သဲကန္တာရထဲမှ မမှားသော ရွေးချယ်မှု

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိအနီး ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် ဇာတ်တော် အမှတ် ၁ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ကြီးကျယ်သော ဒါယကာ အနာထပိဏ်ဆရာ၏ မိတ်ဆွေ ငါးရာတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အခြားဆရာများ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်နေ့တွင် ဘဏ္ဍာစောင့်သူက ပန်းပွင့်ပန်းခက်၊ ရနံ့ဆေး၊ ဆီ၊ ပျားရည်နှင့် အပေါ်ထည်များကို ဆွမ်းလှူရန် ကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓရှင်၏ တရားကို နားထောင်ပြီးနောက် ထိုမိတ်ဆွေများသည် စိတ်ထိခိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဗုဒ္ဓ၊ တရားနှင့် သံဃာကို ခိုလှုံ၍ ရှိခိုးကြပြီး၊ ရက်ရောစွာ လှူဒါန်းကြကာ သီလများကို ထိန်းသိမ်းပြီး ရက်သတ္တပတ် ဥပုသ်များကို စောင့်ရှောက်ကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသည်အထိ အနာထပိဏ်နှင့်အတူ ကျောင်းသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ လာရောက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓရှင်သည် သာဝတ္ထိမှ ရာဇဂြိုဟ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ဗုဒ္ဓရှင် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ငါးရာတို့သည် သူတို့၏ နယ်သစ်ယုံကြည်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရှေ့ကဆရာများထံ ပြန်သွားကြသည်။ ခုနစ်လ သို့မဟုတ် ရှစ်လခန့် ကြာသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင် ဇေတဝနသို့ ပြန်ကြွလာပြီး၊ အနာထပိဏ်က တူညီသော မိတ်ဆွေများကို ဗုဒ္ဓရှင်ထံ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

ဘဏ္ဍာစောင့်သူက ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဗုဒ္ဓရှင်အား ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က မိတ်ဆွေများကို သုံးပါးသရဏဂုံကို စွန့်ခွာခဲ့ကြသလား ဟု မေးတော်မူသောအခါ၊ သူတို့က ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ဘဲ ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် ပြင်းထန်စွာ မဆူပူတော်မူပေ။ ဗုဒ္ဓ၊ တရား၊ သံဃာနှင့် တူသော အရာသည် လောကသုံးပါးတွင် တစ်ခုမျှ မရှိကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကို ခိုလှုံသူများသည် ဘေးဒုက္ခဘဝများတွင် ပြန်မဖွားဘဲ၊ ဗုဒ္ဓ၊ တရားနှင့် သံဃာကို အမြဲ အာရုံပြုခြင်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ဦးတည်ကြောင်း သင်ကြားတော်မူသည်။

ထို့နောက် မှားယွင်းသော ခိုလှုံရာကို ကိုင်တွယ်သူများသည် ရှေးကာလက နတ်ဆိုးများ ခြောက်လှန့်သော တောကန္တာရတွင် အခြားသူများ ပျောက်ဆုံးခဲ့သကဲ့သို့ ပျက်စီးကြကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ သေချာသော အမှန်တရားကို ကိုင်ထားသူများကမူ ထိုနေရာတူတွင် ကြီးပွားခဲ့ကြသည်။ အနာထပိဏ်က ထိုရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရန် တောင်းဆိုသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်က စတင်တော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ကုန်သည်မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ ကုန်ကားငါးရာဖြင့် ခရီးသွားခဲ့သည်။ မြို့တူတွင် အရင်းအမြစ်နည်းသော မိုက်မဲသည့် အခြားကုန်သည်လူငယ်တစ်ဦးလည်း ရှိပြီး၊ သူသည် တူညီသောလမ်းအတွက် ကုန်ကားငါးရာ အသင့်ရှိသည်။

ဘုရားအလောင်းသည် လမ်းတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ကုန်ကားတစ်ထောင်သည် သစ်၊ ရေနှင့် မြက်ကို ဖိစီးစေမည်ကို သိမြင်ပြီး၊ အခြားကုန်သည်ကို ရှေ့ဆုံး သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး ဘယ်ဘက်ကို နှစ်သက်သည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ မိုက်မဲသော ကုန်သည်က လမ်းကို ကိုယ်တိုင် ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်ရန်၊ မြက်အသစ်နှင့် ဈေးနှုန်း သင့်တင့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းက နောက်ဆုံး သွားရန် ဝမ်းမြောက်ပြီး၊ သူ၏ အကြောင်းရင်းများ ရှိသည်။ ရှေ့ကသွားသူများက ကြမ်းတမ်းသော လမ်းကို ညီညာစေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ နွားများက အိုမင်းသော ကြမ်းတမ်းသည့် မြက်ကို စားသုံးသွားမည်။ နောက်ကလာမည့် ချိုမြိန်သော အညှောက်ငယ်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ ပထမကားက တူးထားသော ကန်များသည် သူ့အတွက် ရေသောက်ရန် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဈေးနှုန်းများလည်း သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်မည်။

ထို့ကြောင့် မိုက်မဲသော ကုန်သည်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ခရီးဆက်သွားရာတွင် ယူဇနာ ၆၀ ရှည်သော သဲကန္တာရသို့ ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ရေမရှိသော တောကြီးဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးများက ခြောက်လှန့်သော နေရာဖြစ်သည်။ ခရီးသွားဉာဏ်ရှိသူများ လုပ်သကဲ့သို့ ရေအိုးကြီးများကို ရေဖြည့်ပြီး ထိုကန္တာရထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

ကန္တာရအလယ်တွင် ထိုနေရာကို အုပ်စိုးသော နတ်ဆိုးသည် ခရီးသည်များကို ရေကို စွန့်ပစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အားနည်းချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို စားသောက်နိုင်မည်။ ၎င်း၏ မှော်ဆန်သော အစွမ်းဖြင့် ဖြူသော နွားကြီးများ ဆွဲသော လှပသော ရထားတစ်စီးကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ထိုနတ်ဆိုးသည် အမှုထမ်း ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်လာပြီး၊ မိုးကြီးရွာပြီးမှ ရောက်လာသော မင်းမျိုးကဲ့သို့ ဝတ်စားထားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေသည်။ ကြာပွင့်ပြာနှင့် ရေကြာဖြူများ ဖွဲ့ထားသော ပန်းပွင့်များကို ဝတ်ဆင်ပြီး ရိုးတံများကို ဝါးနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ရထားဘီးများသည် စေးနေသော ရွှံ့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။

လေသည် ကုန်ကားဆီသို့ တိုက်သောကြောင့် မိုက်မဲသော ကုန်သည်သည် ၎င်း၏ ကုန်ကားတန်းရှေ့တွင် စီးနင်းနေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးက ကုန်သည်ကို ကြင်နာစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးခဲ့သည်။ ကုန်သည်သည် ကြာပွင့်ပြာနှင့် ရွှံ့ကို သတိပြုမိပြီး လမ်းပေါ်တွင် မိုးရွာခဲ့သလားဟု မေးခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးက ရှေ့တွင် အစိမ်းရောင်နက်သော တောကြိုးတစ်ခု ရှိပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အဆက်မပြတ် မိုးရွာနေကာ ကန်တိုင်းပြည့်နေကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရေသယ်ဆောင်ခြင်းသည် ယခု အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်း ဆိုသည်။ ကုန်သည်အား ရေဘူးများကို ဖျက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခရီးသွားရန် ပြောခဲ့သည်။ မိုက်မဲသော ကုန်သည်က ယုံကြည်ပြီး ရေဘူးအားလုံးကို ချိုးဖျက်စေခဲ့သည်။ ရေအနည်းငယ်ပင် မကျန်ခဲ့ပေ။

