အဏ္ဍဘူတဇာတ် — ပုရောဟိတ်၏ သီလအပေါ် ထားသော သုံးတော့မှု

ပါဠိသက်ကန်တော်တွင် ၆၂ မြောက် ဇာတ်တော်ဖြစ်သော အန္တဘူတဇာတ်ကို၊ မိမိသိရှိဖူးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် တောင့်တမှုကို စွန့်လွှတ်၍ မရကြောင်း ဝန်ခံသော ရဟန်းတစ်ပါးအား ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် ဒေသနာတော်မူခဲ့သည်။ လောကမှ မည်မျှပြည့်စုံစွာ ကင်းကွယ်နေသည့်တိုင် တပ်မက်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် လုံလောက်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိကြောင်း မြတ်စွာဘုရားက ဖြေကြားတော်မူ၍၊ ထိုအကြောင်းကို ပြသရန် အတိတ်ဘဝမှ ဤဇာတ်ကို ဒေသနာတော်မူခဲ့သည်။

ရှေးယခင်အခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်ချုပ်သောအခါ၊ ဗောဓိသတ်သည် မိဖုရား၏ သားတော်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူ၍ နောင်အခါ ဘုရင်ဖြစ်တော်မူလာခဲ့သည်။ ထိုမင်းကြီးသည် စာတုံးကစားခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး၊ ပုရောဟိတ်နှင့် ကစားတိုင်း စာတုံးများ ချပစ်ရင်း ဤသို့ သီချင်းဆိုတော်မူသည်— အမျိုးသမီးတို့သည် အခွင့်ရလျှင် နှလုံးသားအတွင်းမှ မသစ္စာရှိစွာ ဖြစ်တတ်ကြောင်း။ ကစားကြသမျှ ဘုရင်၏ စာတုံးသည် ဘုရင်ဘက်သို့ ကျလျက်ပင်၊ ပုရောဟိတ်သည် အစဉ်ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ရခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးများကို ယေဘုယျအားဖြင့် စီရင်ချက်ချသည့် သီချင်းကြောင့် စိတ်မကြည်လင်သော ပုရောဟိတ်သည် ထိုသီချင်းကို လုံးဝ ချေပရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လေသည်။ သူသည် မွေးကင်းစ သူငယ်မတစ်ဦးကို ရှာဖွေရယူ၍၊ ခုနှစ်ထပ်အိမ်တစ်အိမ်အတွင်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုကြီးပြင်းစေပြီး၊ အမျိုးသမီးများသာ သူငယ်မအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ မည်သည့်စိစစ်မှုမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်သော သစ္စာစင်ကြယ်မှုရှိသည့် သူငယ်မတစ်ဦးကို ပြုစုနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ ဘုရင်၏ သီချင်းကို တိတ်ဆိတ်စေပြီး စာတုံးကံကို ပြောင်းပေးနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။

ပုရောဟိတ်၏ လျှို့ဝှက်အိမ်ထောင်အကြောင်းသည် ကာလကြာလာသောအခါ ဘုရင့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့်၊ ပုရောဟိတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ၎င်းကို စမ်းသပ်ရန် ဘုရင်ကစိတ်ပိုင်းဖြတ်လေသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ နှိုးဆွနိုင်စွမ်းရှိသော လူတစ်ဦးကို အကာအကွယ်ရအိမ်အနီးတွင် နေထိုင်စေပြီး၊ ထိုသူသည် ရေမွှေးဆိုင်ငယ်တစ်ဆိုင်ကိုဖွင့်လှစ်ကာ၊ ကာလကြာလာသော် သူငယ်မ၏ အသက်ကြီးသူ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သူ၏ ယုံကြည်မှုကို သူ၏ကွယ်ပျောက်နေသူသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်၍ ရယူလေသည်။

ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သူ၏ မသံသယဖြစ်သော မိတ်ဆွေမှုတစ်ဆင့်၊ ဟန်ဆောင်ထားသော အရေးပေါ်သူသည် ပုရောဟိတ်၏ အကာအကွယ်များ ခွင့်ပြုရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိသည်ထက်ပိုမို၊ ကင်းဝီအောင် ထားသောသူငယ်မနှင့် အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ခွင့်ရလာခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ အကာအကွယ်ပြုထားသော အကွယ်အကာက တားဆီးရန် တည်ဆောက်ခဲ့သောအရာသည်၊ အင်အားအသုံးမပြုဘဲ သာမန်ကြင်နာမှုနှင့် ခန္တီဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်တည်လာခဲ့ပြီး၊ ပုရောဟိတ်၏ လောင်းကြေးထားသော သီလတရားသည် သူယုံကြည်ထားသောနေရာတွင် မရှိတော့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

