ကုမ္ဘကာရဇာတ်

ဇေတဝန်တော၌ ရှင်တော်ဘုရားသည် တစ်ညတွင် သုံးကြိမ်၊ တစ်နေ့တွင် သုံးကြိမ် တပည့်တော်တို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူသည်ဟု ဆိုကြ၏။ သန်းခေါင်ယံနီးကပ်သောအခါ ရဟန်းငါးရာတို့သည် ကာမဂုဏ်ဆိုင်ရာ အတွေးတို့တွင် ယိုင်လဲနေကြကြောင်း ဘုရားရှင်က သိတော်မူ၏။ ထိုရဟန်းတို့ကို စုဝေးစေ၍ အနည်းငယ်သော အပြစ်သည်ပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့လျှင် ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုအဖြစ် ကြီးထွားလာတတ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ယခင်ခေတ်ပညာရှိတို့သည် ထိုရဟန်းတို့ထက် ပိုမိုနုနယ်သော ဆွဲဆောင်မှုများကို အောင်နိုင်ခဲ့ပုံနှင့် ရိုးရိုးသာမန် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့်သာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်ခဲ့ကြပုံကို ပြောကြားတော်မူ၏။

ထိုရှေးခေတ်တွင် မင်းလေးပါးသည် ဇမ္ဗူဒီပ (ဗုဒ္ဓကမ္ဘာဗေဒအရ အိန္ဒိယတိုက်) ၏ မဟာနိုင်ငံလေးခုကို အုပ်ချုပ်ကြ၍ မိမိတို့ နန်းတော်က ပေးသော ပြည့်စုံသည့် အဆင်းသာယာမှုကို ခံစားကြ၏။ ဒန္တပူရမင်း ကရဏ္ဍုသည် မိမိ၏ ဝန်ထမ်းတို့ သရက်ပင် အသီးပြည့်ပြည့်ကို တစ်နေ့တည်းအတွင်း ချွတ်ယူ၍ ပင်ကို ဗလာဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထိုအခါ အနီးရှိ အသီးမဲ့ သရက်ပင်သည် မထိခိုက်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေ၏။ ထိုမြင်ကွင်းတစ်ခုတည်းတွင် ပိုင်ဆိုင်မှုသည် ပျက်စီးမှုကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဘာမျှ မပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ငြိမ်သက်မှုကို ဖိတ်ခေါ်ကြောင်း သိမြင်တော်မူသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် နန်းတော်ကို စွန့်တော်မူ၏။

ရောရုက မင်း နဂ္ဂဇိသည် လက်ကောက်တစ်ကွင်းတည်း ဝတ်ဆင်ထားစဉ် အသံမမြည်သော်လည်း ဒုတိယတစ်ကွင်း ထပ်ပေါင်းသည်နှင့် ထိခိုက်၍ ဆူညံသွားကြောင်း သတိပြုမိ၏။ ထိုအတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း နေခြင်းနှင့် အတူတကွ နေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်သော ပွတ်တိုက်မှု၏ ခြားနားချက်အားလုံးကို မြင်သဖြင့် မိမိ၏ သရဖူကို စွန့်တော်မူ၏။ မိထိလာမင်း နိမိသည် အမဲသားတစ်ပိုင်းကို သယ်ဆောင်သွားသော လင်းယုန်ကို အခြားငှက်အုပ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ဖဲ့နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလင်းယုန်သည် မိမိ၏ ဆွဲထားသော အစာကို ချပစ်လိုက်သည်နှင့် ငြိမ်သက်မှုကို ရရှိ၏။ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကိုယ်တိုင်က ဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်သည်ဟု နားလည်သဖြင့် ကာမဂုဏ်ငါးပါးကို စွန့်တော်မူ၏။ ကမ္ပိလမင်း ဒုမ္မုခသည် နွားမတစ်ကောင်အတွက် နွားထီးနှစ်ကောင် သွေးထွက်သံယို ထိုးနှက်ကြသဖြင့် တစ်ကောင်သည် သေဆုံးလုနီးပါး လဲကျသွားသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ တပ်မက်မှုကို ၎င်း၏ သေစေတတ်သော အဆုံးသို့ ရောက်သည်အထိ မြင်တော်မူသဖြင့် ထိုမင်းလည်း နန်းတော်မှ လှည့်ထွက်တော်မူ၏။ မင်းတစ်ပါးစီသည် အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သော ခဏတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါဆိုသည်မှာ တရားကို ကိုယ်တိုင်သာ သိမြင်သူ ဖြစ်ပြီး တရားဟောဆရာ ဗုဒ္ဓ မဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်တွင်ပင် ဗောဓိသတ်သည် ဗာရာဏသီ၌ အိုးထိန်းအဖြစ် မိမိ၏ ဇနီး ဘဂ္ဂဝီနှင့် ငယ်ရွယ်သော သား၊ သမီးတို့နှင့်အတူ နေထိုင်၍ ဘီးနှင့် မီးဖို၌ ရိုးသားစွာ အသက်မွေးကြ၏။ ယခု ဟိမဝန္တာ၏ နန္ဒမူလဂူ၌ နေထိုင်သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ လေးပါးတို့သည် ဆွမ်းခံရန် အတူတကွ ကောင်းကင်မှ ဆင်းလာကြသောအခါ ရပ်တန့်ခဲ့သည်မှာ အိုးထိန်း၏ ကိုယ်ပိုင်တံခါးရှေ့ဖြစ်၏။ သူနှင့် ဇနီးတို့သည် ဝမ်းသာစွာ ကျွေးမွေးကြပြီး ဘုရားလောင်းက ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ တစ်ပါးချင်းစီကို ရဟန်းဖြစ်စေသော အကြောင်းကို မေးမြန်းသောအခါ လေးပါးစလုံးက မိမိတို့ ဗောဓိဉာဏ်ရသည့် ဂါထာများကို အလှည့်ကျ ရွတ်ဆိုကြ၏။

