ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တ ဇာတ်တော်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်သော ခေါင်းမာသည့် ရဟန်းတစ်ပါး၏ အကြောင်းကို ဤဇာတ်တော်ဖြင့် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို လင်းနို့ဖြစ်ဘဝ ဖြစ်သော ဂိဇ္ဈဇာတ် (အမှတ် ၄၂၇) တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဇာတ်တွင် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ဆရာများနှင့် ဖော်ဖက်တို့၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို နားမထောင်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုရဟန်းသည် ကောင်းမွန်စွာ ပေးသော ပြင်ဆင်ချက်များကို ငါ့အတွက် ဘာကောင်းသည်ကို ငါသိသည်ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ရှေးကာလတွင် ဤရဟန်းသည် ခေါင်းမာ၍ ပညာရှိတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ရူးသွပ်သော ဆင်တစ်ကောင်ကြောင့် နင်းသတ်ခံခဲ့ရကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ဇာတ်တော်စာစုတွင် အမှတ် ၁၆၁ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်ကာလတွင် ဗောဓိသတ်သည် ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ လောကီအိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခွာ၍ ရဟန်းဘဝ ကျင့်ကြံခြင်းကို လက်ခံခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဟိမဝန္တာဒေသတွင် အတူနေထိုင်သော ရသေ့ငါးရာ အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုရသေ့များအနက် ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တ အမည်ရှိသော ခေါင်းမာပြီး ဆုံးမ၍မရသော ရသေ့တစ်ပါး ရှိသည်။ သူသည် ဆင်ကလေးတစ်ကောင်ကို မွေးထားသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ထိုအကြောင်းကို သိရှိသောအခါ သူ့ကို ခေါ်ယူ၍ ဆင်ငယ်ကို အမှန်တကယ် မွေးထားသလား မေးမြန်းသည်။ ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တက ဟုတ်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ထိုဆင်သည် မိခင်ဆုံးပါးသွားသော ဆင်ဖြစ်သည်။

ဗောဓိသတ်က ဆင်များသည် ကြီးလာသောအခါ မွေးမြူသူများကိုပင် သတ်ဖြတ်တတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတိရစ္ဆာန်ကို ဆက်မထားရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တက ဆင်မရှိဘဲ မနေနိုင်ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ဗောဓိသတ်က “ကောင်းပြီ၊ သင်သည် ထိုအတွက် နောင်တရရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သတိပေးချက်သည် ရှင်းလင်းပြီး ကရုဏာဖြင့် ပေးခဲ့သော်လည်း နားမထောင်ခဲ့ပေ။

ရသေ့သည် ထိုသတ္တဝါကို ဆက်လက်မွေးမြူခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ အလွန်ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ဇာတ်တော်တွင် ဆင်ကို ရက်စက်သော သတ္တဝါအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် မိမိ၏ တိရစ္ဆာန်ကို ချစ်ခင်သော လူတစ်ဦးနှင့် ထိုချစ်ခင်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာကို ယူဆောင်လာမည်ကို သိသော ဆရာတစ်ပါးအကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ အန္တရာယ်သည် ချစ်ခင်မှုနှင့်အတူ နေ့စဉ် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရသေ့အားလုံးသည် အမြစ်နှင့် အသီးများ ရှာဖွေရန် တောအတွင်း အလွန်ဝေးဝေးသို့ သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ မပြန်ရောက်ကြပေ။ တောင်လေ၏ ပထမဆုံး အသက်ရှူသံ ထွက်လာချိန်တွင် ဆင်သည် မဒ်ယစ်ခြင်းသို့ ရောက်သွားသည်။ ရေအိုးကို ရိုက်ခွဲရန်၊ ကျောက်ခုံကို လှန်ဖြိုချရန်၊ အိပ်ရာကို ဆွဲဖြဲရန် တွေးမိသည်။ ရသေ့ကို သတ်ပြီး ထွက်သွားရန်ပင် တွေးမိသည်။ ထို့နောက် တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရသေ့များ ပြန်လာမည့်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တသည် မိမိ၏ ဆင်အတွက် အစားအစာများ ဆောင်ယူလာ၍ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆင်ကို မြင်သောအခါ အရာအားလုံး ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သည်။ ထိုအခါ ဆင်သည် ချုံပုတ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဆင်သည် သူ့ကို နှာမောင်းဖြင့် ဖမ်းယူကာ မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ခေါင်းကို ရိုက်ခတ်၍ အသက်ကို ဆုံးစေသည်။ ထို့နောက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ကာ တောအတွင်းသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို ကျမ်းစာက တိုတိုနှင့် အသေးစိတ် ထည့်သွင်းခြင်းမပြုဘဲ ဖော်ပြထားသည်။

