အသာတမန္တ ဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇာတ်တော် အမှတ် ၆၁ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် ဇေတဝနရှိ ရဟန်းတစ်ပါး၊ မိန်းမတစ်ဦးအပေါ် တပ်မက်မှုဖြင့် စိတ်ဝင်ပြီး ကျင့်ကြံရန် စိတ်ကို မငြိမ်သက်နိုင်တော့သော ရဟန်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ရဟန်းကို တိုက်ရိုက် ဆုံးမခြင်းမပြုဘဲ၊ တက္ကသီလာမှ ရှေးပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြန်ယူပြသခဲ့သည်။ ထိုပုံပြင်တွင် အလွန်ပညာရှိသော ဆရာတစ်ဦးပင် တပည့်တစ်ဦးကို အလားတူ ရောဂါမှ ကုသခဲ့ရပုံ၊ ထိုကုသမှုသည် ထိန်းချုပ်မထားသော တဏှာ၏ အန္တရာယ်ကို ဆုံးမချက်တစ်ခုထက် ပိုမို ပြသခဲ့ပုံကို ဖော်ပြသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ပညာအလွန်ပြည့်ဝသော ဗြဟ္မဏဖြစ်ပြီး တက္ကသီလာတွင် ကျော်ကြားသော ဆရာကြီး ဒိသာပမောက္ခ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝေးလံသော မြို့များမှ ကျောင်းသားများသည် ကျမ်းဂန်များကို လေ့လာရန် ရောက်လာကြသည်။ ထိုကျောင်းသားများအနက် ဗာရာဏသီမှ ထက်မြက်သော ဗြဟ္မဏ လူငယ်တစ်ဦးရှိသည်။ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် သူ၏ မိဘများက မီးပူဇော်ပွဲ ဘဝ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ဘဝအတွက် ပညာသင်ယူခြင်း ဆိုသည့် ရွေးချယ်စရာ ပေးခဲ့သည်။ သူက ပညာကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မိဘများက ဘုရားအလောင်းထံတွင် သင်ယူရန် တက္ကသီလာသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လူငယ်သည် ကြိုးစားစွာ လေ့လာခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ပညာသင်ကြားမှု ပြီးပြည့်စုံပြီဟု ယုံကြည်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု ငြိမ်မနေနိုင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမည်မသိသော စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအရာသည် သူ အမျိုးသမီးများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိခိုက်လွယ်မှုအကြောင်း နားလည်မှု အလွန်နည်းပါးမှုနှင့် အလွန်ဆက်စပ်နေသည်။

အိမ်တွင် မိခင်က သူ့ပညာသင်ကြားမှု တကယ် ပြီးဆုံးပြီလားဟု မေးခဲ့သည်။ သူက ပြီးပြီဟု ဖြေသောအခါ မိခင်က ထပ်မေးခဲ့သည်။ ဒုက္ခကျမ်းများကို လိုက်ရှာပြီးလား။ သူက ထိုကျမ်းများကို ဘယ်တော့မျှ မကြားဖူးကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ စိုးရိမ်သွားသော မိခင်က ထိုကျမ်းများကို မလေ့လာရသေးလျှင် ပညာတတ်ဟု မခေါ်နိုင်ကြောင်း ဆိုကာ ဆရာထံ ချက်ချင်း ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ တက္ကသီလာ၏ သင်ရိုးတွင် ထိုကျမ်းများ တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

လူငယ်သည် ဘုရားအလောင်းထံ ပြန်လာပြီး ပြည့်စုံမှုမရှိသေးဟု ယူဆထားသော အသတမန္တ၊ ဒုက္ခကျမ်းများကို သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားအလောင်းက ကလေး၏ စိတ်ထဲတွင် သူ မသိသေးသော တပ်မက်မှုတစ်ခု ပူလောင်နေကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်ပြီး၊ ဆရာသည် ဝန်ဆောင်မှုကာလ တစ်ခု ပြီးဆုံးမှသာ သင်ကြားပေးမည်ဟု သဘောတူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားအလောင်းသည် မိမိ၏ မိခင်ကို ပြုစုရန် တောအုပ်အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မိခင်သည် အသက် တစ်ရာနှစ်ဆယ်ရှိပြီး မျက်မမြင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းက ကလေးကို အိုမင်းသော