ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ်

ပါဠိတော်၏ ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၇၉ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဤဇာတ်တော်ကို ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားခဲ့သည်။ ထေရ်အာနန္ဒာက ဘုရားရှင်ကို မည်သို့ ထိုက်တန်စွာ ရိုသေရမည်နည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင် ခရီးရှည်ထွက်နေစဉ် သာဝတ္ထိမြို့သားများသည် ပန်းမာလာများ ယူ၍ ဇေတဝန်သို့ လာကြသော်လည်း၊ ထားရှိရန် သင့်လျော်သော နေရာ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ အာနန္ဒာက ဘုရားရှင် အသက်ရှင်နေစဉ်ပင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ထူထောင်နိုင်ပါသလားဟု မေးခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ ခန္ဓာတော် အရိုးအစေ့များကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဘုရားပရိနိဗ္ဗာန်စံပြီးမှသာ ကိုးကွယ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က ဘုရားတိုင်း ဗောဓိဉာဏ်ရရှိသည့် ကြီးမားသော ဗောဓိပင်သည် ဘုရားအသက်ရှင်စဉ်ဖြစ်စေ၊ ပရိနိဗ္ဗာန်စံပြီးဖြစ်စေ၊ ကိုးကွယ်ထိုက်သော ဘုရားကျောင်းအဖြစ် ထိုက်တန်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ၎င်းသည် ခန္ဓာတော် အရိုးအစေ့များနှင့် မတူပေ။ ထိုသင်ကြားချက်ဖြင့် အာနန္ဒာသည် ဇေတဝန်ကျောင်းဝင်ပေါက်တွင် ဗောဓိပင်အစေ့တစ်လုံး စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ၊ အံ့ဖွယ်နိမိတ်အားဖြင့် ပေ ၅၀ မြင့်သော၊ အကိုင်းကြီး ငါးချောင်းရှိသည့် ကြီးမားသော ပင်တစ်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုပင်ကို နောက်ပိုင်း အာနန္ဒာဗောဓိဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ထိုပင်ကို ဤမျှ ရိုသေထိုက်သည့် အကြောင်းပြရန် ဘုရားရှင်သည် ဤရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက် ပြောပြခဲ့သည်။

ကလိင်္ဂနိုင်ငံ၌ ကလိင်္ဂဘုရင်မှာ သားနှစ်ယောက် ရှိသည်။ ဗေဒင်ပညာရှင်များက အကြီးဆုံးသားသည် နန်းတော်ကို ဆက်ခံရမည်ဟု ဟောကြားကြပြီး၊ ငယ်သားမှာမူ တောရဟေရှင်အဖြစ် နေထိုင်ရသော်လည်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဖခင် ဖြစ်ရမည်ဟု ဟောကြားကြသည်။ အကြီးသား၏ ပြုမူပုံကို ငယ်သားက သံသယဖြစ်လာသောအခါ၊ ငယ်သားမင်းသားသည် ခွဲခွာနေရန် တောအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မဒ္ဒနိုင်ငံ ဘုရင်၏ သမီးလည်း တူညီသော ဗျာဒိတ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ရန်သူမင်းများ၏ ရည်မှန်းချက်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုမင်းသမီး၏ မိသားစုသည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် တောအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ မင်းသမီးက ပန်းမာလာတစ်ကုံးကို ဂင်္ဂါမြစ်ပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ရေအောက်ပိုင်းတွင် ပြည်နှင်ခံရသော မင်းသားက တွေ့ရှိပြီး ရှာဖွေရာ နောက်ဆုံး သူမကို တွေ့ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသည် တောအတွင်း၌ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ သားကလည်း ကလိင်္ဂဟု အမည်ရသည်။ နန်းဆက်ခံခွင့်၏ အထောက်အထားများဖြစ်သော ဘုရင်၏ တံဆိပ်လက်စွဲ၊ ကော်ဇောခင်း နှင့် ဓားတစ်ချောင်းကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာများကြောင့် ဒန္တပုရမြို့၌ ဦးလေး၏ ပလ္လင်ကို တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူသည် ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးဖြင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘုရင် ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုဘုရင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို အထောက်အထား ပြသသော ဘဏ္ဍာငါးပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိဘများကို ဝင်ရောက်ရန် ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားဖြင့် ခရီးထွက်လာသော ကလိင်္ဂဘုရင်သည် ဗောဓိပင်၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ သူ၏ဆင်သည် ရပ်တန့်ပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော နေရာထဲသို့ ဆက်မသွားရန် ငြင်းဆန်သည်။ ဆရာတော် ကလိင်္ဂ-ဘရဒွာဇ ဖြစ်သော ဘုရားလောင်းက၊ ဘုရားတိုင်း မာရ်ကို အောင်နိုင်သော ရာဂနှင့် တဏှာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး၊ မည်သူမျှ ရာထူးမရွေး ထိုနေရာကို အတင်းဖြတ်ကျော်ခွင့် မရှိကြောင်း ဆိုသည်။