အခြားရသေ့များက ဤသတင်းကို ဗောဓိသတ်ထံ ယူဆောင်လာကြသည်။ ဗောဓိသတ်က “ဆိုးညစ်သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရန် ကျွန်ုပ်တို့ မလိုပါ” ဟု မိန့်ကြားပြီး ဂါထာနှစ်ပုဒ် ဟောကြားခဲ့သည်။ ပထမဂါထာတွင် တာဝန်ကို သိသော ကောင်းသူတို့သည် မကောင်းသူနှင့် မိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို ရှောင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဆိုးသော အဖော်များသည် စောသည်ဖြစ်စေ နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဆင်သည် မိမိ၏ ပိုင်ရှင်ကို သတ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယဂါထာတွင် ဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာနှင့် ပညာဗဟုသုတတို့တွင် ညီမျှသော ထိုက်တန်သည့် မိတ်ဆွေကို ရွေးချယ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ကောင်းသော မိတ်ဆွေနှင့် ကောင်းကျိုးတို့သည် အတူတကွ ရှိတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ ရသေ့အုပ်စုအား ခေါင်းမာခြင်းထက် နှိမ့်ချ၍ နာခံခြင်းက ပို၍ ကောင်းကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တ၏ အသုဘကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီး ပါရမီတို့ကို ကျင့်ကြံ၍ နောက်ဆုံးတွင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ဒေသနာတော်ပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ကို ဤသို့ ဖော်ပြတော်မူသည်- “ဤစည်းကမ်းမရှိသော လူသည် ထိုအခါက ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ငါကိုယ်တိုင်ကား ရသေ့အုပ်စု၏ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။”

ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တဇာတ်၊ အမှတ် ၁၆၁ သည် တိုတောင်းသော ဇာတ်ဖြစ်ပြီး သင်ခန်းစာမှာ တိုက်ရိုက်ရှင်းလင်းသည်။ ပထမဂါထာသည် ဆိုးညစ်သော ပေါင်းသင်းမှုကို အကြောင်းပြုသည်။ ဤဇာတ်တွင် ဆင်သည် မိမိ၏ သဘာဝကို မပေါ်လွင်သေးသော အချိန်တွင် အန္တရာယ်မရှိဟု ထင်ရသော၊ ချစ်ခင်ဖွယ်ရာ အရာတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဒုတိယဂါထာသည် သင်ခန်းစာ၏ အခြားတစ်ဝက်ကို ပေးသည်။ လူတစ်ဦးသည် ဂုဏ်ကျေးဇူး၊ ပညာနှင့် ပညာဗဟုသုတတို့တွင် မိမိနှင့် ညီမျှသော မိတ်ဆွေကို ရှာသင့်သည်။ ဇာတ်သည် ဇာတ်ကိုယ်ထဲရှိ ခေါင်းမာသော ရဟန်းအပေါ်တွင်လည်း အာရုံစိုက်ပြသည်။ သူသည် ကရုဏာရှိသော ဆရာတို့ထံမှ လမ်းညွှန်မှု မယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဤအကျင့်သည် ယခင်ကပင် သူ့အသက်ကို ယူခဲ့ကြောင်းကို ဘုရားရှင်က ပြသတော်မူသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဆင်ကို မုန်းရန် မဟုတ်ပေ။ ပိုမိုဝေးလံစွာ မြင်နိုင်သူ၏ သတိပေးချက်သည် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းနှင့် နားမထောင်နိုင်အောင် ခေါင်းမာစွာ ချစ်သူသည် မိမိ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ပစ္စည်းကို ဆုံးရှုံးနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။