မိခင်အား တိုက်ရိုက် ပြုစုရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ရေချိုးပေးခြင်း၊ အစာကျွေးခြင်းနှင့် လိုအပ်သမျှ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို သားတစ်ယောက်၏ နည်းတူ ဂရုစိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးခြားသော ညွှန်ကြားချက် တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားသည်။ လူငယ်သည် ဒေါ်ကြီး၏ လက်၊ ခြေ၊ ခေါင်းနှင့် ကျောကို နှိပ်ပေးနေစဉ်၊ သူမ အသက်ကြီးရင့်သော်လည်း အလွန်လှပနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အသံထွက်ပြောဆိုရမည်။ သူမ၏ လူငယ်ဘဝတွင် ဘယ်လောက် လှပခဲ့သည်ဟု တွေးတောရမည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်ချက် အားလုံးကိုလည်း ဘုရားအလောင်းထံ ပြန်လည် တင်ပြရမည်ဟု ညွှန်ကြားခံခဲ့ရသည်။

နေ့တိုင်း လူငယ်သည် တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ပြီး ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ချီးမွမ်းစကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားများသည် အလုပ်မလုပ်သော၊ အကာအကွယ်မဲ့ စိတ်ထဲသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ထည့်သွင်းခံရသဖြင့် နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူ ဘယ်တော့မျှ မသိခဲ့ပေ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မျက်မမြင် အိုမင်းသော မိခင်သည် ချီးမွမ်းစကားများကို စိတ်အမှန်ဖြစ်သော တပ်မက်မှုဟု ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ ဂုဏ်ရှိသော လူငယ် ပြုစုသူသည် သူမကို တကယ်လိုချင်သည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်လာပြီး၊ ထိုအတွေးသည် ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်အောင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမက သူ့စိတ်သည် သူမအပေါ် ထားရှိသည်လား ဟု တိုက်ရိုက် မေးခဲ့သည်။ သူ့ဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အရာခပ်သိမ်းကို ရိုးရိုးသားသား သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လူငယ်က ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူမက အားတက်လာပြီး သူ တကယ် လိုချင်လျှင် ကိုယ့်သား ဘုရားအလောင်းကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ရမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုအခါ နှစ်ဦး အတားအဆီးမရှိ အတူရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။ လူငယ်သည် ထိတ်လန့်သော်လည်း၊ ဆရာက ပြောခိုင်းသည့်အတိုင်း စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဆရာထံ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် အံ့ဩခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိန်းချုပ်မထားသော တဏှာသည် ဘဝ၏ နောက်ဆုံးနှစ်များတွင် သနားဖွယ်ရှိသော အားနည်းပြီး ကြည်ညိုသော အိုမင်းမိန်းမတောင်မှ ဘာလုပ်နိုင်သည်ကို အစကတည်းက သံသယရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ပြောပြခြင်းထက် တပည့်အတွက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်စေရန် စမ်းသပ်ချက်ကို အတိအကျ စီစဉ်ခဲ့သည်။ သစ်ကွေးသစ်လုံးမှ လူတစ်ဦးအရွယ် ရုပ်တုတစ်ခုကို ထွင်းထုကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် သူ အိပ်နေသကဲ့သို့ ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုမင်းသော မိန်းမကို ပုဆိန်တစ်လက် ပေးပြီး လူငယ်က ကြိုးတစ်ချောင်းကို လမ်းညွှန်ပေးကာ အိပ်ရာဆီသို့ လက်ကို ဦးတည်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရိုက်ခွင့်ရသော သူမ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ သားကို ရိုက်နေသည်ဟု ယုံကြည်ပြီး ပုဆိန်ကို သစ်ရုပ်၏ လည်ပင်းပေါ် ချလိုက်သည်။ အသား မဟုတ်ဘဲ သစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသက်မဲ့ ထိခိုက်မှုက သူမ ဘာလုပ်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်တိုင် မည်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သိစေခဲ့သည်။ ထိုသိမြင်မှုသည် သူမ၏ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုမို လွန်ကဲနေပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းအရ ၎င်း၏အချိန်သည် ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့သော လူငယ်သည် ဆရာက သူ့ကို ပြချင်သော အရာကို နောက်ဆုံး နားလည်ခဲ့သည်။ တပ်မက်မှုသည် စောင့်ရှောက်ခြင်းမရှိဘဲ စစ်ဆေးခြင်း မပြုဘဲ ထားလိုက်ပါက၊ အရွယ်၊ ဘာသာရေး ကျင့်ဝတ်နှင့် မည်သည့် အခြေအနေမဆို လူတိုင်း၏ ဉာဏ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ကို အမှန်တကယ် မစဉ်းစားမိသော အပြုအမူများဆီသို့ တွန်းပို့နိုင်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စားသုံးသော မီးကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့သော ဆက်စပ်မှုများမှ ကင်းဝေးပြီး တောအိမ်တွင် ငြိမ်သက်မှုကို ရှာဖွေလိုကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ပြီး ငြိမ်မနေစေခဲ့သော စွဲလမ်းမှုမှ သန့်စင်ကာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး စည်းကမ်းရှိသော ပညာသင်ယူမှု ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ရှေးပုံပြင်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို စုဝေးနေသော ရဟန်းများအား သိရှိပြီးသား လူများဖြင့် ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအချိန်ကာလ၏ မျက်မမြင် အိုမင်းသော မိခင်သည် ကပိလာနီ (ဘဒ္ဒာကပိလာနီ၊ နောက်ပိုင်း ထင်ရှားသော ဘိက္ခုနီ) ဖြစ်ကြောင်း၊ ဖခင်သည် ဗုဒ္ဓ၏ အဓိက တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော မဟာကဿပ ဖြစ်ကြောင်း၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော ကျောင်းသားသည် ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝန်ထမ်း အာနန္ဒ ဖြစ်ကြောင်း၊ စမ်းသပ်ချက်ကို စီစဉ်ခဲ့သော ပညာရှိဆရာမှာ ထိုရှေးဘဝတွင် ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုတော်မူသည်။

အသတမန္တ ဇာတ်တော်သည် မည်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အားနည်းချက်အကြောင်း အဖြစ် မကျန်ရစ်ဘဲ၊ တဏှာမှ လုံခြုံစွာ ကင်းဝေးသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မှတ်သူတိုင်းအား သတိပေးချက်အဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။ အသက်အရွယ်၊ ဘာသာရေးကျင့်ဝတ်နှင့် ဘဝတစ်လျှောက် ထိန်းချုပ်မှုများသည် တပ်မက်မှုက အဖောက်ပေါက် ရရှိလာသောအခါ အကာအကွယ်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ကျောင်းသားကို ထိုစွဲလမ်းမှု၏ အမှန်တရားကို မြင်စေရန် ဆုံးမချက်တစ်ခုထက် ဆရာ၏ ဂရုတစိုက် စီစဉ်ထားသော သရုပ်ပြခြင်းက ပိုမို လိုအပ်ခဲ့သည်။ အမှတ် ၆၁ သည် ဖော်ပြထားသော စမ်းသပ်ချက်၊ တဏှာသည် မိမိ၏ အန္တရာယ်ကို ဖော်ထုတ်သည်အထိ ဝေဒနာကို ခွာချခြင်းသည် တက္ကသီလာတွင်ကဲ့သို့ ယခုအချိန်တွင်လည်း ဆက်လက် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်သန်နေသည်။