ထိုအချက်ကို လက်မခံနိုင်သော ဘုရင်သည် ဆင်ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်ရာ၊ ဆင်သည် ဝေဒနာခံစားရပြီး ဒဏ်ရာရကာ ဘုရင်အောက်တွင် ကျဆင်းသေဆုံးသွားသည်။ ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင် ကုသိုလ်နှင့် ထိုသို့ အုပ်ချုပ်သူ၏ စွမ်းအားကြောင့်၊ ဥပုသ်ဆင် အမျိုးအနွယ် (မင်းကို ဆောင်ရွက်ထိုက်သော ဆင်အမျိုးအနွယ်) ဖြစ်သော အခြားဆင်တစ်ကောင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး၊ သူ့ကျောကို ပေးလိုက်သည်။ ဘုရင်သည် ထိုဆင်ပေါ်သို့ တက်ပြီး ဗောဓိပင်ဆီသို့ ဆက်ချီတက်ခဲ့သည်။

မြင်ခဲ့ရသည့် အရာများကြောင့် နှိမ့်ချမှုကို ခံစားရသော ကလိင်္ဂဘုရင်သည်၊ မိမိနိုင်ငံတစ်ခုလုံးမှ ရနံ့သင်းသော ပန်းများကို ရယူစေခဲ့ပြီး၊ ဗောဓိပင်ပတ်လည် နေရာ၌ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကြီးကျယ်သော ဝတ်ပြုပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။ ဘုရားတိုင်း မာရ်ကို အောင်ပွဲခံခဲ့သော နေရာကို ရိုသေလေးမြတ်စွာ ပူဇော်ရန် ပန်းပူဇော်သက္ကာများကို လှည်း ခြောက်သောင်းဖြင့် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရင်ကလိင်္ဂသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ဗောဓိပင်၏ သန့်ရှင်းမှုကို ရှင်းပြခဲ့သော ပညာရှိ ဆရာတော် ကလိင်္ဂ-ဘရဒွာဇမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကလိင်္ဂ-ဗောဓိဇာတ်တော်သည် အာနန္ဒာ၏ မေးခွန်းကို ဇာတ်ကြောင်းအတွင်းမှပင် ဖြေကြားသောကြောင့် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဗောဓိပင်သည် အတွင်းတွင် ထားရှိသော မည်သည့် အရိုးအစေ့ကြောင့်မျှ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအောက်တွင် ပြီးမြောက်ခဲ့သော အရာကြောင့် ကိုးကွယ်ထိုက်သည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ဗောဓိဉာဏ်ရခဲ့သော ဘုရားသည် အသက်ရှင်နေသည် ဖြစ်စေ၊ ပရိနိဗ္ဗာန်စံပြီး ဖြစ်စေ ထိုတန်ဖိုးသည် မပြောင်းလဲပေ။ သေဆုံးသွားသော ဆင်၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပေါ်ထွက်လာသော ဆင်အသစ်၏ သနားကြင်နာမှုတို့သည်၊ အာဏာနှင့် မျိုးနွယ်ပင်လျှင် နိုးကြားမှုဖြင့် သန့်ရှင်းလာသော မြေရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ အာနန္ဒာ ဇေတဝန်၌ ပူဇော်ခဲ့သကဲ့သို့ ထိုနေရာ၌ ပြုလုပ်သော ရိုသေမှုသည် ဘယ်တော့မျှ အလဟဿ မဖြစ်ကြောင်း ဖတ်ရှုသူတိုင်းကို သတိပေးသည်။