စတုဒွါရဇာတ် - တံခါးလေးပေါက်နှင့် ဦးခေါင်းပေါ်က သင်တုန်းစက်ဝိုင်း

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေစဉ် ခုဒ္ဒကနိကာယ်ရှိ ဇာတ်တော်စာအုပ်၏ အမှတ် ၄၃၉ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဟော ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ယင်းသည် ပညာရှိ ရဟန်းအဖော်များ၏ အကြံပေးချက်ကို အမြဲ နားမထောင်တတ်သော ဆိုးသွမ်းသည့် ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းအား တိုက်ရိုက် မေးမြန်းတော်မူသည့်အခါ၊ ထိုရဟန်းက ၎င်း၏ မနာခံမှုကို လွတ်လပ်စွာ ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ထိုသို့ ဆန့်ကျင်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်းသာ မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ရှေးအခါက ပညာရှိတို့၏ အမိန့်ကို ပယ်ခဲ့သော ထိုခေါင်းမာမှု၏ အသီးအနှံအဖြစ် ခေါင်းပေါ်၌ သင်တုန်းစက်ဝိုင်း တင်ခံခဲ့ရကြောင်း ဟော ကြားတော်မူခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် နတ်ပြည်၌ သိကြားမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအချိန် ဗာရာဏသီ၌ သူဌေးကြီး၏ မုဆိုးမ တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုသူမသည် ဒါန၊ သီလနှင့် ဥပုသ်ကျင့်ဝတ်များအား စေ့စပ်စွာ ကျင့်သုံးသော ပြုစုသည့် ဥပါသိကာ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သား မိတ္တဝိန္ဒကသည် ဆိုးသွမ်းလွန်းသူ၊ မာနကြီးသူနှင့် သဒ္ဓါမဲ့သူ ဖြစ်သည်။

မိခင်သည် ရိုင်းစိုင်းသော သား၌ အကျင့်ကောင်း အချို့ ပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်၍၊ လပြည့်နေ့ည၌ အဋ္ဌင်္ဂသီလ ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းပြီး တရားကို စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်ပါက ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာ ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ဆုကြေးကိုသာ လိုချင်သဖြင့် မိတ္တဝိန္ဒကသည် ကျောင်းသို့ သွားသော်လည်း တရားပွဲအတွင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး၊ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ ငွေဆုကြေးကိုသာ ယူခဲ့သည်။ ထိုအခါ မိခင်သည် ဆုကြေးကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ထောင်အထိ နှစ်ဆတိုးပေးပြီး၊ ကျော်ကြားသော ထေရ်ကြီး တစ်ပါး၏ ကျမ်းဂန်ပို့ချချက်ကို နားထောင်စေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအခါလည်း ငွေအတွက်သာ ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကြားရသော တရားကြောင့် သူ၏ နှလုံးသား မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

ထိုငွေကို ရရှိသဖြင့် မိတ္တဝိန္ဒကသည် ပင်လယ်ကုန်သွယ်ရေးဖြင့် ကံကြီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိခင်က ငိုကြွေးပြီး အိမ်၌ ရှိပြီးသား ဥစ္စာ လုံလောက်နေသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော ပင်လယ်ကို မစွန့်စားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မိခင်၏ တားမြစ်မှုကြောင့် ဒေါသထွက်သော မိတ္တဝိန္ဒကသည် ငိုနေသော မိခင်အား ခြေဖြင့် ကန်ချကာ လဲကျစေပြီး၊ ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စီးပေါ် တက်ရန် သင်္ဘောဆိပ်သို့ အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

သင်္ဘောခရီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ပင်လယ်အလယ်သို့ ရောက်စဉ် သင်္ဘောသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုတွင် ငြိနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကြောက်လန့်သော သင်္ဘောသားများက ဤကံဆိုးကို ဘယ်သူ ယူဆောင်လာသနည်းဟု ရှာဖွေရန် မဲချကြသည်။ မဲသည် မိတ္တဝိန္ဒကအပေါ် သုံးကြိမ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် သင်္ဘောသားများက ရေတစ်အိုးသာ ပါစေပြီး သူ့ကို ဝါးဖောင်ပေါ် ထားကာ ပင်လယ်ထဲ လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သင်္ဘောသည် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်စွာ ဆက်လက် ခရီးထွက်သွားသည်။

လှိုင်းလုံးများပေါ်တွင် မျောပါလာရာ မိတ္တဝိန္ဒကသည် ဖန်ဗိမာန်ရှိ မှော်ဝင်သော ကျွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာ၌ နတ်သမီးငယ် ၄ ဦးက ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဧည့်ခံကြသည်။ စိတ်မငြိမ်သေးသဖြင့် ငွေဗိမာန်သို့ ဆက်သွားရာ နတ်သမီး ၈ ဦး၊ ပတ္တမြားဗိမာန်တွင် ၁၆ ဦး၊ နောက်ဆုံး ရွှေဗိမာန်တွင် နတ်သမီးအပျိုတော် ၃၂ ဦးက ပြုစုကြသည်။ ဗိမာန်တစ်ခု၌ ချမ်းသာမှုသည် သူ့ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ၊ တဏှာက နောက်တစ်ခုဆီသို့ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ရွှေဗိမာန်ကို ကျော်လွန်သောအခါ မိတ္တဝိန္ဒကသည် တံခါးလေးပေါက်ရှိသော အကာအရံ မြို့တစ်မြို့ကို မြင်ရလေသည်။ ထိုမြို့သည် ပိုကြီးသော ဘုရင်နှင့် ပိုများသော ဥစ္စာ ရှိမည်ဟု ယူဆပြီး တံခါးများကို ဖြတ်ကျော်၍ လေးမြောက်တံခါးသို့ ရောက်ရှိကာ၊ ထိုတံခါးမှ တိုက်ရိုက် ဥဿဒငရဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာ၌ သူသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ထက်မြသော သံဓားများ ပါသည့် ဝိုင်းတစ်ခု လှည့်နေသော ဒုက္ခခံစားနေရသည့် သတ္တဝါတစ်ဦးကို မြင်ရသည်။ ထိုဝိုင်းသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံကို ကြိတ်ခြေနေပြီး သွေးနှင့် မီးပွင့်များ ရွာချနေသည်။ မိမိ၏ လောဘကြောင့် မျက်စိလည်နေသော မိတ္တဝိန္ဒကသည် လည်ပတ်နေသော ဝိုင်းကို ပဒုမ္မာကြာပန်း သရဖူ ဟု ထင်မှတ်ကာ ကိုယ့်အတွက် တောင်းယူခဲ့သည်။ ဒုက္ခခံစားနေသော သတ္တဝါက ထိုသည်မှာ ပန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ မိဘကို ရိုက်နှက်သော အပြစ်အတွက် ပေးထားသော အဆုံးမရှိ ဝေဒနာ၏ သင်တုန်းစက်ဝိုင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ မိတ္တဝိန္ဒကက မယုံဘဲ ယူ၍ ကိုယ်ပိုင် ဦးခေါင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မျက်စိလည်မှု ပျက်ပြယ်သွားပြီး သံဓားများသည် မခံနိုင်သော ဝေဒနာဖြင့် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သိကြားမင်း ဆင်းသက်လာပြီး မှောင်မိုက်သော ငရဲကို တန်ခိုးရောင်ဖြင့် လင်းစေခဲ့သည်။ သွေးမျက်ရည် ကျနေသော မိတ္တဝိန္ဒကက အဘယ်အပြစ်ကြောင့် ဤကံကြမ္မာ ကျရောက်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ သိကြားမင်းက သူ့ကို ဖွားမြင်ခဲ့သော မိခင်အား ရိုက်ခဲ့ကြောင်း၊ သတိပေးချက်များကို မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့ကြောင်း၊ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ အဆုံးမရှိ ချမ်းသာမှုကို လိုက်ခဲ့ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ရတနာ ပြည့်စုံသော ဗိမာန်လေးဆူသည် သူ၏ ပြည့်စုံမှုမရှိသော ဥပုသ်စောင့်ထိန်းမှု၏ ယာယီဆုလာဘ် ဖြစ်သော်လည်း၊ သံဓားဝိုင်းမှာ သူ၏ မနာခံမှုနှင့် မိဘအပေါ် ကြမ်းကြုတ်မှု၏ အသီးအနှံ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဤအကြွေးကို အကြောင်းနှင့်အကျိုးတရား၏ ဥပဒေက ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။

ဇာတ်လမ်း ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် စုဝေးနေသော ရဟန်းတော်များအား ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခု ရှေ့တော်၌ ရှိနေသော နားမထောင်သော ရဟန်းသည် ထိုဘဝ၌ မိတ္တဝိန္ဒက ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပညာရှိတို့၏ အကြံပေးချက်ကို မနာခံခြင်းဟူသော ခေါင်းမာမှုကို ယနေ့ထိ ဆက်လက် ထားရှိဆဲ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား နတ်မင်း သိကြားမင်း ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ဒုက္ခခံနေရသော သားအပေါ် တရားစီရင်ချက် ချမှတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

စတုဒွါရဇာတ်သည် မိဘအပေါ် ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် မဝ၍ မရနိုင်သော တဏှာ နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ကျမ်းဂန်အရ သတိပေးချက် အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိတ္တဝိန္ဒကရရှိသော ချမ်းသာတိုင်းသည် နောက်ထပ် ချမ်းသာအတွက် ဆာလောင်မှုကိုသာ ပြင်းစေခဲ့ပြီး၊ ထိုဆာလောင်မှုသည် နောက်ဆုံး ဒုက္ခသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပုံကို ပြသသည်။ ဘာသာတရားကို မလိုလားဘဲ နားထောင်သော ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ချက်တောင်မှ အချို့သော အသီးအနှံ ရှိကြောင်းလည်း ပြသသည်။ ဗိမာန်လေးဆူသည် သူ၏ မလိုလားသော ဥပုသ်ညများ၏ အမှန်တကယ် ဖြစ်သော်လည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိသော ဆုလာဘ် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က ဇေတဝန်၌ ဤဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် ဟော ကြားတော်မူခဲ့ရခြင်းမှာ၊ မှန်ကန်စွာ မပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်းမာသည့် မနာခံမှု၏ ပုံစံတူသည် တစ်ဘဝမှ နောက်တစ်ဘဝသို့ တူညီသော အကျိုးဆက်ကို ဆက်လက် ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။