အနဘိရတိဇာတ်

သာဝတ္ထိပြည်မှ ဗြာဟ္မဏ လူငယ်တစ်ဦးသည် ရှေးဗြာဟ္မဏ ကျမ်းဖြစ်သော ဝေဒသုံးပါးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ကာ ကျွမ်းကျင်ခဲ့ပြီး၊ သန့်ရှင်းသော မန္တန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ကြားခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်သည် အိမ်ထောင်ရေးစိုးရိမ်မှု၊ ဥစ္စာ၊ ပစ္စည်းနှင့် မိသားစုတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မန္တန်များကို မှန်ကန်သောအစဉ်အတိုင်း ပြန်ရွတ်၍ မရတော့ပေ။ ဤဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်သဖြင့် သူသည် လမ်းညွှန်မှုရရန် ဘုရားရှင်ထံ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် သူ၏ဒုက္ခတွင် အလွန်ဝေးလှသော အတိတ်ဘဝတစ်ခု၏ ပဲ့တင်သံကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုရှေးကာလတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ် ဗောဓိသတ္တဝါသည် နာမည်ကြီး ဆရာတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုဆရာ၏ တပည့်ဖြစ်သော ထူးချွန်သည့် ဗြာဟ္မဏ လူငယ်သည်လည်း ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သန့်ရှင်းသော ကျမ်းများကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် ဤတပည့်၏ အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်များသည် ထိုနည်းတူ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ဖုံးအုပ်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်က အပြစ်အနာအဆာမရှိသော ဝေဒ၏ မှတ်ဉာဏ်သည် ပျက်စီးစပြုလာခဲ့သည်။

ဆရာသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော တပည့်ကို ကျွဲရိုင်းအုပ်များ ဖောက်ခွဲ၍ ထူထဲသော ရွှံ့ရေဖြစ်သွားသည့် ကန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ ထိုရေထဲတွင် မည်သည့်အရာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်ရသလားဟု မေးခဲ့သည်။ တပည့်က ရေသည် အလွန်ကလှုပ်ရှား၍ ကြည်လင်မှုမရှိသဖြင့် မည်သည့်အရာမှ မမြင်ရကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကန်ငြိမ်သက်လာသည်အထိ အတူတကွ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီး၊ ရွှံ့များသည် အောက်ခြေသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ ရေသည် ပြည့်စုံစွာ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ခဏမျှအရင်က လုံးဝ မမြင်ရသော ကမာပုလွေခွံများ၊ ကျောက်စရစ်များ၊ သဲနှင့် ငါးအုပ်များကို ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာက ဤပြောင်းလဲမှုက ပေါ်လွင်စေသည်များအကြောင်း ဂါထာနှစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ရှုပ်ထွေးပြီး လှုပ်ရှားနေသော ကန်တွင် ထိုကန်ထဲ၌ ရွေ့လျားနေသော ကမာပုလွေခွံ၊ ကျောက်စရစ်နှင့် ငါးတို့ကို မမြင်နိုင်သည့်နည်းတူ၊ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်တွင် ကိုယ်ကျိုးနှင့် သူတစ်ပါး၏ အကျိုးကိုလည်း မမြင်နိုင်ပေ။ ကြည်လင်ပြီး မနှောက်ယှက်ခံရသော ကန်တွင် ထိုကန်ထဲရှိ သက်ရှိတိုင်းသည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်သည့်နည်းတူ၊ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော စိတ်တွင် ကိုယ်ကျိုးနှင့် သူတစ်ပါး၏ အကျိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ဘုရားရှင်သည် မှတ်ဉာဏ်ပျက်နေသဖြင့် ရောက်လာသော ဗြာဟ္မဏအတွက် ဇာတ်ဝတ္ထုထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြ၍ ပြီးဆုံးတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးအတိတ်ကာလ၏ ထိုတပည့်သည် ယခု ဤဗြာဟ္မဏ၏ ယခင်ဘဝ ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ ကန်ကို ပြသခဲ့သော ဆရာမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်သည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ပါဠိပိဋကတ်၏ ဒုကနိပါတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၁၈၅ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဆရာသည် ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်းကို စကားဖြင့်သာ ရှင်းပြနိုင်ပါသေးသည်။ ဝေဒသုံးပါးကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်သော တပည့်သည် ထိုအချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်ပြီး သဘောတူနိုင်ပေမည်။ သို့သော် ဆရာသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် ကန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ ရေနစ်မြုပ်သွားသည့် လုပ်ငန်းစဉ် အပြည့်အစုံကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။ ရေကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရွှံ့များသည် နှစ်ဦးစလုံး၏ ကြိုးပမ်းမှုမပါဘဲ ကိုယ်ဘာသာ ပြည့်စုံစွာ ကြည်လင်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာကို ကြားရုံသာ မဟုတ်ဘဲ မြင်တွေ့ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ရှုပ်ထွေးမှုကို ပညာဖြင့် နားလည်သည်ဟု ယုံကြည်နေသော စိတ်သည်တောင် ထိုရှုပ်ထွေးမှုကို မိမိအတွင်း လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သတိမပြုနိုင်ပေ။ ထိုဗြာဟ္မဏ၏ ပညာသည် လက်ထပ်ပြီး စိတ်တွင် ထွေထွေထူးထူး ဖြစ်လာသည့်အခါ သူ၏မှတ်ဉာဏ် ပျက်စီးခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သည့်နည်းတူ ဖြစ်သည်။

