ကုမ္မာသပိဏ္ဍဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်အနီး ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ဘုန်းကျက်သရေနှင့် ပညာဖြင့် ထင်ရှားသော မလ္လိကာ မိဖုရားသည် ငါးရာသော အခြံအရံများနှင့်အတူ ကိုယ်တော်ကို ရှိခိုးရန် ရောက်ရှိလာ၏။ ပန်းကုံးလုပ်သူ၏ သမီးတစ်ဦး ကောသလနိုင်ငံ ပသေနဒိမင်းကြီး၏ အဂ္ဂမဟေသီ ဖြစ်လာခြင်းကို ရဟန်းတော်တို့ အံ့ဩကြ၏။ ထိုတက်လှမ်းမှု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပုံကို ဘုရားရှင်က အတိအကျ ရှင်းပြတော်မူ၏။

အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မလ္လိကာသည် ပန်းဥယျာဉ်များသို့ သွားစဉ် ခြင်းတောင်းတွင် ချဉ်သော ဆန်ပြုတ်အပိုင်းသုံးပိုင်းကို သယ်ဆောင်လျက် ရှိ၏။ မြို့သို့ ဝင်လာသော ဘုရားရှင်ကို၊ ရဟန်းတော်များ ခြံရံလျက် ထွန်းလင်းတောက်ပစွာ တွေ့မြင်ရ၏။ သူမသည် ထိုအပိုင်းသုံးပိုင်းလုံးကို ထိုနေရာတွင်ပင် ကပ်လှူခဲ့၏။ ဤလှူဒါန်းမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် နေဝင်မီတွင် ကောသလ၏ အဂ္ဂမဟေသီ ဖြစ်လာမည်ဟု ဘုရားရှင်က ရိုးရှင်းစွာ မိန့်တော်မူ၏။ ထိုနေ့ညနေတွင်ပင် တိုက်ပွဲမှ ပင်ပန်းပြီး ရှုံးနိမ့်စွာ ပြန်လာသော ပသေနဒိမင်းကြီးသည် ဥယျာဉ်တွင် သူမ သီဆိုနေသည်ကို ကြားရ၍ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားလာကာ၊ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော လှူဒါန်းမှုကြောင့် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း အဂ္ဂမဟေသီအဖြစ် မြှင့်တင်တော်မူ၏။

ဤမျှ ငယ်သော လှူဒါန်းမှုမှ ဤမျှ လျင်မြန်သော ဆုလာဘ်သည် မလ္လိကာတစ်ဦးတည်းအတွက် ထူးခြားသည် မဟုတ်ကြောင်း ရဟန်းတော်တို့အား ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ ဝေးလံသော အတိတ်ဘဝ ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ကို ပြောကြားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း အလားတူ အခြေအနေများတွင် တစ်ကြိမ်က မနက်စာကို လှူဒါန်းခဲ့ဖူးသည်။

ထိုရှေးခေတ်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည် (ယခုခေတ် ဝါရာဏသီ) ကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားအလောင်းသည် ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ အောက်တွင် လုပ်ခလစာဖြင့် အလုပ်လုပ်သော ဆင်းရဲသည့် အလုပ်သမား ဖြစ်တော်မူ၏။ တစ်နေ့နံနက် ထိုသူသည် မိမိ၏ အလုပ်နေ့မတိုင်မီ ကိုယ်တိုင်စားရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ချဉ်သော ဆန်ပြုတ်အပိုင်းလေးပိုင်းကို ဝယ်ယူခဲ့၏။ လမ်းတွင် သပိတ်များကို ဆန့်ထားလျက် လျှောက်သွားနေသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလေးပါးတို့ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသူတို့သည် တရားကို ကိုယ်တိုင်သာ သိမြင်ပြီး တရားဟောဆရာ ဗုဒ္ဓ မဖြစ်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ မိမိ၏ ဆာလောင်မှုအတွက် အပိုင်းတစ်ပိုင်းမျှပင် မထားဘဲ၊ လေးပိုင်းလုံးကို ပစ္စေကဗုဒ္ဓါလေးပါးတို့အား တစ်ပိုင်းစီ လှူဒါန်းခဲ့၏။ ထိုလှူဒါန်းမှုသည် နောင်ဘဝတွင် ဆင်းရဲခြင်းမှ ကင်းလွတ်စေပြီး တစ်နေ့တွင် သမ္မာသမ္ဗောဓိဆီသို့ ဦးတည်စေရန်သာ ဆုတောင်းခဲ့၏။

