စက္ကဝါကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် အမြဲတမ်း ဆွမ်းဖိတ်ကြားမှုများကို ရှာဖွေနေသော၊ ရိုးရိုးသားသား ဆွမ်းခံရရှိသည်ဖြင့် ဘယ်တော့မျှ မကျေနပ်သော ဘိက္ခုတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၄၅၁ သည် ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုဇာတ်ကို ဤဘိက္ခုသည် ထိုအလေ့အထတွင် မကျခင်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့ မငြိမ်သက်သော ဆာလောင်မှုသည် ရှိပြီးသား ပုံစံ ဖြစ်ကြောင်း ပြရန် ဟောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဂဓနိုင်ငံ၊ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရင်း တောအုပ်ထဲတွင် ကြည်လင်သော ရေများ ပြည့်နေသော ကန်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို အပြာ၊ အဖြူနှင့် အနီရောင် ကြာပန်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားလောင်းသည် ရှေးဘဝ၌ ငန်းနီ (စက္ကဝါက) အဖြစ် ဘဝနေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သစ္စာရှိသော မိတ်ဖော်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အတူနေခဲ့ပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး ရွှေ ပွတ်ထားသလို တောက်ပသော အမွေးများဖြင့် ထွန်းလင်းနေကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ကျီးအိုတစ်ကောင် ရောက်လာသည်။ ထိုကျီးသည် မြို့ရှိ သားသတ်ရုံများ၊ မီးသဂြိုဟ်ရာ နေရာများနှင့် ရွာ၏ အမှိုက်ပုံများတွင် ဘဝတစ်လျှောက် အစားရှာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းပြီး ရေငတ်နေသော ထိုကျီးသည် ကမ်းပါး သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် နေရာယူကာ ရေပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော ရွှေငန်းနှစ်ကောင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုသည်။ ၎င်းတို့၏ ထင်ရှားသော ဂုဏ်ဝိသေသကြောင့် ကျီး၏ နှလုံးသားတွင် ငြူစူမှု ပြင်းပြစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤမျှ တောက်ပသော အမွေးသည် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသော အစားအစာမှသာ ရနိုင်ကြောင်း အတိအကျ ယုံကြည်ထားသော ကျီးသည် ကမ်းနားရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်သို့ ပျံဆင်းသည်။ ငါး သို့မဟုတ် ဆီကြွယ်သော အသားမျိုးမျိုးတွင် အဖြေရှိရမည်ဟု ယူဆပြီး၊ ဘုရားလောင်းအား ဤမျှ ခွန်အားနှင့် ရွှေအရောင် ပေးသော အသား သို့မဟုတ် ဘုရင်စားဖွယ် အဘယ်နည်း ဟု တိုက်ရိုက် မေးသည်။

ဘုရားလောင်းက ငါး သို့မဟုတ် အသားမှ မည်သည့် အမျိုးအစားမျှ ၎င်း၏ နှုတ်သီးကို မဖြတ်ဖူးကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖြေသည်။ ၎င်းနှင့် မိတ်ဖော်သည် ရေအောက်ရှိ မြက်ပင်စိမ်းများ၊ တောမြက်ပေါက်များ၏ နူးညံ့သော အညှောက်များနှင့် ရေလီပင်များ၏ ကြွပ်ဆတ်သော အမြစ်များဖြင့်သာ အသက်မွေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်က စားသုံးနိုင်သော အရိုးရှင်းဆုံး၊ ရိုးရှင်းသက်သာသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။

