အနဘိရတိဇာတ်

သာဝတ္ထိမြို့မှ ဒကာတစ်ဦးသည် ဗုဒ္ဓရှင်ထံသို့ နေ့တိုင်းနီးပါး တရားနာရန် ကြည်ညိုစွာ လာရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့် ကြာသည်အထိ သူ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ နောက်ဆုံး ပြန်လာသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်က ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြာအောင် မလာခဲ့သနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ဒကာက မိမိ၏ အိမ်ထောင်တွင် ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူ၏ မယားသည် သစ္စာမဲ့ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရပြီး ထိုဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုက သူ့ကို ချစ်မြတ်နှိုးသော တရားအပါအဝင် အရာအားလုံးမှ ဝေးကွာစေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ဤဝမ်းနည်းမှုသည် ရှေးအဝေးကာလတစ်ခုတွင် လင်မယားတစ်စုကို ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုအခါ သူ ပြန်ပြောတော့မည့် တရားတစ်ခုဖြင့် ဒဏ်ရာ ကျက်သွားခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ထိုရှေးကာလတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် တပည့်ငါးရာကို ထိန်းကျောင်းသော ကျော်ကြားသည့် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တပည့်တစ်ဦးသည် ဒကာကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ မယားသည် သစ္စာမဲ့ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုတွေ့ရှိချက်က သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသဖြင့် သင်ကြားချိန်တွင် တက်ရောက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ပညာသင်ရန် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘုရားအလောင်းသည် တပည့်၏ မတက်ရောက်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို သိရှိသောအခါ ဆရာတော်က လူငယ်၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဆုံးမခြင်းမပြုဘဲ၊ အရေးမပါဟု ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။ ထို့အစား တပည့်ကို ချည်နှောင်ထားသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် သစ္စာဖောက်ခံရမှု၏ အခြေအနေကို ဖြေလျှော့စေရန် တရားတစ်ပုဒ်ကို ပေးခဲ့သည်။ အဘယ်သူမျှ အခြားသူ၏ နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ကြောင်း၊ ဤသို့သော အားနည်းမှုသည် လူများစွာ မျှဝေသော သဘာဝ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပညာရှိသည် တစ်ယောက်တည်း မသယ်ရမည့်၊ မသုံးသပ်ရမည့် အားနည်းမှုအတွက် ဒေါသမီးလောင်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မချရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ လမ်းမကြီး၊ မြစ်၊ ပွဲကြီးရုံ၊ ခရီးသည်များ နားနေရာ အိမ်တို့ကဲ့သို့ လူတိုင်းကို တူညီစွာ ဖွင့်ပေးသော အရာများနှင့် တူသည်ဟု ဥပမာပြသည်။ မယား၏ အားနည်းမှုကြောင့် ဤနည်းဖြင့် ဒဏ်ရာရခြင်းသည် ထိုသို့ သူတို့ဖွင့်ထားသော အရာများက မပိတ်ထားနိုင်သည့်အရာကို မျှော်လင့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဘုရားအလောင်းသည် အကြံပေးချက်ကို ဂါထာတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြုစုခဲ့သည်။ ထိုဂါထာသည် စကားဝိုင်းပြီးဆုံးပြီးနောက်ပင် မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကြာကြာ ထိန်းသိမ်းရန် ရည်ရွယ်သော ပုံစံဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီးများ၊ မြစ်များ၊ ကွင်းများနှင့် ခရီးသည်နားနေရာများသည် ဖြတ်သန်းသူအားလုံးကို တူညီစွာ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့၊ လူ့သဘာဝတွင် တွေ့ရသော အားနည်းမှုသည် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပညာရှိသည် တစ်ဦးတည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော အမှားအတွက် မကျိုးမကျ ဒေါသထွက်ခြင်းသို့ မကျရောက်ဘဲ၊ အမျိုးအစားတစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော အရာကို ထောက်ပြကြသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က တပည့်အား ပြစ်မှုကို ကောင်းသည်ဟု ဆိုရန် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာမရှိဟု ဟန်ဆောင်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု တစ်ဦးတည်း မှတ်ထားခဲ့သော အရာကို ခိုးယူခံရသည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးခြားသော ဒေါသကို ချထားရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

