သရဘမိဂဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးစဉ် ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၄၈၃ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထေရ်သာရိပုတ္တရာ၏ တိုတောင်းသော အကြောင်းအရာကို ပြည့်စုံပြီး ကျယ်ပြန့်သော ရှင်းလင်းချက်အဖြစ် ချဲ့ထွင်နိုင်သော အရည်အချင်းကို ချီးမွမ်းရန် ဖြစ်သည်။ စကားတိုတစ်ခွန်းသည် တစ်ခုလုံးသော သွန်သင်ချက်အဖြစ် မည်ကဲ့သို့ ပွင့်လာနိုင်ကြောင်း ပြရန် ဘုရားရှင်က မင်းကြီး၏ တိုတောင်းသော ဂါထာများကို နံနက်စောစော တစ်ပါးတည်း ရွတ်ဆိုခဲ့ပုံ ဇာတ်ကို ပြန်ပြောပြခဲ့၏။ ထိုဂါထာများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပညာရှိ နားထောင်သူတစ်ဦးက ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ် ဗောဓိသတ္တဝ်သည် တောအုပ်၏ မြတ်သော သမင်အဖြစ် ဖြစ်ဖွားခဲ့၏။ ထိုအချိန်ကာလ၏ မင်းကြီးမှာ အားအင်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတွင် လူတို့ထဲ၌ မည်သူမျှ မှီနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆသော ပြင်းထန်သည့် မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်၏။ တစ်နေ့တွင် မင်းကြီးက ၎င်း၏ အမတ်များအား တောအုပ်၏ သမင်များကို သူ့ထံသို့ မောင်းနှင်ရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ ပစ်မှတ်ကို လွတ်ပေးသော မည်သူမဆို အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု သတိပေးခဲ့၏။

ဗောဓိသတ္တဝ်ဖြစ်သော သမင်ကို ချုံမှ ထွက်လာစေပြီး စောင့်နေသော မင်းကြီးဆီသို့ မောင်းနှင်သောအခါ၊ သမင်သည် သဘာဝ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လှိမ့်၊ ကွေး၊ ကွေ့ပတ်ကာ သွားလာခဲ့သဖြင့် လေးကြိုးလွှတ်လိုက်သော အသံတိုင်းတွင် မြားများ အားလုံး လွဲသွားခဲ့သည်။ မင်းကြီး၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ပစ်ချက်မှားမှုကို အမတ်များက ရယ်မောမိသဖြင့်၊ အများရှေ့ ရယ်ကျဲမှုကြောင့် နာကျင်ရသော မင်းကြီးသည် အဝတ်ကို တင်းတင်းချည်ကာ ဓားကို ကိုင်ပြီး သမင်ကို တစ်ယောက်တည်း ခြေကျင် လိုက်ဖမ်းရန် တောအုပ်နက်ထဲသို့ သုံးယူဇနခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးလိုက်ခဲ့၏။

ဗောဓိသတ္တဝ်သည် တောအုပ်ကို ကောင်းစွာ သိသဖြင့် ရှေ့တွင် အနက် တောင် ၆၀ ရှိပြီး ရေ တောင် ၃၀ ခန့် ပါသော ကြီးမားသည့် ချောက်ကို သိရှိခဲ့ကာ၊ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်း၏ အနားကို ရှောင်ကာ ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့၏။ သို့သော် ထွက်ပြေးနေသော သမင်ကိုသာ စိတ်ရှိ၍ မိမိရှေ့ မြေပြင်ကို မမြင်သော မင်းကြီးသည် တည့်တည့် ပြေးဝင်ကာ ဝှက်ထားသော ချောက်ထဲ ကျသွား၏။ ကိုယ်ကိုကယ်ရန် ခြေထောက်ထောက်စရာ မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော ရေထဲတွင် ရုန်းကန်နေ၏။

ချောက်ထဲမှ မင်းကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ဗောဓိသတ္တဝ်သည် လိုက်လံခံရမည်ကို မကြောက်ဘဲ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ယူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဤလူသည် ခဏအလိုက ၎င်းကို လိုက်ဖမ်းနေခဲ့သော်လည်း သမင်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အမျက်ဒေါသ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အစားထို့အစား ရေနစ်မည့် အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါအပေါ် ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ချောက်အနားသို့ သွား၍ အစွန်းရှိ ကျောက်များကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ မှီထားပြီး၊ ရေထဲမှ ရုန်းကန်နေသော မင်းကြီးကို ဆွဲယူကာ ခိုင်မာသော မြေပြင်သို့ ဘေးကင်းစွာ တင်ပေးခဲ့၏။

မင်းကြီး အသက်ပြန်ရှူနိုင်ပြီး စိတ်ငြိမ်လာသည့်အခါ ဗောဓိသတ္တဝ်သည် တောထဲသို့ ရိုးရိုးပြန်မသွားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် မင်းကြီးကို နူးညံ့သော အာဏာဖြင့် ပြောကြားပြီး၊ မင်း ဖြစ်စေ သာမန်လူ ဖြစ်စေ လူတိုင်း ထိန်းသိမ်းသင့်သော အခြေခံ ကောင်းမွန်သော အကျင့်ဂုဏ်တော်များဖြစ်သည့် ငါးပါးသီလတွင် မင်းကြီးကို တည်စေခဲ့၏။ ကျေးဇူးတင်ပြီး နှိမ့်ချသော မင်းကြီးက ၎င်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော သမင်နှင့် နိုင်ငံကို မျှဝေရန် ပေးလိုကြောင်း ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့၏။

ဗောဓိသတ္တဝ်သည် မစဉ်းစားဘဲ ထိုအဆိုကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ ၎င်းသည် တောအုပ်၏ တိရစ္ဆာန်များထဲမှ တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး မိမိအတွက် နိုင်ငံတစ်ခု လိုချင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့၏။ ၎င်းက မင်းကြီးအား၊ သူတို့အကြား ဖြစ်ခဲ့သည်များကို တန်ဖိုးထားလျှင် သင်ကြားခဲ့သော သီလများကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းရန်၊ ၎င်း၏ ပြည်သူများကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရန် သင်ကြားပေးရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့၏။ ဤတောင်းဆိုချက်ပြုပြီးနောက် သမင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မိမိ တောအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။

ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာများကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော မင်းကြီးသည် မိမိမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ၎င်း၏ လူပြည်သူများအား ငါးပါးသီလကို စောင့်ထိန်းရန် ကြေညာခဲ့၏။ သို့သော် ချောက်နှင့် ကယ်တင်ခံရမှုဇာတ်လမ်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောခြင်း မရှိပေ။ နံနက်တိုင်း၊ မိမိ၏ အမှတ်ရမှုများနှင့် တစ်ပါးတည်းဖြစ်ရာ၊ ၎င်းသည် ပင်ပန်းမှု၊ ခက်ခဲမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်မကျသူများထံ ရောက်လာသော မမျှော်လင့်သည့် ဆုလာဘ်များအပေါ် တိတ်ဆိတ်သော ဆင်ခြင်ချက် ဂါထာ ခြောက်ပုဒ်ကို မိမိကိုယ်ကို ရွတ်ဆိုလေ့ရှိ၏။ သူ၏ ရာဇပုရောဟိတ်က ဤဂါထာများကို နေ့စဉ် နားထောင်ရင်း၊ ၎င်းတို့၏ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော စကားလုံးများမှ ချောက်နှင့် မင်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော သမင်အကြောင်း လျှို့ဝှက်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ကာ ခန့်မှန်းသိရှိခဲ့၏။ မင်းကြီးကမူ ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ အသံထွက်ပြောခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုနောက် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် မင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ထိုသမင်ကို ပြန်တွေ့ရာ၊ ကျေးဇူးတင်ရမည့် အကြွေးကို ခဏမေ့ကာ လေးကို မြှောက်ပြီး ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့၏။ ချက်ခြင်း နတ်တို့၏ အရှင် သိကြားက ဝင်ရောက်ကာ ပုရောဟိတ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှတစ်ဆင့် မိန့်ကြားပြီးနောက် မိမိ နတ်ဝိသေသ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်လာကာ၊ ၎င်း၏ ကျေးဇူးရှင်ကို သတ်ခဲ့ပါက နတ်တို့ကြား မင်းဖြစ်ရမည်ဟု မင်းကြီးကို လှည့်စားခဲ့၏။ ကျေးဇူးတင်စိတ်ကြောင့် သမင်ကို ချန်ထားပါက ၎င်း၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးအပေါ် သေဘေးနှင့် ပျက်စီးမှု ကျရောက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့၏။ လှည့်စားမှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှု နှစ်မျိုးလုံးကြားတွင် မလှုပ်ရှားဘဲ မင်းကြီးက ဆုလာဘ် သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ် မည်သို့ပင် လိုက်ပါလာစေကာမူ၊ ချောက်ထဲမှ ဆွဲတင်ခဲ့သူအား လက်မြှောက်ရန် ဘယ်တော့မျှ မစဉ်းစားဟု ကြေညာခဲ့၏။

ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ၎င်း၏ ကိုယ်တော်ပတ်ဝန်းကျင် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြတော်မူ၏။ အာနန္ဒာသည် ချောက်ထဲ ကျခဲ့ပြီး ကယ်တင်ခံရသော မင်းကြီး ဖြစ်သည်။ သာရိပုတ္တရာသည် နားထောင်မိသော ဂါထာအနည်းငယ်မှ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ခန့်မှန်းသိရှိခဲ့သော ပညာရှိ ပုရောဟိတ် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ မိမိ၏ မုဆိုးကို ခွင့်လွှတ်ကာ ရေထဲမှ ဆွဲတင်ခဲ့သော မြတ်သော သမင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြတော်မူ၏။

ဇာတ်အမှတ် ၄၈၃ ဤဇာတ်သည် ကျေးဇူးတင်တတ်သော မင်းနှင့် သနားကြင်နာတတ်သော သမင်၏ ဇာတ်လမ်းထက် ပိုမိုတည်တံ့နေသည်။ ၎င်းသည် သာရိပုတ္တရာ၏ ရှားပါးသော အရည်အချင်းကို ဖော်ပြရန် ဘုရားရှင် ရည်ရွယ်တော်မူသော သရုပ်ပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ပုရောဟိတ်သည် တိုတောင်းစွာ ရွတ်ဆိုသော ဂါထာ ခြောက်ပုဒ်သာ ကြားရသော်လည်း ၎င်းတို့မှ ချောက်၊ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် သီလများ၏ လျှို့ဝှက်သမိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ သာရိပုတ္တရာသည်လည်း ဓမ္မ၏ အတိုချုပ်ဆုံးကြေညာချက်ကို ယူ၍ လိုအပ်သူများအတွက် ပြည့်စုံ၍ ကျယ်ပြန့်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ မုဆိုးကို ကြင်နာသော သမင်၏ သနားမှုနှင့် ကယ်တင်သူကို နတ်ရှေ့တွင်ပင် မသစ္စာဖောက်ဘဲ သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းသော မင်းကြီး၏ တည်ကြည်မှုသည် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် မေတ္တာ၏ ခိုင်မာသော သင်ခန်းစာများအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေ၏။ သို့သော် ဘုရားရှင် ဤဇာတ်ကို ထားရှိတော်မူသော အခင်းအကျင်းသည် တစ်လုံးတည်းသော အတိုချုပ်စကားတွင်ပင် သွန်သင်ချက်တစ်ခုလုံးကို ဖတ်နိုင်သော ပညာ၏ နက်ရှိုင်းသော သင်ခန်းစာဆီသို့ အမြဲညွှန်ပြနေ၏။