ဂိဇ္ဈဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားသည် မိမိ၏ ဆွမ်းအစိတ်အပိုင်းကို အိုမင်းသော မိခင်အတွက် နေ့စဉ် ပေးဆပ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ အချို့သော ရဟန်းတို့က ရဟန်းသည် မိသားစု ဆက်ဆံရေးအတွက် ဆွမ်းကို သုံးသင့်သည်မဟုတ်ဟု ညည်းညူကြသည်။ ဘုရားသည် ထိုရဟန်းကို ကာကွယ်တော်မူသည်။ မိဘအပေါ် ထိုသို့သော သဒ္ဓာကြည်ညိုမှုသည် ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး ချီးမွမ်းထိုက်ကြောင်း ပြရန်အလို့ငှာ ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၃၉၉ ဖြစ်သော ဂိဇ္ဈဇာတ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည့် ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ကို ပြောကြားတော်မူသည် — ဘုရား၏ ကိုယ်တော် အတိတ်ဘဝ ဇာတ်တော်များထဲမှ တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။

ထိုရှေးကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်း—ဤဘဝ၌ ဘုရားကိုယ်တော်တိုင်—သည် ဂိဇ္ဈကုဋ်ဟု ခေါ်သော လင်းတတောင်ထွတ်၌ လင်းတငှက်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ တောင်ကြောပေါ်ရှိ ဂူတစ်ခု၌ မိမိ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်ကို ပြုစုတော်မူသည်။ ထိုနှစ်ပါးစလုံးသည် အိုမင်းလာပြီး မျက်စိ လုံးဝ မမြင်တော့ပေ။ လင်းတငှက်တို့သည် အကွာအဝေး ဝေးလှသည့်တိုင် အသေကောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်သော မျက်စိစွမ်းရည် ရှိကြသည်။ ထိုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ဘုရားလောင်းသည် နေ့စဉ် အောက်ရှိ ကွင်းပြင်များနှင့် တောတောင်များပေါ် ပျံသန်းကာ အသား၊ အူနှင့် ရေ ယူဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မျက်မမြင်ပြီး မစွမ်းသော မိဘတို့သည် ဘာမှ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် ဗာရာဏသီအနီးရှိ နယ်မြေကို ကြည့်ရှုစဉ် မြို့အနီးရှိ သုသာန်တစ်ခု၌ အသား ချထားသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုနေရာသို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ ဆန္န ဟုခေါ်သော ကျွမ်းကျင်သည့် မုဆိုးတစ်ဦးသည် အစာပတ်ပတ်လည်ရှိ ရွက်ခြောက်များနှင့် မြက်များအောက်၌ မြင်းမြီးမွေးဖြင့် ကျော့ကွင်းကို ဝှက်ထားခဲ့ကြောင်း ဘုရားလောင်း မသိခဲ့ပေ။ ဆန္နသည် လင်းတတို့ နောက်ဆုံး ထိုနေရာ၌ စားရန် လာကြမည်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

ဘုရားလောင်းသည် အသားဆီ ခြေလှမ်းချလိုက်သည်နှင့် ကျော့ကွင်းသည် ခြေထောက်များပတ်လည်၌ သံကြိုးကဲ့သို့ တင်းတင်း ဝင်ပြီး ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း ကျော့ကွင်းသည် မပြိုကွဲခဲ့ပေ။ ဆန္န ရောက်လာပြီး မိမိ၏ ဖမ်းဆီးချက်ကို ယူမည့်အချိန်မတိုင်မီ ကိုယ်ကို လွတ်မြောက်အောင် ပြုနိုင်ရန် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆန္နသည် ဖမ်းဆီးရန် လက်ထဲတွင် တုတ်ကို မြှောက်ထားလျက် ချဉ်းကပ်လာချိန်၊ ကျော့ကွင်းတွင် ထိန်းသိမ်းခံနေရသော လင်းတငှက်ကို ငိုကြွေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိ၏ အသက်အတွက် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နောက်ကျန်ခဲ့သော သူတို့အတွက် ဝမ်းနည်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူ့စကားလုံးရှင်းရှင်းဖြင့် ပြောဆိုရင်း လင်းတငှက်က မိမိ၏ ချဉ်းကပ်လာသော သေခြင်းသည် ငိုကြွေးရန် အကြောင်းမဟုတ်ဟု အော်ဟစ်သည်။ မိမိ၏ စစ်မှန်သော ဝမ်းနည်းခြင်းမှာ တောင်ဂူတွင် စောင့်နေသော မျက်မမြင်၊ မစွမ်းသော မိဘတို့အတွက် ဖြစ်သည်။ တောင်စမ်းချောင်းမှ ရေ သို့မဟုတ် တုန်ယင်နေသော နှုတ်သီးအတွက် အသား ယူဆောင်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် မိမိပြန်ရောက်လာမည့် တောင်ပံအသံကို ဆိတ်ဆိတ်စောင့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆာလောင်သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။

ဆန္နသည် သေလုနီးပါး ငှက်တစ်ကောင်က မိမိ၏ အသက်အတွက် တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ပြန်မမြင်ရတော့သော မိဘတို့အတွက် ငိုကြွေးနေခြင်းကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ လူတို့က ညစ်ညမ်းသော အသေကောင်စားသူဟု ယူဆထားသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်၌ ထိုသို့ ဖြူစင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို မစဉ်းစားသော ကြည်ညိုမှု ရှိနိုင်သည်ကို အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် တုတ်ကို မရိုက်ဘဲ အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

ကျော့ကွင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ရင်း ဆန္နက လင်းတငှက်များကို မကောင်းသော နိမိတ်အဖြစ်သာ လူတို့ ယူဆကြသည်ဟု ဝန်ခံသည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာတွင် အိုမင်းသော မိဘအပေါ် ထိုမျှ ကြည်ညိုမှုသည် လူသားသားတော် အများအပြားကို ရှက်စေမည့်အရာ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဖမ်းဆီးမှုမှ အကျိုးအမြတ် အတွေးကို လွန်ကဲစွာ ကျော်ဖြတ်ပြီး ဓားဖြင့် မြင်းမြီးကြိုးကို ဖြတ်ကာ၊ ကျော့ကွင်းကို ဖြေလျော့ပြီး လင်းတငှက်၏ ဒဏ်ရာရသော ခြေထောက်များမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ထုတ်ကာ လုံးဝ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

လေထဲ ထပ်မံ ပျံတက်မီ ကျေးဇူးတင်သော ဘုရားလောင်းသည် ထွက်ခွာသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆက်လက် ပြောကြားတော်မူသည်။ ဆန္နကို သက်ရှိသတ္တဝါများကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးပြီး အသက်မွေးသော ကြမ်းတမ်းသည့် အလုပ်ကို စွန့်ရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ သက်ရှိ မည်သည့်သတ္တဝါအပေါ်မဆို ပြသသော ကရုဏာသည် ကျော့ကွင်းက ယူဆောင်ပေးနိုင်သော မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။

ဆန္န၏ ကောင်းချီးဖြင့်၊ မိမိ၏ တောင်ပံများလည်း မထိခိုက်ဘဲ ဘုရားလောင်းသည် ကွင်းပြင်များကို ဖြတ်၍ ဂိဇ္ဈကုဋ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ မျက်မမြင် မိဘတို့ စောင့်နေသော ဂူသို့ အစားအစာနှင့် ရေ သယ်ဆောင်သွားသည်။ သားငယ်၏ ကြာရှည်စွာ မပြန်ရောက်ခြင်းကြောင့် သူတို့က ဆိုးဝါးသည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျော့ကွင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုကို လွှမ်းမိုးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် သားငယ် ပြန်ရောက်လာချိန်၌ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အဆုံး၌ ဘုရားသည် ရွတ်ဆိုနေသော ရဟန်းတို့အတွက် ထိုဝေးလံသော ဘဝမှ ဇာတ်ကောင်တိုင်းကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ လင်းတငှက်ကို လွတ်ပေးသော မုဆိုးမှာ ဆန္န ဖြစ်သည်။ မျက်မမြင်၊ မစွမ်းသော မိဘတို့မှာ နောက်ဘဝ၌ မင်းမျိုးနွယ်၏ နီးစပ်သော ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုယ့်အသက်အတွက် တောင်းပန်ရန် မလှုပ်ရှားနိုင်သော ကြည်ညိုသည့် လင်းတမင်းကား ဘုရားလောင်း ကိုယ်တော်တိုင်—ဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။

ဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ဆွမ်းအလှူဖြင့် မိခင်ကို လုပ်ကျွေးသော ရဟန်းသည် ဂိဇ္ဈကုဋ်၏ လင်းတမင်းနှင့် တူညီသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်နေကြောင်း သတိပေးလျက် ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ တစ်ချိန်က သင့်ကို ပြုစုခဲ့ဖူးသော မိဘတို့ကို ပြုစုခြင်းသည် သန့်စင်သော ဘဝ၏ အတားအဆီး မဖြစ်ပေ။ ထိုဘဝ၏ အထင်ရှားဆုံးနှင့် အကျဆုံး ဖော်ပြချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘုရားလောင်း၏ ရှည်လျားသော ဘဝဆက်တိုက်များတွင် ကြီးမြတ်စွာ ရိုသေခံခဲ့ရသည်။