ဤတရားတော်သည် တပည့်ကို အိမ်ထောင်ရေးကို စွန့်ပစ်ရန် သို့မဟုတ် မှတ်ဉာဏ်ကို ဖုံးအုပ်ခဲ့သော တာဝန်များကို အမုန်းထားရန် မတောင်းဆိုပါ။ ကန်သည် မည်သည့် အပြစ်ရှိသောအရာကြောင့်မျှ ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကန်တိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ဘာသာ နစ်မြုပ်သွားမည့် သာမန် ဝေဒနာကြောင့်သာ ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုလိုချက်မှာ အိမ်ထောင်ရေးဘဝသည် ဘယ်တုန်းကမျှ အတားအဆီး မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ အတားအဆီးမှာ ကျွဲရိုင်းများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှံ့များ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ကိုယ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ငြိမ်သက်ခွင့်ပေးရန် မသင်ကြားရသေးသော စိတ်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးဘဝ အလယ်တွင်ရှိသော ငြိမ်သက်သည့်စိတ်သည် တပည့်အတွက် အမြဲ ရရှိနိုင်ခဲ့သည်ဟု တရားတော်က အကြံပြုသည်။ ရွှံ့အောက်တွင် ကြည်လင်သောရေ အမြဲရှိနေသကဲ့သို့ပင်၊ ရှုပ်ထွေးမှု ကုန်ဆုံးသွားရန်သာ စောင့်နေခဲ့သည်။

ဆရာ၏ ဂါထာနှစ်ပုဒ်သည် အလေးထားရန်အတွက် အချက်တူကို နှစ်ကြိမ် ပြန်ပြောခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် တူညီသော ကန်ကို ၎င်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေနှစ်ခုမှ ဖော်ပြထားသဖြင့် တပည့်သည် အဆုံးသတ်ကို သာမက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်စေသည်။ ပထမ ဂါထာသည် ရှုပ်ထွေးသော ကန်ကွယ်ထားသည့် အရာအားလုံး၊ ကမာပုလွေခွံ၊ ကျောက်စရစ်နှင့် ငါးတို့ကို ဖော်ပြပြီး၊ တပည့်က မိမိမေ့ထားသော မန္တန်များဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုနိုင်လောက်အောင် ဆုံးရှုံးမှုကို တိကျစွာ ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယ ဂါထာသည် ငြိမ်သက်သော ကန်ဖော်ပြသည့် အရာအားလုံးကို ထိုဝှက်ထားသော အရာများ၏ တူညီသော စာရင်းဖြင့် ဖော်ပြသဖြင့်၊ တပည့်၏ ရှင်းလင်းမှု ပြန်လည်ရရှိခြင်းကို သူ မကြာမီက ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့သော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် တိုင်းတာနိုင်စေသည်။ ဆရာနှင့် တပည့် နှစ်ဦးစလုံးသည် မရှင်းလင်းသော တိုးတက်မှုကို မဟုတ်ဘဲ ရှုပ်ထွေးမှု ဆောင်ယူသွားသော အရာများ၏ တိကျသော ပြန်လည်ရရှိမှုကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။