ကုန်ကားများ ဆက်သွားသော်လည်း ရေမပေါ်လာပေ။ ရေငတ်ခြင်းကြောင့် လူများ ပင်ပန်းလာသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ကုန်ကားများကို ဖြုတ်ပြီး နွားများကို ဘီးများတွင် ချည်နှောင်ကာ၊ နွားများအတွက် ရေမရှိဘဲ၊ ထမင်းအိုးအတွက် ဆန်မရှိဘဲ အိပ်ကြသည်။ ညဉ့်အချိန်တွင် နတ်ဆိုးများသည် မိမိတို့မြို့မှ ထွက်လာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော လူများနှင့် နွားများကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ အရိုးများသာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဝန်ထုပ်ပါသော ကုန်ကားများကမူ မထိခိုက်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ဤဘေးဒုက္ခတစ်ခုလုံးကို မိုက်မဲသော ကုန်သည်၏ အပြစ်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

ဘုရားအလောင်းသည် ရက်သတ္တပတ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကုန်ကားငါးရာနှင့် သယ်ယူနိုင်သမျှ ရေဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကန္တာရအစွန်းတွင် ခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ယူပြီး ရိုးရှင်းသော ခေါင်းဆောင်ဖြင့် စုဝေးစေပြီး အမိန့်နှစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ရေတစ်ဖလားတောင် မသုံးစွဲရ။ သူ၏ အကြံပြုချက်မပြုဘဲ ယခင်ကမစားဖူးသော အရွက်၊ ပန်းနှင့် အသီးမည်သည့်အရာကိုမျှ မစားရ။

နတ်ဆိုးသည် တူညီသော ဟန်ဆောင်ပုံဖြင့် ပေါ်လာသောအခါ ဘုရားအလောင်းက ၎င်းကို ရှုမြင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရေမရှိသော ကန္တာရဖြစ်ပြီး၊ ဧည့်သည်သည် နီသော မျက်လုံး၊ ရန်လိုသော အပြုအမူရှိကာ အရိပ်မရှိပေ။ ကုန်သည်များသည် ရေ၏ နောက်ထပ် ရရှိနိုင်ရာကို မမြင်မချင်း ရေကို မစွန့်ပစ်ဟု ဆိုကာ ဘုရားအလောင်းက ထိုသူကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

သူ၏ လူများက အတော်ပင် မသေချာပေ။ ထိုခရီးသွားများက ကြာပွင့်ပြာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေစိုနေကြောင်း ပြောကာ ကုန်ကားများကို ပေါ့ပါးစေရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘုရားအလောင်းက ကုန်ကားတန်းကို ရပ်စေပြီး သူတို့ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဤကန္တာရတွင် ကန်တစ်ခုအကြောင်း ယခင်က ကြားဖူးကြပါသလား။ မကြားဖူးပါ။ မိုးလေသည် အဘယ်မျှဝေးဝေး သယ်ဆောင်နိုင်သနည်း။ တစ်ယူဇနာ ဟု ဖြေကြသည်။ မည်သူမျှ မခံစားဖူးပါ။ မိုးတိမ်၏ ထိပ်ကို အဘယ်မျှဝေးဝေး မြင်နိုင်သနည်း၊ လျှပ်စီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံကို ကြားနိုင်သနည်း။ ၎င်းတို့အားလုံး မည်သူမျှ မမြင်ဖူး မကြားဖူးပါ။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းက ၎င်းတို့သည် လူမဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးများဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချကာ ရေတစ်စက်ပင် မဖြုန်းတီးဘဲ ဆက်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

နေမဝင်မီတွင် ၎င်းတို့သည် မိုက်မဲသော ကုန်သည်၏ ကုန်ကားငါးရာနှင့် ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် ကျဲနေသော လူများနှင့် နွားများ၏ အကြွင်းအကျန်များကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားအလောင်းက ကိုယ်ပိုင်ကုန်ကားများကို စက်ဝိုင်းပုံ ချိတ်စေခဲ့သည်။ လူများကို စောစောကျွေးပြီး နွားများကို အလယ်တွင် ထားကာ လူများက ဝန်းရံထားစေခဲ့သည်။

