ဒဒ္ဒဘဇာတ်

ရဟန်းအချို့သည် လှည့်လည်ကျင့်ကြံသော ရှင်ရဟန်းများ ဆူးခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းခြင်းနှင့် အခြား ပြင်းထန်သော ကိုယ်ကျင့်ဆင်းရဲမှုများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို နှိပ်စက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်များသည် အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေးအကျိုး ရှိသလားဟု ဘုရားရှင်အား မေးမြန်းကြသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုကျင့်စဉ်များတွင် အကျိုးဟူ၍ မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုအရာ တစ်ခုလုံးသည် ယုန်တစ်ကောင် တစ်ချိန်က ကြားခဲ့ရသော အသံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြသရန် အောက်ပါ ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ထိုရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ်၊ ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာတောင်ထွတ်များပေါ်ရှိ အေးမြသော ကျောက်ဂူတစ်ခုတွင် နေထိုင်သော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်အဖြစ် ဖြစ်ဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုခြင်္သေ့သည် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် အောက်ရှိ တောအတွင်းရှိ သတ္တဝါတိုင်းအပေါ် တည်ငြိမ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရရှိထားသည်။

ထိုတောအုပ်တစ်ခုတည်းအတွင်း၊ ထန်းပင်အုပ်များအနီးတွင် ပေါက်နေသော ဥသျှစ်ပင်အောက်၌ ကြောက်တတ်သော ယုန်တစ်ကောင် တစ်နေ့ နေ့လည်ခင်းတွင် အနားယူနေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ဝင်လာသည်– ဤမာကျောသော မြေကြီးသည် တစ်ချိန်မဆို အက်ကွဲပြီး သူ့အောက်သို့ ပြိုကျသွားပါက သူ၏ အဖြစ်အပျက်သည် အဘယ်နည်း။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် အပေါ်ရှိ ကိုင်းမှ မှည့်ရင့်နေသော ဥသျှစ်သီးတစ်လုံး ပြုတ်ကျပြီး ယုန်၏ နောက်ဘက်ရှိ ခြောက်သွေ့သော ထန်းရွက်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်ကာ ဒဒ္ဒဘ ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လှည့်ကြည့်ခြင်းမပြုဘဲ မြေကြီး ကိုယ်တိုင် ပြိုကျနေသည်ဟု ယုံကြည်သွားသော ယုန်သည် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးနေပြီဟု အော်ဟစ်ကာ ပြေးလေသည်။ ယုန်တစ်ကောင်ထပ်က သူ့ကို ပြေးနေသည်ကို တွေ့ပြီး အဘယ်ကြောင့်ပြေးသနည်းဟု မေးသောအခါ မြေကြီးပြိုနေသည်၊ အသက်ဘေးမှ ပြေးလော့ဟူသော တုံ့ပြန်ချက်သာ ရရှိသဖြင့် ထိုယုန်လည်း ပြေးလေသည်။ ဤသတိပေးချက်သည် ယုန်မှ ယုန်သို့ ကူးစက်သွားပြီး တောတွင်းရှိ ယုန်အားလုံး ပြေးနေသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် သမင်မှ ဝက်သို့၊ ဝက်မှ ကျွဲ၊ ကြီးမားသော သမင်နှင့် တောနွားတို့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဆင်၊ ကျားနှင့် ကြံ့တို့ပင် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပြေးသော အုပ်ကြီးတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပါဝင်သွားသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီသည် ရှေ့မှ သတ္တဝါ၏ စကားအပေါ်တွင်သာ ပြေးကြပြီး မည်သူမျှ ကိုယ်တိုင် ဘာမျှ မြင်ခြင်း၊ မကြားခြင်း ရှိခဲ့ကြပေ။

