ဗိဠာရကောသိယဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ဇာတ်အမှတ် ၄၅၀ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် အလှူပေးခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပြုလုပ်သော ဘိက္ခုတစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဘိက္ခုများက ဤညီတော်သည် အရင်က မယုံကြည်ခြင်း၊ ပိစ္ဆာ ရှိခဲ့သော အပြုအမူမှ ဘယ်လောက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မှတ်ချက်ပြုကြသည်။ ဘုရားရှင်က ၎င်း၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အတိတ်ဘဝ၏ ပို၍ ရှေးကျသော ပြောင်းလဲမှုကို ထင်ဟပ်သည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုအတိတ်ဘဝတွင် ရက်ရောသော လှူဒါန်းသူများ၏ မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး ကျေးဇူးမတင်သော အမွေခံတစ်ဦးကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီတွင် ဥစ္စာကြီးမားသော ကုန်သည်တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ခရီးသည်များနှင့် ဆင်းရဲသူများအတွက် ကျောင်းဆောင် ခမ်းနားစွာ ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ဒါန်းခြင်းကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ကွယ်လွန်သောအခါ ၎င်း၏ ကုသိုလ်ကြောင့် နတ်မင်း သိကြား အဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။ သူ၏ သားသည် မိသားစု၏ ရက်ရောမှုကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် လ နတ်ဘုရား စန္ဒ အဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။ နောက်မျိုးဆက်တွင် နေနတ်ဘုရား သူရိယ ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့်တွင် သိကြား၏ ရထားမောင်း မာတလိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နောက်ဆက်ခံသူတစ်ဦးက ကောင်းကင်ဂီတ ပညာရှင် ပဉ္စသိခ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မျိုးဆက်ငါးဆက် ဆက်တိုက်သည် သေဆုံးပြီးနောက်ပင် မိသားစု၏ ဒါန်းမှုဓလေ့ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆဋ္ဌမြောက် အမွေခံ ဖြစ်သော ဗိလာရိကောသိယ အမည်ရှိ ကုန်သည်သည် ပုံစံကို လုံးဝ ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။ သူသည် ဥစ္စာကို ဝှက်ထားပြီး ဆင်းရဲသူများကို အထင်သေးကာ ဆန်စေ့တစ်စေ့ပင် မခွဲဝေချင်ခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် မင်း၏ ဆွေးနွေးပွဲမှ ပြန်လာစဉ် ဗိလာရိကောသိယသည် ၎င်း၏ ကျောင်း၏ ခုနစ်ခုမြောက် တံခါးမျှော်တိုက်အောက်တွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သိကြားသည် ခရီးသွားဗြာဟ္မဏ ပုံဖြင့် ပေါ်လာပြီး အစားအစာ တောင်းခဲ့သည်။ ဗိလာရိကောသိယက စိတ်မဝင်စားဘဲ ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း၊ သိကြားက ဒါန်းမှု၏ ရေရှည် အကျိုးဆက်အကြောင်း ကဗျာများ ရွတ်ဆိုသောအခါ၊ ပိစ္ဆာသူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကို တံခါးမှ ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးခဲ့သည်။

သိကြား ဝင်ပြီးချင်းပင် ဒုတိယ ဗြာဟ္မဏ ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ စန္ဒ ဖြစ်ပြီး၊ ပိစ္ဆာသူများသည် ဆာလောင်မှုနှင့် ရေငတ်မှုအတွက် ပြန်ဖွားရကြောင်း ကဗျာဖြင့် သတိပေးသည်။ ဗိလာရိကောသိယသည် ထိုသူကိုလည်း ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ တတိယ ဧည့်သည် သူရိယက မကောင်းသူများသည် အောက်ဘုံများသို့ ကျရောက်ပြီး ကောင်းသူများ သည် နတ်ပြည်သို့ တက်ကြကြောင်း ပြောသည်။ သူ့ကိုလည်း ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ စတုတ္ထ ဧည့်သည် မာတလိက စိတ်ပါလက်ရှိ ပေးသော လှူဒါန်းမှုငယ်တစ်ခုသည် မေတ္တာမရှိဘဲ ပေးသော ဥစ္စာများစွာထက် ပို၍ အကျိုးရှိကြောင်း သွန်သင်သည်။ ဗိလာရိကောသိယ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ပဉ္စသိခ ရောက်လာပြီး ဖြောင့်မတ်စွာ ပေးသော လှူဒါန်းမှုသည် ဖျော်ဖြေရန်သာ ပေးသော လှူဒါန်းမှုထက် ကျော်လွန်ကြောင်း သွန်သင်သည်။ မကျေနပ်သော်လည်း ဧည့်သည် ငါးဦးစလုံး အတွင်းပိုင်း ဝင်းအတွင်း အတူ ရောက်ရှိနေကြသည်။

ဧည့်သည်များကို ဖယ်ရှားရန် အသက်သာဆုံး နည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားသော ဗိလာရိကောသိယသည် ဦးစွာ ဆန်စပါးကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆန်ခွဲပြီး ရိုးရိုးသာမာန် ဆန်ကို၊ နောက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်များအတွက် ရည်ရွယ်သော ကောက်ရိုးအစာကို ပေးခဲ့သည်။ နတ်ပြည်မှ ဧည့်သည် ငါးဦးက ဤဆိုးရွားသော အစားအစာကို မျိုသိပ်နေသည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ၊ အိမ်သူအိမ်သားများ မြင်နေစဉ် ကျန်းမာရေး ဆိုးဝါးသူများကဲ့သို့ လဲကျသွားကြသည်။

ဗိလာရိကောသိယသည် ဤကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်ကို သက်သေများရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်စီးစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး၊ ဆန်ကောင်းချက်ရန် အမြန်ညွှန်ကြားကာ အိမ်နီးချင်းများကို ၎င်း၏ အမှားပြင်ဆင်မှုကို မြင်စေရန် ခေါ်ယူသည်။ သို့သော် "ဗြာဟ္မဏ" ငါးဦး နိုးလာသောအခါ စုဝေးလာသော လူအုပ်ရှေ့တွင် ထလာပြီး သူ၏ ဆန်ကို ဦးစွာ မည်သို့ ကျွေးခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ကျင့်မမှန်ကန်မှု အားလုံးကို လူအားလုံးက မြင်နိုင်ရန် ထင်ရှားစွာ ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သိကြားသည် ဝတ်ဆင်ထားသော အသွင်ကို ချွတ်ချကာ ၎င်း၏ အစစ်အမှန် အမှတ်သညာကို ကြေညာသည်။ သူသည် မိသားစုကို ဤမျှ ဥစ္စာပေါ်လာစေရန် အလှူဒါန်းခဲ့သော ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ ယခု နတ်မင်းအဖြစ် ပြန်ဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြား ဧည့်သည် လေးဦးစလုံးလည်း မိသားစုလိုင်း၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြကြောင်း၊ ဗိလာရိကောသိယ တစ်ဦးတည်း စွန့်ပစ်ခဲ့သော ဒါန်းမှုစွမ်းအားဖြင့် မြှင့်တင်ခံရကြောင်း သတိပေးသည်။ သိကြား ပြောနေစဉ် ဧည့်သည် ငါးဦးစလုံး မီးတောက်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစွာ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြသည်။ ထိုအလင်းသည် အလွန် ကြီးမားသဖြင့် အောက်ရှိမြို့တစ်မြို့လုံး မီးလောင်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သိကြားက ပိစ္ဆာ ဆက်လက်ရှိနေပါက ငရဲတွင် ဖွားမြင်ရုံသာ ရှိမည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။

အသည်းနှလုံး တုန်လှုပ်သွားသော ဗိလာရိကောသိယသည် သိကြားနှင့် ၎င်း၏ အိမ်သူအိမ်သားများရှေ့တွင် ကတိပြုခဲ့သည်။ အခြားသူနှင့် မဝေမှီ ဘာကိုမျှ၊ ရေတစ်ခွက်ပင်လျှင်၊ မစားမသောက်ဘဲ နေမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်ရှိသော အသက်တာတစ်လျှောက် ဤကတိကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး၊ မိသားစု၏ ရှည်ကြာသော ဒါန်းမှုဓလေ့ကို ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။ သေဆုံးသောအခါ သိကြား အုပ်စိုးသော တာဝတိံသာ နတ်ပြည်တွင် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က စုဝေးနေသော ဘိက္ခုများအား ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝ၏ ပြောင်းလဲသွားသော ဗိလာရိကောသိယသည် ယနေ့ အလှူဒါန်းမှုကို ချီးမွမ်းခံရသော ဘိက္ခုဖြစ်ကြောင်း၊ သာရိပုတ္တသည် စန္ဒ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မောဂ္ဂလာန သည် သူရိယ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ကဿပသည် မာတလိ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ အာနန္ဒာသည် ပဉ္စသိခ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုဘဝ၌ သိကြား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပိစ္ဆာ အမွေခံကို ဆင်းရဲမှု၏ ပျက်စီးမှုမှ ပြန်ကယ်တင်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ဗိလာရိကောသိယဇာတ်သည် ဒါနပါရမီ၏ ပြည့်စုံမှုအကြောင်းနှင့် ပိစ္ဆာ အမွေခံတစ်ဦးက မျိုးနွယ်၏ ဥစ္စာကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ကို ထင်ရှားစွာ သင်ကြားသည်။ သို့သော် ဒဏ်ပေးခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သည်းခံစွာ သွန်သင်ခြင်းဖြင့် ပြန်လည် ရယူနိုင်ကြောင်းလည်း ပြသသည်။ သိကြား၏ ငါးဆင့်ပါ ချဉ်းကပ်ပုံသည် ရိုးရှင်းသော တောင်းဆိုမှုမှ အပြည့်အဝ ဖော်ပြခြင်းသို့ နူးညံ့စွာ တိုးတက်သွားပြီး၊ ဆရာ၏ ကရုဏာသည် ရုတ်တရက် ဆုံးမခြင်းထက် ဆင့်ကဲ ဖြစ်စဉ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြောင်း ပြသသည်။ ပိစ္ဆာ၏ လူရှေ့ ရှက်ရွံ့မှုသည် ၎င်းကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲစေသည့် အရေးကြီးသော အချိန် ဖြစ်လာသည်။ ဤဇာတ်ကို ဇေတဝန်ရှိ သံဃာတော်များအား ပြန်ပြောပြခဲ့ရာ၊ ၎င်းသည် တူညီသော လမ်းကြောင်းကို ပုံတူ ငယ်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သင်ကြားမှုကို ခံယူသော ယုံကြည်မှုမရှိသော ဘိက္ခုတစ်ပါးသည် နတ်ပြည်မှ ဧည့်သည် ငါးဦးကဲ့သို့ ဒါယကာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။