ထိုသူနှင့် ခေါင်းဆောင်များသည် သန်းခေါင်ယံ ယာမသုံးပိုင်းလုံး ဓားများဖြင့် စောင့်ကြပ်ခဲ့ကြသည်။ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများ၏ အကောင်းဆုံးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအစား ယူခဲ့ပြီး၊ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိကာ တန်ဖိုး၏ နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆဖြင့် ကုန်သွယ်ခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်တောင် မဆုံးရှုံးဘဲ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်သို့ ပြန်လာသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်သည် အနာထပိဏ်နှင့် ၎င်း၏ မိတ်ဆွေများအတွက် သင်ခန်းစာကို ဆွဲယူတော်မူသည်။ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ အချို့က သေချာသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ကြေညာကြသော်လည်း၊ မှားယွင်းသော ဉာဏ်ရှိသူများက အခြားအတိုင်း ပြောဆိုကြသည်။ ပညာရှိများသည် ဤအရာမှ သင်ယူပြီး သေချာသော အမှန်တရားကို တည်ကြည်စွာ ကိုင်ထားရမည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် အမှန်တရားဖြင့် လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် ကောင်းသော ဘဝများသို့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရဟန္တာဖြစ်ခြင်း၊ ဘဝအားလုံးမှ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ဦးတည်ကြောင်း၊ မှားယွင်းမှုဖြင့် လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် အပါယ်လေးဘံ၊ ငရဲသား၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ သို့မဟုတ် အသူရာ ဖြစ်သော နိမ့်ကျ ဆင်းရဲသော ဘဝများသို့ ဦးတည်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ တရားဒေသနာ၏ အဆုံးတွင် ငါးရာတို့သည် ပထမမဂ်ဖိုလ်အဆင့်တွင် တည်ငြိမ်ခဲ့ကြသည်။ ပထမမဂ်ဖိုလ်သည် ပြည့်စုံသော သမ္ဗောဓိဆီသို့ သွားရာလမ်းပေါ်ရှိ အဆင့်လေးဆင့်အနက် ပထမဆုံးဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဘဝကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် ထိုအချိန်ရှိ မိုက်မဲသော ငယ်ရွယ်သည့် ကုန်သည် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အပေါင်းအဖော်များသည် ထိုကုန်သည်၏ အပေါင်းအဖော်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်၏ အပေါင်းအဖော်များသည် ပညာရှိကုန်သည်၏ အပေါင်းအဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပညာရှိကုန်သည်မှာ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၁ သည် အဓိကအားဖြင့် ကုန်ကားများအကြောင်း မဟုတ်ပေ။ စမ်းသပ်ခြင်းမပြုရသေးသော ကတိစကားသည် ရေကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာ ခံစားရနိုင်ပုံအကြောင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသည် မိုက်မဲသော ကုန်သည်ကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အန္တရာယ်ဖြစ်သော အချိန်တစ်ခုတည်းတွင် ချိုမြိန်သော ပုံပြင်ကို ရိုးရိုးပင် ပေးခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်း၏ လုံခြုံမှုသည် ခံနိုင်ရည်နှင့် ရိုးရှင်းပြီး စစ်ဆေးနိုင်သော မေးခွန်းများမှ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ကြာပန်း၊ ရွှံ့နှင့် ချိုသာသော အသံကို မယုံခဲ့ပေ။ စစ်ဆေးနိုင်သည့်အရာကိုသာ ယုံကြည်ပြီး ပိုမို မြင်နိုင်သည်အထိ ရေကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ ဤပုံပြင်ဖြင့် ဤစာအုပ်စုကို စတင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားလည်ရန် လွယ်ကူပါသည်။