မြင့်မားသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ဗောဓိသတ်သည် ထမှုန့်များ ထကြွလာသည်ကို မြင်ပြီး ပြေးလွှားမှု၏ ဟောက်သံကို ကြားရသောအခါ ထိုသို့ မြေကြီးပြိုကျခြင်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ အုပ်စုသည် ကမ်းပါးမှ တိုက်ရိုက် ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည်ဟု သိသဖြင့် သူ အမြန်ဆင်းလာပြီး ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းတွင် ရပ်တည်ကာ ခြင်္သေ့ဟောက်သံ ကြီးကြီးသုံးကြိမ် ဟောက်လိုက်သဖြင့် အုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရှိရာနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထွက်ပြေးနေရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးသောအခါ ဆင်တို့က ကျားတို့ ပြောသည်ဟု ဖြေကြသည်။ ကျားတို့က ကျွဲတို့ကို ညွှန်ပြ၊ ကျွဲတို့က ကြံ့တို့ကို၊ ကြံ့တို့က တောနွားတို့ကို ညွှန်ပြကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ကွင်းဆက်သည် ကျွဲ၊ ကြီးမားသော သမင်၊ ဝက်နှင့် သမင်တို့မှတစ်ဆင့် ယုန်တို့ထံ နောက်ပြန် ဆုတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသံကို ကိုယ်တိုင်ကြားခဲ့သော ယုန်တစ်ကောင်တည်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယုန်ကို နူးညံ့စွာ မေးမြန်းသောအခါ မြေကြီး အမှန်တကယ် အက်ကွဲသည်ကို မြင်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်မှာ၊ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ကြားခဲ့ရပြီး မကြည့်ဘဲ ပြေးခဲ့သည်ဟုသာ ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် တုန်ရီနေသော ယုန်ကို ကျောပေါ်တင်ကာ အဖြစ်အပျက်နေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဥသျှစ်သီးသည် ကွဲကြေနေသော ထန်းရွက်ပေါ်တွင် ကျိုးပဲ့ လဲနေပြီး အသံက ကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုထက်ပိုသော အရာ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ စုဝေးနေသော သတ္တဝါများအား ၎င်းတို့ လွတ်မြောက်ရန် ပြေးရသည့် ဘေးဒုက္ခ၏ ရိုးရှင်းသော အကြောင်းရင်းကို ပြသပြီး ၎င်းတို့၏ နယ်မြေများသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ မစစ်ဆေးထားသော သတင်းတစ်ခုသည် မိမိ၏ မျက်စိဖြင့် အမှန်ပြုတွေ့မြင်ခြင်း မရှိသော နေရာသို့ သူတို့အား ဆောင်မသွားစေရန် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံးမတော်မူသည်။

ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သော ကြောင်းကို ခြေရာခံခဲ့သည့် ခြင်္သေ့မင်းအဖြစ်သာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်အပြင် အခြား မည်သည့် ကိုယ်ပိုင်အမည်ကိုမျှ ထပ်မံ မပြောကြားတော်မူပေ။ အကြောင်းမှာ ဇာတ်ကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ယုန် သို့မဟုတ် အခြား တိရစ္ဆာန်တို့သည် ယခင်က မည်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ပေါ် မမူတည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ အမှားဖြစ်ပုံ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်– ကွင်းဆက်ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခြင်း မရှိသော ကောက်ချက်ပေါ်တွင် တောတစ်ခုလုံး မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးစေခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ရဟန်းများ လေ့လာခဲ့ရသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကျင့်စဉ်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးသူ မည်သူမျှ တကယ်တည်ရှိကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သော အကျိုးအတွက် ကိုယ်ကိုယ်ကို ဒုက္ခပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၃၂၂ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဤဇာတ်ကို ကျယ်လောင်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အသံ — ပုံမှန်ဖြစ်စေ၊ ဓလေ့ထုံးစံအဖြစ် ရှိနေသော်လည်းဖြစ်စေ — စစ်ဆေးပြီးသော အမှန်တရားဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆခြင်းကို သတိပေးချက်အဖြစ် ဟောကြားခဲ့သည်။