တပည့်သည် ဂါထာကို နှလုံးသွင်းပြီး ပညာသင်ယူမှုကို ဟန့်တားနေသော အမုန်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဆရာ၏ သင်ခန်းစာများသို့ ပြန်လည်တက်ရောက်လာပြီး စိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ပြန်ရခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူ၏ မယားကိုယ်တိုင်က သူမ၏ အပြုအမူအကြောင်း ဆရာက ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း သိရှိလာပြီး၊ သူ့ခင်ပွန်းသည် အကြောင်းအရာကို တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် မဖုံးကွယ်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေရှင်းခဲ့ကြောင်း သိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ထိခိုက်စေခဲ့သော သစ္စာမဲ့မှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်တွင် နောက်ထပ်ရင်ဆိုင်မှု၊ ကတိယူခြင်း သို့မဟုတ် အဆုံးအဖြတ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှု မပါရှိပေ။ ဒဏ်ရာကို အမည်တပ်ပြီး ဖြစ်စေ ထားလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်သည် ကိုယ့်ဘာသာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်တွေ့ခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ဒကာအတွက် ဇာတ်ထဲရှိ လူများကို ခွဲခြားဖော်ပြကာ တရားဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ထိုအဝေးကာလ လင်မယားသည် ယခု ဤလင်မယားပင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် ရှေးဒုက္ခကို ထပ်မံ တွေ့ကြုံနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဂါထာတစ်ပုဒ်ဖြင့် တပည့်၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ပေါ့ပါးစေခဲ့သော ဆရာသည် ရှေးဘဝတွင် ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပါဠိတော်၏ တစ်ခုတည်းဂါထာ ကဏ္ဍဖြစ်သော ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၆၅ သည် ဤဖော်ပြချက်အောက်တွင် ဇာတ်ကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဘုရားအလောင်း၏ အကြံပေးချက်သည် တပည့်အား ဖြစ်ခဲ့သောအရာကို နည်းပါးစေရန် သို့မဟုတ် မခံစားရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ရန် ဘယ်တော့မျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ ထို့အစား တစ်ဦးတည်း ကိုယ်ပိုင်ထိခိုက်ဒဏ်ရာ၏ ပတ်လည်ဘောင်ကို ကျယ်ပြန့်စေခြင်းဖြင့် တရားက အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ တပည့်၏ ကိုယ်ကျိုးတန်ဖိုးအပေါ် စီရင်ချက်ဟု ထင်ရသော အရာကို လူများစွာ မျှဝေသော အားနည်းမှု၏ ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဤပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်းသည် ဒဏ်ရာကို နာကျင်မှုကင်းစင်စေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဒေါသက ထမ်းဆောင်သူကို မြိုချမည်မဟုတ်ဘဲ ရှင်သန်နိုင်စေသည်။ ဤကြောင့် ဇာတ်တော်၏ ဖြေရှင်းချက်သည် တပည့်သည် ဝမ်းနည်းမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံနေရုံဖြင့် မပြီးဆုံးပေ။ သူ၏ တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရောက်လာပြီး ပညာသင်ယူမှု ပြန်စခဲ့ခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ သူ၏ဝမ်းနည်းမှုထဲရှိ အဆိပ်ပြင်းသည့် ကိုယ်ရေးရာ နှိမ်ချခံရမှုဆိုင်ရာ ခံစားချက်သည် ကိုယ်ပိုင်အရှက်ရမှုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ မျှဝေသော လူ့အားနည်းမှု၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် မြင်သောအခါ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်တွင် ဆရာက မယားကို တိုက်ရိုက် ညွှန်ကြားသည်ဟု ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ တပည့်ကလည်း သူမထံ တောင်းဆိုချက် သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်ချက် မပေးခဲ့ပေ။ အိမ်ထောင်တွင် ပြောင်းလဲမှုသည် တပည့်၏ ကိုယ်ပိုင်ဒေါသ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှသာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အိမ်ထောင်၏ တစ်ဖက်သည် ဆက်လက်မီးလောင်နေစဉ် အိမ်ထောင်သည် ကျန်းမာလာနိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်သော အကြံပြုချက်မှာ ဒဏ်ရာရထားသော အိမ်ထောင်တွင် မီးသည် မူလထိခိုက်မှုထက် နောက်ပိုင်း ရှင်သန်နေသော ဒေါသကြောင့် ပိုမို ပြင်းထန်လာတတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဒုတိယမီး၊ ထိန်းသိမ်းထားသော ဒေါသကို လွှတ်ချခြင်းက ရင်ဆိုင်မှုဖြင့် မည်သို့မျှ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်သော ပြုပြင်မှုအတွက် နေရာကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်သည်။