ကြားနာရသည်များကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသော အိုးထိန်းသည် ဇနီးအား ရိုးရိုးသားသား ပြောပြ၏။ လုပ်ကိုင်၍ ထမင်းရှာသော အိမ်ရှင် ဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် အခြားအကြောင်း မတွေ့တော့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ဝေမျှသကဲ့သို့ ပြန်ဖြေ၏။ ထို့နောက် တိတ်တဆိတ် လှည့်စားလိုက်သည်။ ရေယူသွားမည်ဟုသာ ပြောပြီး ၎င်းတို့၏ စားပွဲတွင် ထမင်းစားခဲ့သော ရှင်ရဟန်းတို့ထံ ရဟန်းဝတ်ရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမ မရှိတော့ကြောင်း နောက်မှသာ သိရှိရလေသည်။

သူမအား ချက်ချင်း မလိုက်ဘဲ အိုးထိန်းသည် သားနှင့် သမီးကို ကိုယ်တိုင် ကျွေးမွေးရန် ဆက်နေခဲ့၏။ ၎င်းသည် တွေးမိသော နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် သူတို့၏ ထမင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချက်ပြုတ်နည်း မှားယွင်းအောင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ထမင်းကို မကျက်သေး၊ မပြည့်ဝ ပြုတ်ထား၊ မီးလောင်၊ ဆားလွန်၊ ဆားနည်းအောင် ချက်ပြုတ်ခြင်းဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ကောင်းစွာ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာ၏ လိုအပ်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် သင်ယူ၍ သူတို့မရှိဘဲ အိမ်ထောင်စုကို စီမံနိုင်ကြ၏။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်ကြောင်း သေချာသည့်အခါမှသာ သူသည်လည်း ရဟန်းဝတ် ရှာဖွေခဲ့၏။

အချိန်ကြာပြီးနောက် ယခု မိမိကိုယ်တိုင် ရဟန်းမ ဖြစ်နေသော ဇနီးသည် သူ့ထံ လာရောက်ပြီး သားသမီးကို စွန့်ခွာခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲ၏။ အိုးထိန်းက သူမအား ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေ၏။ သူသည် ကလေးများ ထိုအရာများကို ကိုယ်တိုင် နားလည်နိုင်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြောင်း၊ သူမကမူ ရေယူရန် ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားစဉ် ကလေးများအတွက် ထိုသို့သော စိုးရိမ်မှု မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် သမီးကို ဥပ္ပလဝဏ္ဏာဟု၊ သားကို ရာဟုလာဟု၊ တစ်ချိန်က ခင်ပွန်းကို လှည့်စားခဲ့သော ဇနီးကို ရာဟုလာ၏ မိခင်ဖြစ်သူဟု၊ အိုးထိန်းကိုယ်တိုင်ကို ယခင်ဘဝ၌ ဗုဒ္ဓဖြစ်တော်မူသူဟု အမည်ဖော်ပြ၍ တရားဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၄၀၈ သည် ဤပုံစံဖြင့် ဤဇာတ်လမ်းကို မှတ်တမ်းတင်ထား၏။ ထိုဇာတ်လမ်းကို ရဟန်းငါးရာအား ပြသခဲ့ပြီး တည်ကြည်စွာ ယူသော စွန့်ခွာမှုသည် မိမိကိုယ်ကိုသာမက ထိုမှန်ကန်မှု သင့်လျော်သောအချိန်တွင် အကျိုးထွက်သည့်အခါ ၎င်းကို အားကိုးသူများအပေါ်တွင်ပါ တာဝန်ယူမှု လိုအပ်ကြောင်း သက်သေပြတော်မူ၏။