အလုပ်သမား၏ နောက်ဘဝသည် ဗာရာဏသီမင်း၏ အဂ္ဂမဟေသီ၏ သားတော် မင်းသားအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ မျိုးနွယ်အမည်အတိုင်း ဗြဟ္မဒတ်ဟု မှည့်ခေါ်သော ထိုမင်းသားသည် ရှေးဘဝ၌ ပြုခဲ့သမျှကို ရှင်းလင်းစွာ အမှတ်ရနိုင်သော ရှားပါးသည့် စွမ်းရည်ဖြင့် ကြီးပြင်း၏။ သူသည် ရိုးရိုးနံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် လူစိမ်းလေးဦးကို ပေးလှူခဲ့သော မနက်စာတစ်ခုမှ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာသည့် မင်းဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိ၏။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူကိုယ်တိုင် မင်းဖြစ်လာ၍ ကောသလမင်း၏ သမီးတော်ကို မိမိ၏ အဂ္ဂမဟေသီအဖြစ် ထိမ်းမြားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် နန်းတက်ပွဲ၌ သူကို နန်းတော်သို့ ဦးတည်စေခဲ့သော ရှေးလှူဒါန်းမှုကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာတော်မူ၏။

ဘုရားရှင်သည် ထိုရှေးဇာတ်ဝတ္ထုထဲမှ မိဖုရားသည် ရာဟုလာ၏ မယ်တော် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ မင်းဖြစ်လာသော အလုပ်သမားသည် ရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၍ ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ပါဠိတော်တွင် ဤဇာတ်ကို ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၁၅ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်ကို ရဟန်းတော်တို့အား သက်သေအဖြစ် ပြသခဲ့၏။ မလ္လိကာ၏ ချဉ်သော ဆန်ပြုတ်လှူဒါန်းမှုမှ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆုလာဘ်သည်၊ ဤနောက်ဆုံးဘဝမတိုင်မီ အလားတူ ငယ်သော လှူဒါန်းမှုတစ်ခုမှ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ရရှိခဲ့ပြီးသော ဆုလာဘ်ထက် ထူးခြားသည် မဟုတ်ကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်၏။

မလ္လိကာ၏ ဆုလာဘ်နှင့် အလုပ်သမား၏ ဆုလာဘ်သည် မတူညီသော နာရီနှစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုကွာခြားချက်ကို သတိပြုရန် တန်ဖိုးရှိသည်။ သူမသည် လှူဒါန်းသော နေ့၊ နေဝင်မီတွင်ပင် မိဖုရား ဖြစ်လာ၏။ အလုပ်သမား၏ ဆုလာဘ်မူ တစ်သက်တစ်ကွေ့လုံး စောင့်ရ၏။ နောက်ဘဝတွင် မင်းသားအဖြစ် ဖြစ်လာပြီး ပြည်နန်းကို တောင်းဆိုမီ အရွယ်ရောက်ရန် ကြီးပြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲမှုနှင့် နှောင်းကြန့်သော ပြောင်းလဲမှုကို တွဲဖက်ထားခြင်းမှာ၊ လှူဒါန်းမှုနောက်ကွယ်ရှိ ကုသိုလ်သည် တူညီသော်လည်း ထိုကုသိုလ်၏ ဆုလာဘ်ရောက်ရှိချိန် ကွဲပြားနိုင်ကြောင်း ရဟန်းတော်တို့အား ပြသရန် ဖြစ်သည်။ လျင်မြန်ခြင်းလည်းမဟုတ်၊ နှောင်းကြန့်ခြင်းလည်းမဟုတ်၊ ထိုလှူဒါန်းချက်သည် စစ်မှန်သလားဆိုသည်ကို မည်သည့်အရာမျှ မဆိုလိုကြောင်း ဤဇာတ်က အကြံပြုသည်။

မလ္လိကာလည်းကောင်း၊ အလုပ်သမားလည်းကောင်း ပေါများသော ဥစ္စာမှ မလှူဒါန်းခဲ့ကြ။ သူမသည် တစ်နေ့တာ ကိစ္စများအတွက် ကိုယ်ပိုင် နံနက်စာကို သယ်ဆောင်နေ၏။ သူကလည်း ပင်ပန်းသော လုပ်အားဖြင့် ရရှိသော လုပ်ခဖြင့် ဝယ်ယူထားပြီး၊ တစ်နေ့တာ အလုပ်မပြီးမီ အပိုင်းတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် စားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ လှူဒါန်းသူ၏ ကိုယ်ပိုင်သက်သာရာအတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိမ်းထားသောကြောင့် နှစ်ခုစလုံးသော လှူဒါန်းချက်များသည် အရေးပါ၏။ ဤအသေးစိတ်ကို ဇာတ်တော်၏ နှစ်ပိုင်းလုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည်မှာ၊ နားထောင်သူတစ်ဦးမျှ လှူဒါန်းချက်၏ အရွယ်အစားကို အလေးချိန်နှင့် မရောထွေးစေရန် ဖြစ်သည်။