အရေးပေါ်သူ၏ လည်ပတ်မှုများ ပြီးဆုံးမီ၊ သူငယ်မသည် ပုရောဟိတ်ရှေ့တွင် ပြသရန် ကခုန်ပွဲငယ်တစ်ခု စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုအတွင်း သူမသည် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်အဖော်အား ရှေ့သို့ချဉ်းကပ်စေ၍ မျက်စိစည်းထားသော ပုရောဟိတ်၏ လက်မောင်းကို သာယာစွာ ထိတွေ့စေခဲ့သည်— ပုရောဟိတ်ကိုယ်တိုင် မသိစိတ်မခံစားရသော၊ သူ၏ ခုနှစ်ထပ်အိမ်က ရယူစေခြင်းအတွက် တည်ဆောက်ထားသောအရာကို တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိပြီးသည်ဟု တိတ်ဆိတ်သက်သေပြချက်တစ်ခု။

ဘုရင်သည် မပြတ်တမ်းဆုံးရှုံးနေမှုအကြောင်းကို ပုရောဟိတ်အား ထပ်မံမေးမြန်းသောအခါ၊ ပုရောဟိတ်သည် မိမိ၏ ထိန်းသိမ်းထားသူသည် သူမကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့်နေ့ကအတိုင်း ယခုတိုင် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ဖြေကြားလေသည်။ သူငယ်မကိုယ်တိုင်သည် ထိုအခါ မီးရှို့စစ်ဆေးမှုဖြင့် ဤအမှုကို ဖြေရှင်းရန် လျှောက်ထားခဲ့သည်—မီးလျှံရှေ့တွင် မိမိစကားကို ပြောဆိုခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ စကားဆိုချက်မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရမည့် စစ်ဆေးမှုတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

မီးလျှံရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ ယခု မိမိလက်ကို ကိုင်ဆောင်နေသူမှအပ ကျန်လူတို့၏လက်က သူမကို မထိတွေ့ဖူးကြောင်း သူမကြွေးကြော်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်အဖော်သည် ရှေ့သို့ချဉ်းကပ်ပြီး သူမလက်ကို ကိုင်ဆွဲလေသည်—၎င်းကြောင့် သူမစကားသည် နည်းပညာအရ မှန်ကန်ဆဲရှိသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို နားလည်သူမည်သူမဆိုအတွက် ပုရောဟိတ်၏ ယုံကြည်မှုသည် မည်မျှလွဲမှားစွာ ထားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့လေသည်။

ဇာတ်ကို ပြီးစီးအောင် ဒေသနာတော်မူပြီးနောက်၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုဇာတ်ပါဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖွင့်ဟတော်မူသည်—စစ်ဆေးမှုကို စတင်၍ မိမိမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သော ဗာရာဏသီဘုရင်မှာ ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ဖြစ်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်က စိတ်မသက်မသာသော ရဟန်းအား ပေးခဲ့သည်မှာ မည်သည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကျင့်သီလအပေါ် စီရင်ချက်မျှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဝီဝိတ်ခြင်း၏ ကန့်သတ်မှုများအကြောင်း ရှင်းလင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေးမရှိခြင်းကြောင့်သာ ထိန်းသိမ်းထားသည့် သီလသည် သီလအစစ်အမှန်မဟုတ်သေးပေ။ ထိုအချက်ကို ဆန့်ကျင်ပြသရန် တည်ဆောက်ခဲ့သော ခုနှစ်ထပ်အိမ်သည် အောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ၊ အချိန်နှင့် တိတ်ဆိတ်သော ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ကျင့်သုံးထားသော ခန္တီ၏ဆွဲငင်မှုကို တံတိုင်းများက မည်မျှနည်းပါးစွာသာ တားဆီးနိုင်ကြောင်းကို ပြသခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ပုရောဟိတ်၏ လောင်းကြေးသည် စာတုံးပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းကို အောင်ရန် တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ထောင်တွင်သာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်ယူဆောင်သွားခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် မြတ်စွာဘုရားက ယခု ရဟန်းအား ပေးတော်မူသော သင်ခန်းစာပင်ဖြစ်သည်— နှလုံးသား၏ စစ်မှန်သော တည်ကြည်မှုသည် အတွင်းမှ ရရမည်ဖြစ်ပြီး၊ စစ်ဆေးခံဖူးခြင်းမရှိခြင်း၏ ရိုးရှင်းသောအချက်မှ ချေးငှားယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။