ဂိဇ္ဈဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ကြီးသူများနှင့် ဆရာများ၏ လမ်းညွှန်စကားတိုင်းကို ငြင်းပယ်ပြီး မိမိအတွက် အကောင်းဆုံးကို မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်ဟု ဆိုသော မျိုးနွယ်ကောင်းသား ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုသို့ ခေါင်းမာခြင်း၏ နိဂုံးကို ပြရန်အလို့ငှာ ဘုရားရှင်သည် ပါဠိတော်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၂၇ ဖြစ်သော ဂိဇ္ဈဇာတ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည့် ရှေးဘဝဇာတ်တော်ကို ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူ၏။

ထိုအတိတ်ကာလ၌ ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ မယားနှင့်အတူ ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်ဟု ခေါ်သော လင်းတတို့၏ တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သည့် လင်းတတစ်ကောင်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ သူတို့၏ သား သုပတ္တသည် အလွန်အားကြီးသော လင်းတ ဖြစ်လာပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ လင်းတထောင်ချီသော အုပ်စု၏ မင်း ဖြစ်လာ၏။ သုပတ္တသည် အာဏာနှင့် ကြီးမားသော အုပ်စု ရှိသော်လည်း အိုမင်းနေသော မိဘများကို တစ်ရက်မျှ လျစ်လျူမထားဘဲ နေ့စဉ် ပျံသန်းသွား၍ အစားအစာ ယူဆောင်ပေးခဲ့၏။

လင်းတတို့ ပုံမှန် ပျံသန်းသည့် လမ်းကြောင်းများထက် အလွန် အထက်တွင် ရှိနေသော အန္တရာယ်များကို သိသဖြင့် ဖခင်လင်းတသည် သားကို ခေါ်ယူ၍ အသိုက်မှ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ထွက်ခွာနိုင်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့၏။ သူက သုပတ္တအား မိမိနှစ်သက်သလောက် အမြင့်နှင့် အဝေးသို့ ပျံနိုင်သော်လည်း အောက်တွင် ပတ်လည် ဝိုင်းထားသော သမုဒ္ဒရာဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ကမ္ဘာ၏ ဝိုင်းကျယ်သော မိုးခြေမျဉ်းကို မြင်နိုင်ရမည်ဟု ပြောကြား၏။ ထိုမိုးခြေမျဉ်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်သွားသည့် အချိန်နှင့်တပြိုင်နက် ချွင်းချက်မရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမျဉ်းကို ကျော်၍ ကောင်းကင်ထဲသို့ နောက်ထပ် ဘယ်သောအခါမျှ မတိုးရဟု မှာကြား၏။

သုပတ္တသည် ဖခင်၏ စကားကို ကြားပြီး ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူခဲ့၏။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပေးထားသော နယ်နိမိတ်အတွင်း သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ကာ ကောင်းကင်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း ဖခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကမ္ဘာ၏ အဝေးဆုံး နယ်နိမိတ်ကို အမြဲ မြင်နိုင်အောင် ဂရုစိုက်ခဲ့၏။

အချိန်အလျောက် မိုးရာသီ ရောက်လာ၍ ဂိဇ္ဈကုဋ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေအပေါ် ထူထဲစွာ လှိုင်းထသော မိုးတိမ်များ စုဝေးလာ၏။ ဤကဲ့သို့ ထူထဲသော ရာသီဥတုသည် ကောင်းကင်ကို အကဲခတ်ရန် ခက်ခဲစေပြီး ငှက်တစ်ကောင်က အိမ်မှ အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းသည့် ပုံမှန် အမှတ်အသားများသည် မှုန်ဝါးသော အငွေ့များနှင့် လှိမ့်တက်နေသော ရေငွေ့များကြားတွင် ပိုမို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်လာ၏။

တိမ်ထူထဲပြီး လေပြင်းတိုက်သော နေ့ရက်တစ်ရက်တွင် သုပတ္တသည် လင်းတအများအပြားနှင့်အတူ ထွက်ခွာ၏။ လေပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသော အစားအစာကို ရှာဖွေသည့် အမဲလိုက်ငှက်များကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်ထဲသို့ ပိုမို မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွား၏။ လိုက်ခြင်းနှင့် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုများစွာကြားတွင် ပျံသန်းခြင်း၏ ပီတိဖြင့် ဖမ်းစားသွားသော သုပတ္တသည် မှုန်ဝါးနေသော မိုးခြေမျဉ်းသည် ဘယ်လောက် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ အပေါ်နှင့် အပြင်သို့ တွန်းတိုးပျံသန်းခဲ့၏။

