ပဏ္ဏိကဇာတ်

သာဝတ္ထိပြည်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချသော ဗုဒ္ဓ၏ ဒါယကာတစ်ဦးသည် ဇေတဝန်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံရာ၊ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း မိမိ၏ သမီးကို အိမ်ထောင်ပြုပေးမီ ထိုသမီး၏ သီလကို မည်သို့ စမ်းသပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ရှေးအတိတ်ကာလ၌ ဖခင်နှင့် သမီးတို့ကြား တူညီသော အဖြစ်အပျက်ကို မိမိ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ သူလိုအပ်နေသော အထောက်အထားမှာ ထိုသမီး၏ မျက်ရည်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ထိုဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝကာလ၊ ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ်တွင် ဘုရားလောင်းသည် မြို့ပြင် တောအစွန်း၌ရှိသော ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်တွင် နေထိုင်သည့် ရုက္ခစိုးနတ်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူ၏။ ထိုမြို့တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူတစ်ဦးနှင့် သဘောကောင်းပြီး ရိုးရိုးသားသား ပျော်ရွှင်တတ်သော သမီးတစ်ဦး ရှိ၏။ သမီးသည် မိသားစုနှင့် ဝယ်သူများအပါအဝင် အကြောင်းအရာ သေးသေးလေးတွင်ပင် လွယ်ကူစွာ ပြုံးရယ်တတ်၏။ ဂုဏ်ရှိသော မိသားစုတစ်ခုက သမီးကို မင်္ဂလာဆောင်ရန် တောင်းဆိုသောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူသည် စိုးရိမ်လာ၏။ အကျင့်ဆိုးရှိသော သမီးသည် မသိသော အိမ်ထောင်စုသို့ ရောက်ပါက မိဘအား အရှက်ရစေမည်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဖခင်က ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ သမီး၏ အဆက်မပြတ် ရယ်မောမှုအောက်တွင် ပိုမိုယိုယွင်းသော သီလ ဖုံးကွယ်နေမည်လော ဟု သူ သေချာမသိနိုင်ခဲ့ပေ။

အိမ်ထောင်ပြုခွင့် မပေးမီ အမှန်တရားကို သိရှိလိုသဖြင့် ဖခင်သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သမီးအား ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ပေးပြီး တောအတွင်း၌ ဆေးဖက်ဝင်ပင်များနှင့် အမြစ်များ ခူးဆွတ်ရန် အတူလိုက်ခဲ့ရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ တောအုပ်နက်ရှိုင်းရာ၊ ဘုရားလောင်း၏ မမြင်ရသော အိမ်ဖြစ်သည့် ထိုညောင်ပင်ကြီးအောက်၌ ဖခင်သည် သမီး၏ လက်ကို အတင်းဆွဲကိုင်ကာ မသင့်လျော်သော စကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သမီးက မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ရန် တရားမဝင်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဟန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သမီးသည် အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်ခြင်းဖြင့် ဖခင်ထံမှ ရုန်းထွက်ကာ၊ ဖခင်၏ အဆိုပြုချက်သည် ရေထဲမှ မီးတောက်ထသကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းပြီး ကမ္ဘာ့စနစ်အရ ဖြစ်သင့်သော အရာ မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ငိုကြွေးလျက် သူမသည် စိတ်နှလုံး သန့်ရှင်းမှုမှတစ်ပါး အခြား စိတ်ဖြင့် မည်သည့် ယောက်ျားကိုမျှ ဘယ်တော့မှ မကြည့်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ဖခင်သည် သမီး၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်သင့်ပြီး သမီးကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ရမည့် အန္တရာယ် မဖြစ်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များနှင့် မတုန်လှုပ်သော ကန့်ကွက်ချက်တို့က သူမ မည်သည့်အမျိုးအစား အမျိုးသမီးဖြစ်သည်ကို သံသယ မရှိစေခဲ့ချေ။

သမီး၏ စစ်မှန်သော ဒုက္ခကို မြင်ရပြီး ရှာဖွေနေသော အထောက်အထားကို ထိုအထဲတွင် အသိအမှတ်ပြုမိသောအခါ ဖခင်၏ နှလုံးသည် သက်သာရာရမှုနှင့် သူမကို သံသယဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ သမီး၏ ရယ်မောမှုတစ်ခုတည်းက ဤနည်းဖြင့် စမ်းသပ်ရန် သူ့ကို စိုးရိမ်စေခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြ၍ သမီးကို နှစ်သိမ့်ကာ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လက်ထပ်ပွဲကို ပြည့်ဝစွာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း သူသည် ဖြစ်ခဲ့သမျှကို မျှဝေရန် ဘုရားရှင်ထံသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တော်၌ ထိုင်နေသော ဖခင်နှင့် သမီးသည် ထိုရှေးဘဝမှ တူညီသော ဖခင်နှင့် သမီးပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် တရားဟောခြင်းကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို မိမိ၏ ညောင်ပင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မြင်တော်မူခဲ့သော ရုက္ခစိုးနတ် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတိပိဋက၌ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၀၂ ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူ၏ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သော စမ်းသပ်မှုသည် ပို၍ အတိတ်ဘဝတစ်ခုတွင်လည်း တူညီသော ရလဒ်ဖြင့် အမှန်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြသရန် ဟောကြားခဲ့သည်။

ဖခင်၏ စိုးရိမ်မှုသည် ဇာတ်ကြောင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ဖျက်သိမ်းပစ်သည့် ယူဆချက်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်နေသည်။ ယင်းမှာ ရိုးရှင်းစွာ ရယ်မောတတ်ခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော သီလသည် နှလုံးသားတစ်ခုတည်းတွင် သက်သောင့်သက်သာ အတူတကွ ရှိနိုင်ခြင်း မရှိဟု ထင်မှတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သမီး၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် စရိုက်ပျက်စီးမှုနှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မှားယွင်းသော အဆက်အသွယ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ပြုံးရယ်မှုက ဖခင်အတွင်း ဖြစ်စေခဲ့သော မည်သည့် သံသယမျှ မထိခိုက်သော ကြည်လင်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ဖခင်ကို သေချာမှုလိုလားခြင်းအတွက် အပြစ်မတင်ပေ၊ ပျော်ရွှင်မှုကိုယ်တိုင်ကို သံသယ၏ အကြောင်းရင်းအဖြစ် ယူဆခဲ့ခြင်းအတွက်သာ အပြစ်တင်သည်။

ဇာတ်များစွာတွင် ရုက္ခစိုးနတ်များသည် ကယ်ဆယ်ရန် သို့မဟုတ် ဆုံးမရန် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကြသော်လည်း၊ ဤနေရာ၌ ဘုရားလောင်းသည် စမ်းသပ်မှု ဖြစ်ပေါ်သည့်အချိန်တွင် ဘာမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ၊ ဖြစ်ရပ်သည် ဖြစ်မည့်အတိုင်း မိမိ၏ ညောင်ပင်အတွင်းမှ ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ဘဝများကို ဖြတ်ကျော်သယ်ဆောင်သော အမှတ်ရစိတ်ရှိသည့် သက်သေ၏ အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ဘုရားရှင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူအား ပေးသည့် အထောက်အထား ဖြစ်လာခြင်းဖြင့် တောအတွင်း သမီး၏ တုံ့ပြန်မှုသည် တစ်ခုတည်းသော အဖြစ်အပျက် မဟုတ်ဘဲ တူညီသော သီလသည် ဒုတိယအကြိမ် ကိုယ်တိုင် သက်သေပြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။