ဇဝနဟံသဇာတ်

ဘုရားရှင်၏ တပည့်တော်များက ကိုယ်တော်၏ အနိစ္စဆိုင်ရာ တရားကို အံ့ဖွယ်ရာဟု ချီးမွမ်းကြသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ထိုကဲ့သို့သော ပညာသည် အပြည့်အဝ နိုးကြားသော ဘုရားတစ်ပါးတည်းအတွက်သာ ထူးခြားသည်မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ သူ၏ နောက်ဆုံး အသိဉာဏ်ရရှိမီ ရှေးကာလကပင် တူညီသော အမှန်တရားကို ဟောကြားခဲ့ကြောင်း ပြသရန် အလွန်ရှေးဘဝမှ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ထိုရှေးခေတ်၌ ဘုရားလောင်း (နောင်အနာဂတ်ဘဝ၌ ဘုရားဖြစ်လာမည့်သူ) သည် ရွှေငန်း ကိုးသောင်း၏ မင်းအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့၏၊ ဇဝနဟံသ (အမြန်ငန်း) ဟု ခေါ်၏။ ၎င်း၏ အတောင်များသည် နေထွက်ချိန်မှ နေဝင်ချိန်အတွင်း ကမ္ဘာကို ပတ်ပြေးနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ခဲ့၏။ ဗာရာဏသီဘုရင်သည် ဤငန်းမင်း၌ ဂုဏ်ရှိသော အရာတစ်ခုကို သိမြင်၍ စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့ပြီး၊ အချိန်ကြာလာသောအခါ နေ့လယ်ခင်းတိုင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဖြုန်းတီးလေ့ရှိ၏ — ထိုနေ့ မိတ်ဆွေက နန်းတော်သို့ ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်လျက်။

ဘုရားလောင်း၏ အုပ်စု၌ ငန်းငယ်နှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့် အမြန်နှုန်းကြောင့် မူးနေကြပြီး၊ နေထက်ပင် ပိုမြန်အောင် ပျံနိုင်ကြောင်း၊ အရှေ့တောင်ကြားမှ အနောက်ခရီးဆုံးအထိ နေနှင့်အတူ လိုက်ပါနိုင်ကြောင်း ကြွားဝါကြ၏။ ဘုရားလောင်းက နေ၏ အပူသည် တောင်ပံများကို မီးလောင်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကြိုးပမ်းမှု မပြီးမီ စိတ်နှလုံး ပျက်ကွက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သတိပေး၏။ သို့သော် ငယ်ရွယ်သူနှစ်ဦးသည် နေထွက်ချိန်၌ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ နေထွက်လာသော နေကို လိုက်၍ အမြင့်သို့ ပျံတက်ကြ၏။

မိမိ၏ သတိပေးချက်သည် သူတို့၏ သေဆုံးရမည့် စီရင်ချက် ဖြစ်လာရန် မခံနိုင်သဖြင့် ဘုရားလောင်းသည် ကောင်းကင်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပူလောင်သည့်နေ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။ ပျံသန်းမှု နာရီအနည်းငယ် ကြာသောအခါ အားနည်းသော ငန်းတစ်ကောင်သည် ကျရောက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ အမွေးတိုင်များ မီးခိုးထွက်လာ၏။ ဘုရားလောင်းက ထိုငန်းကို မိမိ၏ ကျောပေါ်တွင် ဖမ်းယူ၍ ချိတ်ဆည်ကာ စိတ္တကူဋ်တောင်သို့ လုံခြုံစွာ ဆင်းသက်စေ၏။ ထို့နောက် ကျန်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ငန်းငယ်အတွက် ထပ်မံ ပြန်ပျံ၏၊ ထိုငန်းသည် ပင်လယ်ဘက် ပြိုလဲနေပြီဖြစ်ကာ နေမတက်မီ အိမ်သို့ ပြန်ယူလာခဲ့၏။

ထို့နောက် ဘုရားလောင်းသည် တစ်ကိုယ်တည် ပျံသန်းပြီး ဗာရာဏသီဘုရင် မိတ်ဆွေထံ သွားရောက်ကာ နန်းတော်အမိုးပေါ်တွင် ဆင်းသက်၏။ ဘုရင်၏ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ရှိသော ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် သင့်တော်သည့် နို့နှင့် ဂုဏ်ပြုမှုများကို ခံရပြီး၊ လူတိုင်း ဖော်ပြသော်လည်း အမှန်တကယ် ဘယ်သူမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးသော အမြန်နှုန်းကို ဘုရင်သည် မိမိ၏ မျက်မှောက်တွင် မြင်ရမည်လား ဟု မေးမြန်း၏။

ဘုရားလောင်းက သရုပ်ပြရန် သဘောတူ၏။ သေးငယ်သော ခေါင်းလောင်းတစ်လုံး ဆွဲထားသော ကျောက်တိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး၊ ဘုရင်၏ အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ပြီး လေးဦးသော မြားပစ်သမားများက တိုင်ကြီး၏ နောက်ကျောကို ကျောပေးကာ လေးစင်းကို လေးဘက်လေးတန်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်ကြ၏။ ဘုရားလောင်းသည် ဘုရင်က သူ့ကို မဖမ်းမိမီ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားသဖြင့်၊ ဘုရင်သည် မြှားများကို ဖမ်းယူသည်ကို တကယ် မမြင်ခဲ့ပေ၊ ခေါင်းလောင်း၏ ဖြည်းညှင်းသော တီးသံကို ကြားရုံသာ ကြားခဲ့ရ၍၊ နောက်တစ်ဖြစ်ရပ်၌ မြှားလေးစင်းသည် ဘုရင်၏ ခြေရင်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရောက်ရှိနေ၏။