မီးခိုးရောင် ဝဲလည်နေသော တိမ်ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် သုပတ္တသည် ဖခင်သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်ကို အလွန်ကျော်လွန်ပြီး ဆက်ပျံသွား၏။ အမြဲတမ်း အိမ်သို့ ပြန်ရမည့် အချိန်ကို ညွှန်ပြနေခဲ့သော ကမ္ဘာ့ဝေးလံသော သမုဒ္ဒရာ ခြေမျဉ်းကို ထပ်မံ မမြင်နိုင်တော့ပေ။ သိသိသာသာ သတိမပြုမိဘဲ သာမန်လေများ ပိုမိုရက်စက်သော အရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် ကောင်းကင်၏ အပြင်ဘက် ဒေသသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

သုပတ္တ ဝဲပျံခဲ့သည့် တိမ်များထက် အလွန်မြင့်သော နေရာတွင် ဝေရမ္ဗဟုခေါ်သော လေတိုက်၏။ ၎င်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး ပျက်စီးစေသော အင်အား ရှိသဖြင့် ၎င်းအတွင်း ဖမ်းစားခံရသော အရာမှန်သမျှ ဒဏ်ရာမရဘဲ ရှင်သန်နိုင်ရန် မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ပေ။ သုပတ္တ၏ ပျံသန်းမှုသည် ၎င်း၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် လေသည် သူ့ကို လုံးဝ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့သော သစ်ရွက်ထက် ပိုမို အလေးမရှိသည့်ပမာ သူ၏ ကြီးမားပြီး အားကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လှိမ့်ပစ်လိုက်၏။

သူ၏ အင်အားနှင့် လင်းတထောင်ချီအပေါ် မင်းဖြစ်သော ဂုဏ်ရှိသည့်တိုင် သုပတ္တသည် ဝေရမ္ဗ၏ ရှေ့တွင် လုံးဝ အစွမ်းမဲ့ခဲ့၏။ လေသည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ အင်အားကြီးဆုံး ငှက်ဖြစ်ခဲ့သော ထိုသူ၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဖြန့်ကျက်ကာ သူ့အနက် ဘာမျှ ရှာမတွေ့တော့အောင် ဖြစ်စေ၏။ သူ၏ သေခြင်းသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး မိဘတို့၏ ဂူမှ အလွန်ဝေးသော၊ ဖခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မဝင်ရဟု သတိပေးခဲ့သည့် နေရာတွင် ဖြစ်ခဲ့၏။

သားဖြစ်သူ သေဆုံးကြောင်း သတင်းသည် ဂိဇ္ဈကုဋ်ရှိ အိုမင်းသော လင်းတထံ ရောက်သောအခါ သူသည် မိမိ ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ပြီး သတိပေးခဲ့သော ဂုဏ်ယူတတ်သည့် အင်အားကြီးသော သားအတွက် ငိုကြွေးခဲ့၏။ သူ၏ သတိပေးချက် တစ်ခွန်းချင်းစီသည် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီး သုပတ္တ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းသည် အင်အား ချို့တဲ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မမြင်နိုင်သော နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန် ပျံသန်းမိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့၏။

ပုံပြင်အဆုံး၌ ဘုရားရှင်က မိမိနားထောင်သူများအတွက် လင်းတနှစ်ကောင်ကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ သင်ကြားမှုကို အားလုံး ငြင်းပယ်သော ခေါင်းမာသည့် ရဟန်းကို ကိုယ်စားပြု၍ သေခြင်းဆီသို့ ပျံသွားသော ငယ်ရွယ်သည့် မနာခံသော လင်းတသည် ဖြစ်၏။ နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်ပြီး ၎င်း ဖောက်ဖျက်ခံရသည်ကို မြင်ရသော ဝမ်းနည်းသော ဖခင်မှာ ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်း၊ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

ဇာတ်အမှတ် ၄၂၇ သည် ၎င်း၏ သင်ခန်းစာကို အင်အား သို့မဟုတ် ရာထူးဖြင့် မတိုင်းတာပါ။ ထိုနှစ်ခုစလုံးကို သုပတ္တတွင် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ် နားလည်ခဲ့သော ဉာဏ်ရှိသည့် နယ်နိမိတ်ကို လိုက်နာရန် စိတ်ဆန္ဒဖြင့်သာ တိုင်းတာပါသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤရှေးဟောင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု ပုံပြင်ဖြင့် ဂုဏ်ယူတတ်သည့် ရဟန်းကို၎င်း၊ ထို့နောက် ဖတ်ရှုသူတိုင်းကိုပါ သင်ကြားတော်မူ၏။ အကြံပေးချက်များသည် မြင်နိုင်သော မြေပြင်သည် အင်အား မည်သည့်အရာမျှ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်မဟုတ်သော အန္တရာယ်သို့ လမ်းပေးရာ နေရာကို အတိအကျ ညွှန်ပြရန် ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုနယ်နိမိတ် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ ပြန်လှည့်ခြင်းတွင် စစ်မှန်သော ပညာရှိမှု တည်ရှိကြောင်း သင်ကြားခဲ့၏။