍ ရေတွင်းဘေးရှိ ရေကန်ငယ်ထဲသို့ ထည့်ပေးကြ၏။ ထိုအားဖြင့် အခြားခရီးသည်များ၏ တိရစ္ဆာန်များနှင့် တောအတွင်းရှိ ရေငတ်သော သတ္တဝါတိုင်းသည် ကုသိုလ်အဖြစ် လွတ်လပ်စွာ ရေသောက်နိုင်ခဲ့၏။ ထိုဘဝ၌ ပုဏ္ဏားအဖြစ် ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားအလောင်းသည် ထိုသို့သော ခရီးသည်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တောအုပ်ရှိ မျောက်များသည် ထိုနေရာ၌ ရေရှာတွေ့ရန် ကြာမြင့်စွာ ရင်းနှီးခဲ့ကြ၏။

အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ထိုလမ်းမှ ရေခပ်ရန် ဘယ်သူမျှ မဖြတ်သန်းတော့ဘဲ၊ ရေကန်ငယ်သည် နေရောင်အောက်တွင် ခြောက်သွေ့နေ၏။ တောမျောက်များသည် မိမိတို့၏ ပုံမှန် သောက်ရေ မရရှိတော့သဖြင့် ရေငတ်ပြီး ဒုက္ခရောက်ကာ၊ ရေတွင်းပါးစပ်မှ အလွန်ပင် အောက်ဝေးသော ရေထံသို့ မည်သို့မျှ မရောက်နိုင်ဘဲ ရေတွင်းဘေး၌ ငြိမ်မနေနိုင်စွာ လှည့်ပတ်နေကြ၏။ ဘုရားအလောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုလမ်းမှ ပြန်လာသောအခါ သူတို့ကို ဤအခြေအနေတွင် တွေ့တော်မူ၏။

တိရစ္ဆာန်တို့၏ ဒုက္ခကို မြင်တော်မူသော ပုဏ္ဏားသည် ဓလေ့အတိုင်း ကြိုးနှင့် ခွက်ဖြင့် ရေတွင်းမှ ရေခပ်ယူ၍ ရေကန်ငယ်ကို ဖြည့်ပေးလိုက်၏။ ထိုအခါ သူတို့အနက် ရေငတ်နေသော မျောက်တစ်ကောင်သည် ဆင်းလာပြီး ရေသောက်နိုင်ခဲ့၏။ မျောက်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ရေကို ငုံ၍သောက်ကာ ရေငတ်ခြင်း ပျောက်သည်အထိ သောက်၏။ ထို့နောက်ဖြစ်လာမည့် ကျေးဇူးကန်းမှုကို အကြောင်းပြသည့် ဘာမျှ မရှိသေးပေ။

မျောက်သည် ရေသောက်ပြီးသည်နှင့် ကျေးဇူးရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ၊ သွားများကို ဖော်ပြပြီး ပြောင်လှောင်၍ ခြိမ်းခြောက်သော မျက်နှာပျက်ကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ ကျေးဇူးတင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရန်ဖြစ်လိုခြင်း သို့မဟုတ် မထီမဲ့မြင်ပြုလိုခြင်းကို ပြသတတ်သော မျောက်တို့၏ ပုံစံ ဖြစ်၏။ ရေငတ်သော သတ္တဝါ အသက်ရှင်စေရန်သာ ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခခံ၍ ရေခပ်ပေးခဲ့သော ပုဏ္ဏားသည် ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့ဩ၍ နာကျင်ခဲ့ရ၏။

ပုဏ္ဏားသည် ဒေါသဖြင့် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ယင်းအစား မျောက်အား တိုက်ရိုက် ပြောဆိုကာ၊ ရေငတ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေစဉ်က မိမိသည် ရေကို လွတ်လပ်စွာ ပေးခဲ့ကြောင်း၊ ယခု ဤမျက်နှာပျက်ပြခြင်းသာ ထိုရေအတွက် ရရှိသော ကျေးဇူးတင်စကားဖြစ်ကြောင်း အနှစ်သာရအားဖြင့် ဆိုလိုခဲ့၏။ ထိုသို့သော သတ္တဝါအပေါ် ပြသော ကရုဏာသည် အချည်းနှီးသော ပင်ပန်းမှုသာ ဖြစ်ဟန်ရှိသော်လည်း၊ ရေကို ပထမဆုံး ပေးခဲ့သည်ကို နောင်တ မရခဲ့ပေ။