အံ့ဩသွားသော ဘုရင်က ကမ္ဘာ၌ ဤအမြန်နှုန်းထက် ပိုမြန်သော အရာ တစ်ခုခု ရှိနိုင်ပါသလားဟု မေးမြန်း၏။ ဘုရားလောင်းက လူတိုင်းကို အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းဆီသို့ ဆောင်ယူသွားသည့် ပျက်စီးခြင်း (ဆွေးမြေ့ခြင်း) သည် မည်သည့်အတောင်ဖြင့်မျှ မယှဉ်နိုင်သော အတိုင်းအတာဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြောင်း ဖြေ၏။ အိပ်ပျော်နေချိန်နှင့် နိုးကြားနေချိန် ရှိသော အသက်တစ်ခုစီ၏ ကာလကို စားသုံးနေ၍၊ နတ်၊ နတ်ဆိုး သို့မဟုတ် တောင်တစ်ခုမျှ ၎င်းကို တစ်ခဏတမ်းပင် နှေးစေနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ရှင်းပြ၏။

ကြားသိရသောအခါ ဘုရင်သည် ဘုရားလောင်းအား ဆရာနှင့် ဖော်ဖက်အဖြစ် အမြဲတမ်း ဆက်ရှိနေရန် တောင်းဆိုသည်။ ဘုရားလောင်းက နူးညံ့စွာ ငြင်းဆန်၏၊ မိတ်ဆွေဖွဲ့စည်းမှုပင်လျှင် ယခုဖော်ပြခဲ့သော အနိစ္စမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြောပြပြီး၊ ဘုရင်အား တန်ဖိုးကြီးသော တရားဖြင့် ပေးပြီးသဖြင့် ပြန်သွားရန် ခွင့်ပန်၏။ ဘုရင်သည် မိမိ၏ အပျော်အပါးဆိုင်ရာ နန်းတော်ဖြစ်စဉ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ ပြည်သူတို့အား လွတ်လပ်စွာ ပေးလှူပြီး၊ ကျန်ရှိသော နန်းစံကာလကို ယခုသာ ပြသခဲ့သော သတိထားမှုဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့၏။

ဆုံးမချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာ၌ ဘုရားရှင်သည် ဗာရာဏသီဘုရင်ကို အာနန္ဒာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြွားကြီးပြီး မဆင်ခြင်သော ငန်းငယ်နှစ်ကောင်ကို မောဂ္ဂလ္လာန် နှင့် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ကို လိုက်ပါသော အုပ်စုတစ်စုလုံးမှာ ကိုယ်တော်၏ စုဝေးလာသော တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် 476 တွင် ဤဇာတ်ကို ဤဖော်ပြချက်ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထား၏။

မင်းအား မိမိ၏ ဘဝ ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဟု တိုက်ရိုက်ပြောခြင်းသည် မှန်ကန်သော်လည်း လွယ်ကူစွာ ရှောင်လွှဲနိုင်သော စကားဖြစ်မည်၊ ဘုရင်တစ်ပါး မကြာခဏ ကြားရသော်လည်း တကယ် နားမထောင်တော့သော သတိပေးချက်မျိုးဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်းက ထို့အစား ဘုရင်သည် မျက်မှောက်တွင် ခဏမျှ ကြည့်ရှုခဲ့ရသော အရာဖြင့် အမှတ်ရစေရန် ကြိုးစား၏ — မြေမရောက်မီ လေထဲမှ မြှား လေးစင်းကို လုယူနိုင်သော အမြန်နှုန်း။ ထိုအလွန်မြန်ဆန်သော စံနှုန်းကို တည်ဆောက်ပြီးမှသာ ပျက်စီးခြင်းသည် ထိုအရာထက်ပင် ပိုမြန်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့၏။ မြှားများအပေါ် ဘုရင်၏ အံ့သြမှုသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သေခြင်းတရားအကြောင်း ပိုနက်ရှိုင်းသော ပြောဆိုချက်ကို ဖယ်ရှားလို့မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဘုရင်၏ ဘုရားလောင်းကို အမြဲတမ်း ထားရှိလိုသော ဆန္ဒသည် စစ်မှန်ခဲ့ပြီး၊ ထိုဆန္ဒကို လက်ခံခြင်းသည် ငန်းမင်းအတွက် ထိုအချိန်၌ သိသာသော ဘာမျှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိပေ။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် ၎င်းပေးခဲ့သော တရားနှင့် တူညီသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ငြင်းဆန်၏။ ငန်းနှင့် ဘုရင်အကြား ချစ်ခင်မှုသည်ပင် အခြားအရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ဆီသို့ ဦးတည်စေသော ဆွေးမြေ့ခြင်းတရား၏ အောက်တွင် ရှိနေ၏။ ထိုအခြေအနေကို ဆက်ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါက၊ ဘုရင်အား ဤတရားကို အလေးထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည့် အမှန်တရားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပျက်ပြားစေမည် ဖြစ်သည်။