චක්කවාක ජාතකය

ස්වාමින් මෙම කතාව, සරල පිඬුසිඟීමෙන් තමාට දැනටමත් ලැබෙන දෑට කිසි විටෙකත් සෑහීමට පත් නොවී, ආහාර ආරාධනා නිරන්තරයෙන් සොයමින් ගියා භික්ෂුවක් සම්බන්ධයෙන් දේශනා කරන ලදී. පාලි ත්‍රිපිටකයේ 451 වැනි ජාතකය මෙම පැරණි කතාව රැකගනියි, එවැනි අසමගිසහගත කුසගින්න මෙම විශේෂිත භික්ෂුව එයට හසු වීමට බොහෝ කලකට පෙර දැනටමත් හුරු රටාවක් බව පෙන්වීම සඳහා කියනු ලැබීය.

මගධ රාජ්‍යයේ හිමාලයේ යටිකඳ අසළ වියෝගී වනාන්තර විලක් විය, එහි පැහැදිලි ජලය නිල්, සුදු හා රතු පියුම්වලින් ආවරණ වී තිබිණි. එහි බෝධිසත්වයාණෝ, එක් පෙර උපතක ස්වාමින්ම, චක්කවාක නම් රතු වර්ණ ගහයින් ලෙස, තම භක්තිමත් සහකරිය සමඟ ප්‍රීතියෙන් පිරුණු හවුල්කාරිත්වයක ජීවත් විය, දෙදෙනාම දීප්තිමත්ව, ඔප ලබූ රත්තරන් මෙන් ඔවුන්ගේ පිහාටු දිස්වෙමින්.

එක් දිනක, නගර කපාල පහාරස්ථාන, දේහදාහ ස්ථාන, හා ගම් කසළ ගොන්ති සෙවීම තුළ තම ජීවිතය ගත කළ පැරණි කාක්කෙක් විල වෙත ළංවූයේ, ක්ලාන්තව හා පිපාසයෙන්. එල්ලී තිබූ අත්තක සිටගත් ඔහු, ජලය පුරා පාවෙයි රත්තරන් ගහයින් දෙදෙනාව බලා, ඔවුන්ගේ පැහැදිලි විචිත්‍රතාව ගැන තියුණු ඊර්ෂ්‍යාවක් දැනුනි.

එබඳු දීප්තිමත් පිහාටු කලාතුරකින් හමුවන, විශිෂ්ට ආහාරයකින් පමණක් එන්නට ඇතැයි විශ්වාස කළ කාකයා, ඉවුර අසළ ගල් පෙළකට පියාසර කර බැස්සේය. ඔහු බෝධිසත්වයාගෙන් සෘජුවම ඇසුවේ කුමන අසිරිමත් මාංස හෝ රාජකීය රසවතක් ඔහුට එබඳු අනුපම ශක්තියක් හා රත්තරන් වර්ණයක් දුන්නේදැයි, පිළිතුර මාළු හෝ සම්ප්‍රදායික පොහොසත් මාංස වක් ඇතුළත් විය යුතු බවට සිතමින්.

බෝධිසත්වයා පැහැදිලිව පිළිතුරු දුන්නේ මාළු හෝ කිසිම ආකාරයක මාංස ඔහුගේ බෙ‍ාකුවෙන් කිසි විටෙකත් ගත නොවූ බවය. ඔහුත් තම සහකරියත් ජලය යට පැළෙන හරිත පැළෑටි, වනාශ ගසේ මොළොක් මුල්, හා පැළෙන ජල ලිලි මූල ඇතම් එකවර ජීවත් විය, ඕන ජීවියෙකු දරාගත හැකි තරම්ම සරල හා සුහුරු ආහාර රටාවකි.

කාකයා අමතක කර, එය කපටිකමක් විය යුතුය යයි විශ්වාස කළේය. ඔහු පෙන්වා දුන්නේ තමා දිනපතා රටේ ධනවතුම මුළුන්වලින් පොහොසත් ඇටමිදුම් හා බඳනා ලද ඉස්මතු කැබලි විඳින්නේය, එහෙත් තවමත් කැක්කුම්, ජරාවූ හා නිරන්තරයෙන් කුසගිනි දරමින් සිටින බවය, සරල තණ හා ජල පැළෑටි කරා ඔහු දකින ඒ විචිත්‍රතාව කෙසේ ගෙනාද හැකිද යයි දැකගත නොහැකි විය.