မျောက်သည် ဤနူးညံ့သော ဆုံးမစကားကြောင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းသို့ ရောက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ထွက်ပြေးမီ ပုဏ္ဏားအား နောက်ထပ် မယဉ်ကျေးသော ပြုမူမှုတစ်ခု ပြုလိုကြောင်း ကြေညာ၏။ ဇာတ်ကြောင်းက ဆိုသည်မှာ ၎င်း၏ ပုံစံ ဖြစ်သည်ဟုသာ ဆိုသည်။ ထိုသဘောရှိသော သတ္တဝါသည် ကျေးဇူးရှင်အပေါ် လှည့်ရန် မကျေနပ်ချက် သို့မဟုတ် အကြောင်းလှုံ့ဆော်မှု မလိုအပ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ရိုင်းစိုင်းမှုနှင့် ကျေးဇူးကန်းမှုသည် ၎င်းအတွက် တုံ့ပြန်မှုများ မဟုတ်ဘဲ အလေ့အကျင့်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပုဏ္ဏား ရပ်နေသည့် နေရာ၏ တိုက်ရိုက်အပေါ်ရှိ အကိုင်းသို့ အမြန်တက်သွားသော မျောက်သည် ထိုထိုင်ရာမှ ခေါင်းကို ညစ်ညမ်းစေပြီး၊ ထို့နောက် တောအုပ်နက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဆွဲသွား၏။ ၎င်းအတွက် ရေခပ်ပေးခဲ့သော လူသည် ခဏမျှ ဖြည့်ပေးလိုက်သော ရေကန်ငယ်ဘေး၌ ညစ်ပေစွာ၊ တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ခဲ့ရ၏။

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ထိုတွေ့ဆုံမှုမှ တိုတောင်းသော ဂါထာနှစ်ပုဒ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ တစ်ပုဒ်မှာ ရေကို စော်ကားမှုဖြင့် ပြန်ဆပ်သည့် သတ္တဝါ၏ သီးခြားကျေးဇူးကန်းမှုကို ရှုတ်ချထား၏။ ဒုတိယပုဒ်မှာ ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်သော အပြုအမူသည် မျောက်၏ ကိုယ်ပိုင် သဘာဝသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်း၏ အမျိုးအစားထက် ပိုနက်ရှိုင်းသော အကြောင်းရင်း မလိုအပ်ကြောင်း သတိပြုထား၏။ ဤဂါထာနှစ်ပုဒ်တို့သည် လမ်းဘေးရှိ အသေးအဖွဲ ဖြစ်ရပ်ကို ကျေးဇူးကန်းသူ၏ စရိုက်အပေါ် တည်ငြိမ်သော သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေး၏။

ဝေဠုဝန်၌ ဇာတ်ကြောင်းကို နိဂုံးချုပ်တော်မူစဉ် ဗုဒ္ဓက ထိုဘဝ၏ ကျေးဇူးကန်းသော မျောက်သည် ဒေဝဒတ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ရေခပ်ပေးပြီး ဒေါသမရှိဘဲ စော်ကားမှုကို ခံယူခဲ့သော ပုဏ္ဏားသည် ဘုရားအလောင်း၏ နောက်ဆုံး ဘုရားဖြစ်မြောက်မှုမတိုင်မီ ကာလကြာမြင့်စွာ ရှေးဘဝတစ်ခု၌ ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုနေ့ ဒေဝဒတ်၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ဆွေးနွေးနေကြသော ရဟန်းတော်များသည် ယခု ရိုးရိုးဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ဘဝများစွာကျော်လွန်၍ ဆက်ဆင်းလာသော တူညီသည့် အပြစ်၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းကို ရရှိခဲ့ကြ၏။

ပါဠိပိဋက၌ အမှတ် ၁၇၄ ဖြစ်သော ဒူဘိယမက္ကဋဇာတ်သည် ပြင်းထန်သော ကယ်တင်မှုတစ်ခုအတွက်ထက်၊ ကျေးဇူးကန်းမှု၏ ရိုးရှင်းပြီး နေ့စဉ်ဘဝနှင့် နီးကပ်သော ပုံရိပ်အတွက် ပို၍ မှတ်သားခြင်းခံရ၏။ ရေငတ်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်အား လွတ်လပ်စွာ ရေပေးခဲ့ရာ၊ ၎င်းက ဤလက်ဆောင်ကို ခြိမ်းခြောက်သော မျက်နှာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စော်ကားမှုဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြီး ပြေးသွား၏။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဋ္ဌကထာ ဓလေ့သည် ပုဏ္ဏား၏ တည်ငြိမ်ပြီး ခါးသီးမှုမရှိသော တုံ့ပြန်ချက်ကို ဇာတ်ကြောင်း၏ ဆုံးမချက်၏ နှလုံးသားအဖြစ် ကြာမြင့်စွာ ဖတ်ရှုခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မျောက်ကို ရိုက်နှက်ခြင်း မပြု၊ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် အနာဂတ်၌ ကရုဏာပြုခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။ ကောင်းမှုကို ကောင်းမှုအတွက်သာ ပြုခြင်းသည် ၎င်းကို ခံယူသူ၏ စရိုက်အပေါ် မမှီခိုပေ။ ကျေးဇူးကန်းမှု၏ လုပ်ရပ်တစ်ခုသည် မည်မျှပင် နာကျင်စေစေ၊ ထိုလုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်သူအကြောင်းကိုသာ အပြည့်အစုံ ပြောပြ၍၊ ပြသခဲ့သော ကရုဏာ၏ တန်ဖိုးအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြောပေ။