သေဂ္ဂုဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်ထံ အချိန်အတော်ကြာ မလာခဲ့သော ဒါယကာတစ်ဦး ရောက်လာသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က သူ ဘယ်မှာ ရှိခဲ့သည်ကို ရိုးရိုးပင် မေးတော်မူသည်။ ထိုသူက သမီး၏ လက်ထပ်ပွဲကို စီစဉ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သမီးသည် အမြဲ ပြုံးနေတတ်သဖြင့်၊ အခြားမိသားစုသို့ မပေးမီ သမီးနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သံသယတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုသံသယနှင့် ထိုသမီးကိုယ်တိုင်ကို ရှေးကာလ အလွန်ဝေးလှသော ကာလတွင်လည်း တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ထိုရှေးအခါ ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံနေချိန်၊ ဗောဓိသတ်သည် မြို့အနီး တောအုပ်စွန်းရှိ ကြီးမားသော သာလပင်တွင် နေထိုင်သော သစ်ပင်နတ်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီတွင် သေဂ္ဂု အမည်ရှိ သမီးနှင့်အတူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသူ တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ ထိုသမီးသည် လှပသလောက် ကောင်းမွန်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း၊ အလွန်ငယ်သော အရာကိုပင် အလွယ်တကူ ရယ်မောတတ်သည်ဟု ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးတွင် လူသိများသည်။ သင့်တော်သော ရာထူးရှိသော မိသားစုတစ်ခုက သမီးအား လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုသောအခါ၊ အလွယ်တကူ ရယ်တတ်သော သမီးသည် ၎င်း၏ ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်းနှင့် ကိုက်ညီသော သိမ်မွေ့မှုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလားဟု ဖခင်မှာ စိတ်ပူလာသည်။

လက်ထပ်ပွဲ မပြီးမီ အတိအကျ သိရှိလိုသဖြင့် ဖခင်သည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်နှင့် အမြစ်များ ရှာဖွေရန် အကြောင်းပြ၍ သေဂ္ဂုကို တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သစ်ပင်များ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်သောအခါ၊ ဗောဓိသတ်၏ မမြင်ရသော အိမ်ဖြစ်သော ထိုသာလပင်အောက်တွင် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူပြီး ခံစားမှုဆိုင်ရာ စကားများကို တိုးတိုးပြောခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမက ဘယ်လို ပြန်ဖြေမည်ကို ကြည့်ရန်သာ မှားယွင်းသော တပ်မက်မှုကို ဟန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေဂ္ဂုသည် ချက်ချင်း ငိုကြွေးခဲ့ပြီး၊ သူ ပြောသည့်အရာသည် ရက်စက်ဆိုးဝါးသော အရာဖြစ်ကြောင်း၊ ရေထဲမှ မီးတောက်တက်လာခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝကျမှု မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့အသက်တစ်သက်တွင် ယောက်ျားတစ်ဦးကို စင်ကြယ်သော ပုံမှန်ရှုမြင်ချက်မှလွဲ၍ အခြားမျိုးဖြင့် ကြည့်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြောင်း ဆိုသည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ချက်ချင်းနှင့် ပြည့်စုံခဲ့ပြီး အဘယ်အရာမျှ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် သရုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ရယ်မောသံက တစ်ခါမျှ မခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့် အရာအကြောင်းကို ဖခင်သည် ဘာမျှ သံသယ မရှိတော့ပေ။

မမြင်ရသော သာလပင်အတွင်း နေထိုင်သော ဗောဓိသတ်သည် ဖြစ်ပျက်နေသော အခြေအနေအားလုံးကို အစမှ အဆုံးထိ ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ဘယ်တော့မျှ မပေါ်လာဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ထိုလူသူကင်းသော နေရာ၌ ဖခင်နှင့် သမီးကြားတွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ရိုးရှင်းစွာ မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် စိတ်လောသွက်မှု မရှိသော သတ္တဝါတစ်ဦးသာလျှင် ထိုအမှတ်ရမှုကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သမီး၏ ကောင်းမွန်မှုသည် ပေါ်လွင်သည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း ကျေနပ်ရာ၌၊ ဖခင်သည် သမီးကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ပြီး လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သော မိသားစုထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤစိတ်သက်သာမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုသည် ရက်ရှည်ကြာမှ ပြီးဆုံးခဲ့ရသည်၊ အရာအားလုံး ပြီးပြည့်စုံမှသာ ဘုရားရှင်ထံ မလာရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုံးမချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်က ယခု ရှေ့တော်တွင် ထိုင်နေသော ဖခင်နှင့် သမီးသည် ရှေးကာလ၏ ထိုဖခင်နှင့် သမီးပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ကိုယ်ပိုင် သာလပင်အောက်တွင် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေခံခဲ့သော သစ်ပင်နတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၁၇ သည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဤဖော်ပြချက်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုဒါယကာကို ရောက်ရှိခြင်းမှ ဟန့်တားထားသည့် သံသယသည် တစ်ချိန်က ဤစမ်းသပ်မှုဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ယောက်စီက မှတ်မိနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော ဘဝတစ်ခုတွင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

ဖခင်၏ စိတ်ပူပန်မှုသည် ဇာတ်ကြောင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ငြင်းပယ်သော ယူဆချက်ပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ထိုယူဆချက်မှာ အလွယ်တကူ ရယ်မောသော သမီးသည် ရယ်မောမှုအောက်တွင် တစ်ခုခု ဝှက်ထားရမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ သေဂ္ဂု၏ တောအုပ်ထဲရှိ ကြောက်လန့်မှုက သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် ရှင်းလင်းကြောင်း ပြသသည်၊ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုက ဖခင်၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် သံသယကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ။ သူမ၏ ပြုံးရန် အဆင်သင့်ရှိမှုနှင့် ကိုယ်ပိုင် ကောင်းမွန်မှုကို စောင့်ရှောက်ရန် အဆင်သင့်ရှိမှုသည် ဘယ်တော့မျှ တင်းမာမှု မရှိကြောင်း၊ ဖခင်၏ စိတ်ကူးထဲတွင်သာ ရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ထိုအချိန်တွင် ဖခင်ကို ချက်ချင်း ကြည့်မြင်ရန် ရှေ့သို့ထွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ၊ အခြားဇာတ်များတွင် သစ်ပင်နတ်တစ်ပါးက တစ်ခါတစ်ရံ ပြုလုပ်သကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် နောက်ပိုင်း ဘုရားရှင်ထံ ၎င်း၏ သက်သေခံချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ယုံကြည်ရန် ဖြစ်စေသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ရလဒ်အပေါ် အကျိုးစီးပွားမရှိခဲ့ပေ၊ လူတစ်ယောက်ကိုမျှ နှစ်သိမ့်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်းသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လေ့လာခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် ဘဝများစွာ ကူးပြောင်းလာသော ၎င်း၏ မှတ်ဉာဏ်သည် ဤစမ်းသပ်မှု၏ အမှန်တရားကို အဘယ်အရာ ထပ်ထည့်စရာမလိုဘဲ နောက်ပိုင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။