ဘဒ္ဒသာလဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် မိခင်တော်၏ ဆွေမျိုးများကို ချီတက်တိုက်ခိုက်သော မင်းသား၏ လမ်းကြောင်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်ထွန်းရန် သုံးကြိမ် ကြိုးစားတော်မူ၏။ ထိုကြိုးစားမှုသည် ဘုရားရှင်၏ ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ကိစ္စကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည့် ကြိုးစားမှု ဖြစ်သည်။ ရောက်လာမည့် အရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကံ၏ ဟောင်းနွမ်းသော အကြွေးတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို ဘုရားရှင် သိတော်မူ၏။ ထိုအကြွေးကို ဆန္ဒဖြင့်သာ ဖျက်သိမ်း၍ မရနိုင်ပေ။ နောက်ဆုံး ဘုရားရှင် စတုတ္ထမြောက်အကြိမ် ပေါ်ထွန်းတော်မမူသောအခါ၊ ရဟန်းတော်တို့အား အလွန်ရှေးဟောင်းသော ဘဝတစ်ခု၏ ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုဇာတ်သည် ဒေါသကို ပြေလျော့စေနိုင်သည့် အနစ်နာခံမှု အကြောင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒေါသက ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသမျှကို အကုန်လုံး ပြန်လည် ဖျက်သိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုသို့ ပြေလျော့စေနိုင်သည့် အနစ်နာခံမှု ဖြစ်သည်။

ထိုရှေးယခင်ခေတ်၌ ဗာရာဏသီပြည်၏ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် တိုင်တစ်လုံးတည်းဖြင့် ထောက်ထားသော နန်းတော်ကို တည်ဆောက်လိုသော စိတ်ကူးရှိ၏။ ထိုနန်းတော်သည် တိုင်များစွာဖြင့် ထောက်ထားသော အဆောက်အအုံ မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ကြီးကျယ်ရမည်။ မင်းကြီးသည် တိုင်တစ်လုံးတည်း ဖြစ်နိုင်သော သစ်ပင်ကို ရှာဖွေရန် ပြည်တစ်ပြည်လုံးသို့ ဆရာလက်သမားများကို စေလွှတ်၏။ သို့သော် တွေ့ရှိသော အကြီးဆုံး သစ်ပင်များမှာ လှည်းတစ်စင်းမျှ မရောက်နိုင်သော တောင်ကုန်းနက်နဲ၌ ပေါက်နေကြ၏။

အနီးအနားတွင် ပြန်လည်ရှာဖွေရာ ဆရာလက်သမားတို့သည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်တွင် အဖြေကို တွေ့ရှိကြ၏။ ထိုဥယျာဉ်တွင် ခြောက်သောင်းနှစ်ကာလ ပူဇော်ခံ၍ မထိခိုက်ဘဲ ရပ်တည်နေသော အလွန်ကြီးမားသည့် အင်ကြင်းပင် ရှိ၏။ ထိုသစ်ပင်ကို ရွာသားများ၊ မြို့သားများနှင့် ဗြဟ္မဒတ်မတိုင်မီ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော မင်းတိုင်းလူတိုင်းက ရိုသေခဲ့ကြ၏။ ထိုသစ်ပင်တွင် အစွမ်းထက်သော ရုက္ခစိုးနတ်တစ်ပါး ကျိန်းဝပ်နေ၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော အရိပ်အောက်တွင် အရွယ်ငယ်သော သစ်ပင်ငယ် အမြောက်အမြား ပေါက်ရောက်နေပြီး သစ်ပင်ငယ်တိုင်းတွင် ညွှန့်ဆွေဖြစ်သော နတ်ဝိညာဉ်များ ရှိ၏။ ဘုရားလောင်းသည် ဤကြီးမားသော သစ်ပင်၏ နတ်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူခဲ့ပြီး ထိုအရိပ်တွင် ကြီးပွားသည့် သေးငယ်သော အသက်အားလုံး၏ အစိုးရသူ ဖြစ်သည်။

ဆရာလက်သမားတို့သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ခုတ်လဲမီ ထုံးစံအတိုင်း ရိုးရာ ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ကြ၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပုဆိန်များ ကျရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုသစ်ပင်တွင် ကျိန်းဝပ်သော နတ်ဝိညာဉ်တိုင်းသည် အခြားနေရာသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု ကြေညာကြ၏။ အင်ကြင်းပင်၏ ရုက္ခစိုးနတ်သည် ၎င်းအတွက်သာမက သူ၏ ပင်စည်ဝန်းကျင်တွင် ထူထပ်စွာ ပေါက်နေသော သစ်ပင်ငယ်တိုင်းအတွက်ပါ ဤအဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်၏။ သူ၏ ပြုတ်ကျသည့် အလေးချိန်၏ ဖိချေမှုကို ထိုသစ်ပင်ငယ်များ မည်သည့်အရာမျှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း သိ၏။