ကျီးသည် ဤအဖြေကို လှောင်ပြောင်ပြီး လိမ်ညာခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု အတိအကျ ယုံကြည်သည်။ သူကိုယ်တိုင်က နေ့တိုင်း ပြည်တွင်းရှိ အချမ်းသာဆုံး မီးဖိုချောင်များမှ ဆီကြွယ်သော အရိုးဆီနှင့် မီးကင်ထားသော အစအနများကို စားသုံးနေသော်လည်း၊ အနာနှင့် ညစ်ပတ်မှု၊ အမြဲတမ်း ဆာလောင်မှုတို့ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ မြက်ရိုးရိုးနှင့် ရေမြက်များက ဤမြင်ကွင်း၏ ထင်ရှားသော ခမ်းနားမှုကို ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည်နည်း ဟု နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘုရားလောင်းက ဤအမှန်တရားသည် အစားအစာနှင့် အလွန်အမင်း ဆက်စပ်မှု နည်းကြောင်း ပြောသည်။ ကျီး၏ ဝင်းမှိုင်းညို့ညို့ အမွေးသည် အစားအစာ ညံ့ဖျင်းခြင်း၏ အမှတ်အသား မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှေးဟောင်း မကောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေသော စိတ်နှလုံး၏ ပြသချက် ဖြစ်သည်။ ရှေးဘဝများမှ ဆက်လက် သယ်ဆောင်လာသော မကောင်းမှုကံ၏ အကြွင်းအကျန်များဖြစ်ပြီး၊ အစားအစာ ကြွယ်ဝစွာ ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အလှနှင့် ခွန်အားသည် အညှဉ်းဆဲခြင်းမရှိသော၊ လောဘကင်းသော စိတ်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်ဟု ဘုရားလောင်းက ရှင်းပြသည်။ ထို့ကြောင့် ရရှိနိုင်သော အရိုးရှင်းဆုံး အစားအစာဖြင့် ကျေနပ်နေသော သူနှင့် မိတ်ဖော်သည် ခိုးယူထားသော ညစာစားပွဲတစ်ခုက ကျီးအတွက် မဝယ်နိုင်သော အရောင်ဖြင့် တောက်ပနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို ကြားသော ကျီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထပ်မံ ကန့်ကွက်စရာ မတွေ့တော့ပေ။ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြင့် ကန်မှ ပျံထွက်သွားသည်။ ငန်းနှစ်ကောင်သည် သူတို့၏ ငြိမ်သက်သော ကျေနပ်သည့် ဘဝကို ၎င်းတို့ မတိုင်မီကကဲ့သို့ ဆက်လက် နေထိုင်ကြသည်။

ဘုရားလောင်း၏ အဖြေသည် ကျီး၏ အစားအစာကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မေးခွန်းနောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံ ယူဆချက်ကို အမှန်ပြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျီးက အလှသည် ၎င်းထက် ပို၍ ရှားပါးပြီး ချမ်းသာသော စားသုံးမှုဖြင့်သာ ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု အစကတည်းက ယူဆခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းသော သင်ခန်းစာမှာ ကျီးကို သားသတ်ရုံမှ အမှိုက်ပုံသို့ ပို၍ ကြွယ်ဝသော အစားအစာ ရှာဖွေစေသော ထိုတပ်မက်မှုကိုယ်တိုင်သည် သူ့ကို ညှိုးနွမ်းပြီး ဆာလောင်စေသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ထိုဆာလောင်မှုကို အစားအစာကောင်းမြတ်သည်ဖြင့် ဘယ်တော့မျှ ပြည့်စေနိုင်ခြင်း မရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အစားအစာအကြောင်း တကယ်တော့ ဘယ်တော့မျှ မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းအတွင်း ဖိတ်ကြားမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေနေသော ရဟန်းမငြိမ်သက်ခြင်းသည် ကျီး၏ အမှားနှင့် တူညီသော အမှားကို ပိုမို တိတ်ဆိတ်သော ပုံစံဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ပိုမိုချမ်းသာသော အစားအစာ သို့မဟုတ် ပိုကောင်းသော ညစာဖိတ်ကြားမှု ကဲ့သို့ နောက်ထပ် ရယူမှုတစ်ခုက ၎င်းတို့ ရှာဖွေနေသော ကျေနပ်မှုကို နောက်ဆုံး ပေးလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်၏ အဖြေမှာ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် တူညီသည်။ ကျေနပ်မှုသည် စားသုံးခြင်းမှတစ်ဆင့် ဘယ်တော့မျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ရှာဖွေမှုကို မောင်းနှင်နေသော ဆာလောင်မှုသည် ရှာဖွေသူနှင့် ရှာဖွေနေသော ငြိမ်သက်မှု အကြား ကန့်ကွက်နေသော အရာ ဖြစ်သည်။