බෝධිසත්වයා ඔහුට සැබෑ කාරණය ආහාරය සම්බන්ධ කිසි දෙයක් නොවන බව පැවසීය. කාකයාගේ අඳුරු, මලානික පිහාටු, දුක්බර ආහාරයක ලකුණක් නොවේ. ඒවා, කිසි පොහොසත් ආහාර සොයාගැනීමකින් කිසි විටෙකත් වසන් කළ හෝ ඉක්මවිය නොහැකි, පෙර ජීවිතවලින් ගෙනා පාප ක්‍රියාවල ශේෂය, දැනටමත් භයෙනුත් පැරණි වරදෙනුත් පිරුණු හදවතක දෘශ්‍යමාන සලකුණක් බවය. අලංකාරයත් ශක්තියත් ඒ වෙනුවට, ප්‍රචණ්ඩකම හා ආශාවෙන් තොරව නිදහස් මනසකින් නැඟෙන බවත්, එබැවින් ම තමාත් තම සහකරියත්, පහසුම ආහාරයෙන් තෘප්තියෙන් සිටිමින් පවා, කාකයාට කිසි සොරකම් කරන ලද ආහාරයකින් මිලදී ගත නොහැකි දීප්තියකින් තවම බැබළෙන බවත් ඔහු පැහැදිලි කළේය.

මෙය අසා, කාකයා නිහඬ වී, වෙනත් විරෝධයක් ගෙනා නොහැකිව, පැහැදිලි දුකෙන් විලෙන් පියාසර කර ගියේය, ගහයින් දෙදෙනා ඔවුන් කලින් රැකගත් ම සංසුන්, තෘප්තිමත් ජීවිතයම දිගටම ගත කරමින් හැරදමා.

බෝධිසත්වයාගේ පිළිතුර අවසානයේ නිවැරදි කරන්නේ කාකයාගේ ආහාර රටාව නොව, ඔහුගේ ප්‍රශ්නය පිටුපසින් තිබූ මුළු පදනම ය, මන්ද කාකයා සෑම විටම විචිත්‍රතාව ඔහුම ආහාර ගැන්මට වඩා වඩාත් දුර්ලභ, පොහොසත් කිසියම් පරිභෝජනයකින් මිලදී ගත යුතුම යයි සිතූ බැවිනි. ගැඹුරු ඉගැන්වීම වනුයේ, ඔහුව එක් කපාලවලින් කසළ ගොන්තියකට, වැඩිවැඩියෙන් පොහොසත් ආහාර සොයමින් ගෙනයාම දිගටම පෙළඹවූ එම ම ආශාව ම, ඔහුව මලානික හා කුසගින්නේ තබා ගෙන ආ තත්වයම විය. එය කිසි වඩාත් හොඳ ආහාරයක් කිසි දිනක තෘප්තියට පත් කළ නොහැකි කුසගින්නක් විය, මන්ද එය මුලින්ම සැබවින්ම ආහාරය ගැන නොවූ බැවිනි.

රාමු කතාවේ අසමගිසහගත භික්ෂුව, එක ආරාධනාවකින් තවත් එකකට හඹා ගොස්, කාකයාගේම එම ම වැරැද්ද, වඩාත් සංසුන් ස්වරූපයකින් බෙදා ගනියි. දෙදෙනාම සිතූවේ, වඩාත් පොහොසත් ආහාරයක් හෝ වඩාත් හොඳ රාත්‍රී ආහාර ආරාධනාවක් වුවද, තවදුරටත් කිසියම් ලබාගැනීමක් මෙතෙක් ඔවුන්ගෙන් බැහැරව තිබූ තෘප්තිය අවසානයේ ගෙනඑනු ඇති බවය. ජාතකයේ දෙදෙනාටම පිළිතුර එකමයි: තෘප්තිය කිසි විටෙකත් පරිභෝජනය තුළින් පැමිණෙන්නේ නැත, මන්ද සෙවීම ගෙනා එම ම කුසගින්න, සෙවීම් කරුවාත් ඔහු හඹාගෙන ගිය සාමයත් අතර සිටි එම ම දෙයයි.