ထိုည၌ နတ်သည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ယာနံဘေး၌ တောက်ပသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရပ်ရင်း ငိုကြွေး၏။ ထိတ်လန့်သွားသော မင်းကြီးက ဤမျှ ဝမ်းနည်းစွာ ဘယ်သူ ရောက်လာသနည်းဟု မေးရာ၊ နတ်က ၎င်းသည် မင်းကြီး၏ လူများ ခုတ်လဲရန် စီစဉ်ထားသော သစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ဖြေ၏။ ခြောက်သောင်းနှစ် ရိုသေခံခဲ့ရပြီး ယခင် အုပ်စိုးသူတစ်ဦးကမျှ ထိခိုက်မှု မပြုခဲ့ဖူးသော သစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြား၏။ သစ်ပင်၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော မင်းကြီးက နောက်ဆုံးတွင် ထိုသစ်ပင်ကို ချမ်းသာပေးရန် ပြန်လည်ကမ်းလှမ်းပြီး ၎င်း၏ သစ်သားကို မူလရည်ရွယ်ထားသည့် တိုင်တစ်လုံးတည်းအဖြစ်သာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ ထိုသစ်ပင်ကို သာမန်သစ်သားအတွက် ခွဲခြမ်းခြင်းမပြုဘဲ တစ်ခုလုံးသော ကြီးမားသည့် ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

နတ်သည် ထိုကို ထင်ရသည့်အတိုင်း ကရုဏာအဖြစ် လက်မခံခဲ့ပေ။ တိုင်တစ်လုံးတည်း ဖြစ်လာရုံဖြင့်ပင် သစ်ပင်သည် တစ်ပင်လုံး လဲကျရမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းကြောင်းရှိ သစ်ပင်ငယ်တိုင်းကို ချေမှုန်းရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အစား နတ်သည် မင်းကြီးထံ ပို၍ ရက်စက်သယောင်ရှိသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို တောင်းခဲ့၏။ တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အကိုင်းစဉ်အလိုက်၊ ဦးထိပ်ကို ဦးစွာ၊ ထို့နောက် ပင်စည်ကို၊ နောက်ဆုံးတွင် အမြစ်များကို ဖြတ်တောက်ရန် တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းကြီးသည် သက်ရှိတစ်ခုသည် မြန်ဆန်သော သေခြင်းကို ထားပြီး ပိုမို နှေးကွေး၍ ပိုမို နာကျင်သော သေခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်သနည်းဟု နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောခဲ့၏။ နတ်က ၎င်း၏ ဆွေမျိုး၊ ၎င်း၏ အရိပ်တွင် ခိုလှုံသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် သစ်ပင်ငယ်များသည် ၎င်း၏ ပြုတ်ကျမှု နှေးကွေးပြီး ကယ်ဆယ်နိုင်သည့် အပိုင်းငယ်များအဖြစ် ဖြစ်လာပါက ကြီးပွားလိမ့်မည်ဟု ဖြေ၏။ ၎င်း တစ်ခုလုံးနှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲကျပါက ထိုသစ်ပင်ငယ်များ လုံးဝ ချေမှုန်းပျက်စီးမည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော သက်ရှိများ ဘာမျှ ဒုက္ခမခံရစေရန် ၎င်းသည် ပို၍ ရှည်ကြာသော ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင် ခံစားလိုကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့၏။

ထိုအချက်ကို ကြားသောအခါ ဗြဟ္မဒတ်သည် သူ၏ စီမံကိန်းအားလုံးကို လုံးဝ ရပ်ဆိုင်းလိုက်၏။ ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးအပေါ် ထိုသို့ အနစ်နာခံ ကိုးကွယ်မှုသည် ချမ်းသာပေးခံရသော သစ်ပင်တစ်ပင်ထက် ပို၍ ထိုက်တန်ကြောင်း နတ်အား ပြော၏။ သူက ပုဆိန်၏ ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးမှ ၎င်းကို လွတ်မြောက်စေ၍၊ သူ၏ နောက်တွင် မည်သည့်အုပ်စိုးသူမျှ အင်ကြင်းတောကို နောက်တစ်ကြိမ် မနှောင့်ယှက်စေရန် ကတိပြု၏။ ဤဖြစ်ရပ်ကို စတင်စေခဲ့သော ရာထူးမက်မောမှုမှ လှည့်ထွက်ကာ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ရက်ရောမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုဖြင့် မှတ်မိခံရသော နိုင်ငံ့အုပ်ချုပ်မှုဆီသို့ လှည့်သွား၏။ အချိန်တန်သောအခါ ထိုကုသိုလ်ကြောင့် နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတော်များအတွက် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အမည်ပေးခြင်းဖြင့် ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ အာနန္ဒာသည် ထိုခေတ်၏ မင်းဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ရှေ့တွင် စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့သည် အင်ကြင်းသစ်ပင်ငယ်များတွင် အမှီပြုနေသော နတ်ငယ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်မှာ အင်ကြင်းပင်ကြီးတွင် ကျိန်းဝပ်သော နတ်မင်းဖြစ်သည့် ဘဒ္ဒသာလ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်တော်အမှတ် ၄၆၅ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ဆွေမျိုးတို့သည် ၎င်းတို့၏ ရှိနေခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် နှောင့်နှေးစေနိုင်သော်လည်း ပယ်ဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် ထိုသို့ ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။