အသိလက္ခဏဇာတ်

ကောသလပြည်၌ ဘုရင်၏ ပုဏ္ဏားဆရာတစ်ဦးသည် ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ အသစ်ဖန်တီးထားသော ဓားသည် ပိုင်ရှင်အတွက် ကံကောင်းမည်လားဟူသည်ကို ဓားကို နံ့ခံ၍ပင် သိနိုင်သည်ဟု သူက ဆိုလေ့ရှိသည်။ တကယ်တော့ သူ့နှာခေါင်းက ဘာမျှ မပြောပြနိုင်ပေ။ သူသည် အများဆုံး လာဘ်ပေးသော ဓားဆောက်သူ၏ ဓားကိုသာ နှစ်သက်ပြီး၊ ကျန်ဓားများကို ကံဆိုးသည်ဟု ကြေညာလေ့ရှိသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဤလက်ရှိဘဝ၏ လာဘ်စားဓားစမ်းသူ ဇာတ်ကို ရဟန်းတော်များအား ဟောကြားတော်မူပြီး၊ အလားတူ အပြစ်နှင့် အလားတူ အကျိုးဆက်သည် ဘဝဟောင်းတစ်ခုတွင် ရှေးကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်တော်မူသည်။

ထိုအတိတ်ကာလ၊ ဗာရာဏသီတွင် ထိုနည်းတူ လာဘ်စားသော ပုဏ္ဏားဆရာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ်၊ ဓားဆောက်သူ တစ်ဦးသည် ကောင်းမွန်သော ဓားကို ကံကောင်းသည်ဟု ခေါ်ရန် လာဘ်ပေးရခြင်းကို ငြီးငွေ့လာခဲ့သည်။ သူသည် ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ကို သေသေချာချာ ကြိတ်ယူပြီး ၎င်း၏ အသစ်ဆုံးဓား၏ ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်။ ပုဏ္ဏားသည် စီရင်ရန် ထိုဓားကို ယူလာသောအခါ၊ သူ၏ ပုံမှန် ယုံကြည်မှုရှိရှိ အနံ့ခံရန် ဓားကို နှာခေါင်းသို့ ကပ်ယူလိုက်သည်။ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်သည် ဓားဆောက်သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော နှာချေမှုကြောင့် ပုဏ္ဏားသည် ရုတ်တရက် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုက သူ၏ နှာခေါင်းကို ဓား၏ အစွန်းသို့ တိုက်ရိုက် ဆောင်သွားကာ တရားရုံးရှေ့တွင် နှာခေါင်းဖျား ပြတ်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

ဘုရင်က ဆရာဝန်များကို ခေါ်ယူစေပြီး ပုဏ္ဏားအတွက် အတုနှာခေါင်းဖျားကို ပြုလုပ်ပေးစေသည်။ ထိုအတုဖျားကို အလွန်ပြည့်စုံစွာ ဆေးသုတ်ထားသဖြင့် အမှန်တရားကို မသိသူတစ်ဦးမျှ သူ့နှာခေါင်းနှင့် ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုဏ္ဏားသည် ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခင်တာဝန်များသို့ ပြန်လာသော်လည်း၊ ဓားကို စီရင်ပုံမှာ ယခင်ထက် ပို၍ ဖြောင့်မတ်လာခြင်း မရှိပေ။

ထိုနိုင်ငံ၏ ဘုရင်တွင် သားတော်မရှိဘဲ သမီးတော်တစ်ပါးနှင့် တူတော်တစ်ပါးသာ ရှိသည်။ ထိုတူတော်ကို ဘုရင်က နန်းတော်တွင် ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ ကြီးပြင်းစေခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ္တဝါ ဖြစ်သော ထိုတူတော်သည် မိမိ၏ ဆွေမျိုး မင်းသမီးကို ချစ်မြတ်နိုးလာပြီး၊ မင်းသမီးကလည်း ပြန်လည် ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရင်သည် မိမိ၏ လွှမ်းမိုးမှု တိုးချဲ့ရန် သူတို့နှစ်ဦးကို အဝေးမှ နိုင်ငံတော် မျိုးနွယ်များနှင့် မင်္ဂလာဆောင်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို အတူမနေစေရန် ခွဲထားပြီး ၎င်းတို့ ပေါင်းစည်းရေးကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။

ဤခွဲခွာမှုကို လက်မခံနိုင်သော ဗောဓိသတ္တဝါသည် လှည့်စားရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော အိုမကြီးတစ်ဦးကို ငှားရမ်းကာ ကူညီစေခဲ့သည်။ အိုမကြီးသည် ဘုရင်ထံ သွား၍ သမီးတော်သည် မကောင်းသော လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရကြောင်း၊ ထိုဒုက္ခကို မြို့၏ သုသာန်ရုံတွင် ပြုလုပ်သော ရွတ်ဆိုအခမ်းအနားဖြင့်သာ ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုအခမ်းအနားတွင် မင်းသမီးသည် သေဆုံးသူကဲ့သို့ နှုတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေရမည်ဟု ဆိုသည်။ သမီးအတွက် စိုးရိမ်နေသော ဘုရင်က အခမ်းအနားကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဗောဓိသတ္တဝါသည် အခမ်းအနားအတွင်း မင်းသမီး၏ အောက်တွင် ဝှက်ထားပြီး မိမိ၏ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ကို ယူလာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်စောင့်များ ကြောက်ရွံ့စွာ စောင့်ကြည့်နေသည့် အချိန်တွင် ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ကို အသုံးပြု၍ ဘေးမှ ငြိမ်သက်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာ နိုးထလာသည်ဟု ထင်ရစေမည့် နှာချေမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အလောင်း နိုးထနေသည်ဟု ယုံကြည်သွားသော ကိုယ်တော်စောင့်များသည် ကြောက်လန့်စွာ သုသာန်မှ ထွက်ပြေးကြသည်။ ထိုရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့ အတူတကွ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

လင်မယားနှစ်ဦး ဘေးကင်းစွာ အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် အိုမကြီးသည် ