ကေဠိသီလဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ချိုသာသော စကားနှင့် ထက်မြက်သော နားလည်မှုဖြင့် ဘုရားရှင်၏ သံဃာအကြား ကျော်ကြားသော ထေရ် လကုဏ္ဍက ဘဒ္ဒိယနှင့် ဆိုင်သည်။ သူ၏ တဏှာများသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်ပြီး ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုသော အသံဖြင့် ဟောပြောကာ နားထောင်သူများကို ဆွဲဆောင်သည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်တွင် မဟာထေရ်ရှစ်ဆယ် အားလုံးထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ရဟန်းသစ်တစ်ပါးထက်ပင် ပိုမို မပြည့်မပြည့်ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော်၏ ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဇာတ်အမှတ် ၂၀၂၊ ကေဠိသီလဇာတ် အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

တစ်နေ့တွင် ထေရ်သည် ဘုရားရှင်ကို ရိုသေစွာ ကန်တော့ရန် ဇေတဝန်တံခါးဝသို့ သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားရှင်ကို တွေ့ရန် ကျေးလက်မှ ရဟန်းသုံးဆယ်လည်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုငယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရဟန်းသစ်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ သင်္ကန်းကို ဆွဲခြင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှု မရှိစွာ ကိုင်တွယ်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘူးနှင့် သင်္ကန်းများကို ချထားပြီး ဘုရားရှင်ကို ကန်တော့ရန် ဝင်သွားကြသည်။

လာရောက်သော ရဟန်းများက ချိုသာသော စကားဖြင့် ဟောပြောတတ်သော လကုဏ္ဍက ဘဒ္ဒိယကို အဘယ်မှာ တွေ့နိုင်သနည်းဟု ဘုရားရှင်အား မေးကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်းတို့ တံခါးဝတွင် ကိုင်တွယ်ခဲ့သော ထိုသူသည် ထိုလူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေသည်။ အံ့သြသွားသော ရဟန်းများက ကောင်းမြတ်ပြီး ပြည့်စုံသော တပည့်တစ်ဦးသည် အရပ်အမောင်းအလွန် ငယ်ရပါလျက် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု မေးကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရှေးကံကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုချက်ဖြင့် ရှေးဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် နတ်မင်း သိကြား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဇာတ်အမှတ် ၂၀၂ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ ဗာရာဏသီမင်းသည် အိုမင်းသော သို့မဟုတ် အားနည်းသော အရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ၊ ဆင်၊ မြင်း၊ နွား သို့မဟုတ် လူ ဖြစ်စေ မခံနိုင်ပေ။ သူသည် အမြဲ ပြက်လုံးထိုးတတ်ပြီး အိုမင်းသော သတ္တဝါကို မြင်တိုင်း မောင်းထုတ်တတ်သည်။ အိုဟောင်းသော လှည်းများကို ဖြိုခွဲစေသည်။ အိုမင်းသော အမျိုးသမီးများကို ခေါ်ယူပြီး ကြောက်စေသည်။ အိုမင်းသော အမျိုးသားများကို ၎င်း၏ ပျော်စရာအတွက် ကျွမ်းကျင်သူများကဲ့သို့ လှိမ့်ခိုင်းသည်။ ဝေးလံသော မြို့တစ်မြို့တွင် ဆံပင်ဖြူသူ တစ်ဦး နေသည်ဟု ကြားသောအခါ သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး ရယ်စရာ ပြုလုပ်သည်။

လူများသည် ရှက်ရွံ့ပြီး ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ၎င်းတို့၏ အိုမင်းသော မိဘများကို နိုင်ငံနယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ပို့ကြသည်။ ယောက်ျားများသည် မိခင်နှင့် ဖခင်ကို ထပ်မံ ပြုစုခြင်း၊ ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ မင်း၏ အဖော်များသည်လည်း မင်းကဲ့သို့ပင် ရမ်းကားကြသည်။ မိဘကို လျစ်လျူရှုသူများသည် သေဆုံးပြီးနောက် အပါယ်လေးဘုံ (ကံဆိုးသော အောက်ဘုံများ) သို့ ကျရောက်ကြသဖြင့်၊ ထိုဆင်းရဲဘုံများ ပြည့်လာပြီး နတ်ပရိသတ်မှာ ပိုမို ပါးလာသည်။

သိကြားသည် နတ်ပြည်သို့ နတ်သစ်များ မရောက်လာတော့ကြောင်း တွေ့မြင်ပြီး ဘာလုပ်သင့်သည်ကို စဉ်းစားသည်။ နောက်ဆုံး မင်းကို ဆုံးမရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်သည်။ အဝတ်စုတ်ဝတ်ထားသော အိုသူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူသည်။ ပျက်စီးနေသော အိုလှည်းတစ်စီးတွင် နို့ချဉ်ရည် အိုးနှစ်လုံး ထားပြီး၊ အိုနွား အစုံကို ထိုလှည်းတွင် ချည်နှောင်ကာ ပွဲတော်နေ့တွင် ထွက်ခွာသည်။

ထိုနေ့တွင် မင်းသည် ဆင်တစ်ကောင်ကို စီးရင်း၊ ပြင်ဆင်ထားသော မြို့တော်ကို ပတ်ပြီး ကြီးကျယ်သော ပရိဝါရလှည့်လည်မှုတွင် ပါဝင်နေသည်။ သိကြားသည် ၎င်း၏ လှည်းကို မောင်းနှင်ပြီး မင်းကို ကြိုဆိုရန် လာသည်။ မင်းက အိုလှည်းကို မြင်သောအခါ ဖယ်ရန် အော်ဟစ်သည်။ လက်ထောက်များက ဘယ်လှည်းကိုမျှ မမြင်နိုင်ကြောင်း ပြန်ဖြေကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သိကြား၏ စွမ်းအားဖြင့် မင်းကသာ မြင်စေရန် သိကြားက ပြုလုပ်ထားသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ နီးကပ်လာသော သိကြားသည် နောက်ဆုံး ရေအိုးတစ်လုံးကို မင်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချပြီး မင်းကို လှည့်စေသည်။ ထို့နောက် နောက်အိုးကိုလည်း တူညီစွာ ရိုက်ချသဖြင့် နို့ချဉ်ရည်များ မင်း၏ ခေါင်း၏ နှစ်ဘက်တွင် စီးကျသွားသည်။

မင်း၏ ဒုက္ခကို မြင်သောအခါ သိကြားသည် လှည်းကို ပျောက်ကွယ်စေပြီး ၎င်း၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်ယူသည်။ လက်ထဲတွင် ဝဇိရ (လက်နက်) ကိုင်ကာ ကောင်းကင်တွင် ရပ်နေပြီး မင်းကို ဆုံးမသည်။ အိုမင်းခြင်းသည် မင်းထံ မရောက်လာဘဲ နေမည်လော။ အဘယ်ကြောင့် အိုမင်းသူများကို ပြက်လုံးထိုးပြီး ရယ်စရာ ပြုသနည်း။ သူ့ကြောင့် လောကတစ်ခွင်လုံး သေဆုံးနေပြီး အပါယ်လေးဘုံကို ပြည့်စေကြောင်း၊ ကလေးများက မိဘများကို ပြုစုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ကြောင်း သိကြားက ဆိုသည်။ မင်းက ရပ်မတန်ပါက သိကြားသည် ဝဇိရဖြင့် ခေါင်းကို ခွဲမည်ဟု ပြောသည်။

ထိုဆုံးမချက်ဖြင့် သိကြားသည် မိဘများ၏ တန်ဖိုးကို ကြေညာပြီး အိုမင်းသူများကို ရိုသေခြင်း၏ အကျိုးကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းသည် ယခင်ပြုခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသော အရာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးပင် မကူးတော့ပေ။ ဇာတ်ကြောင်းက မင်းကို နောက်ထပ် ပြစ်ဒဏ်ခံရကြောင်း မဖော်ပြဘဲ၊ ရက်စက်မှုမှ ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြင့် လှည့်ပြန်လာသော လူတစ်ဦးကို ပြသည်။

ဇာတ်ကြောင်း ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ပြည့်စုံစွာ နိုးကြားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကဗျာ နှစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ ပထမကဗျာက ငန်း၊ ငှက်ကြီးများ၊ ဆင်၊ အစင်းရှိသော သမင် တို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူကြသော်လည်း ခြင်္သေ့ကို အားလုံး ကြောက်ကြကြောင်း ဆိုသည်။ ဒုတိယကဗျာက ကလေးသည် ဉာဏ်ရှိလျှင် ကြီးမြတ်သည်ဖြစ်ပြီး၊ မိုက်မဲသူသည် ကိုယ်ထည် ကြီးနိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ် ကြီးမြတ်ခြင်း မရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤကဗျာများသည် ခန္ဓာကိုယ်သေးငယ်သော်လည်း စိတ်ကြီးမားသော လကုဏ္ဍက၏ အခြေအနေကို တိုက်ရိုက် ဆိုင်သည်။

ဘုရားရှင်သည် သစ္စာတရားများကို ဟောကြားပြီးနောက် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ သစ္စာတရား နိဂုံးတွင် ထိုရဟန်းများအနက် အချို့သည် ပထမမဂ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ အချို့သည် ဒုတိယမဂ်သို့၊ အချို့သည် စတုတ္ထမဂ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည် (ဆိုတာပန်မှ ရဟန္တာအဆုံးထိ နိုးကြားမှု အဆင့်ဆင့်)။ ကောင်းမြတ်သော လကုဏ္ဍကသည် ဇာတ်ကြောင်းထဲမှ မင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် အခြားသူများကို ပြက်လုံးထိုးခဲ့ရာမှ ကိုယ်တိုင် ပြက်လုံးခံရသော သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်မှာ သိကြား ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရသော မြင်ကွင်းနှစ်ခုကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ တံခါးဝတွင် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခံရသော ရဟန်းငယ်နှင့် မမြင်ရသော လှည်းကြောင့် ရယ်မောခံရသော မင်း။ နှစ်ခုစလုံးက လူ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် ယခင် အပြုအမူမှ ပေါ်ထွက်လာကြောင်း၊ အခြားသူကို ရယ်စရာ နည်းဖြင့် ရှုတ်ချခြင်းသည် ထိုပြသသူထံ ပြန်လည် ရောက်ရှိကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့အပြင် အိုမင်းသူများအပေါ် ရိုသေရမည့် တာဝန်ကို လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံး၏ ကာကွယ်မှုအဖြစ် ဖော်ပြသည်၊ အကြောင်းမှာ အိုမင်းသော မိဘများကို စွန့်ပစ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်ကို ဆင်းရဲစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် မင်းကို မုန်းတီးရန် တောင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ထက် ငယ်သော၊ နှေးသော၊ သို့မဟုတ် အသက်ကြီးသော လူများအပေါ် ကာကွယ်ရန် သာ တောင်းဆိုသည်။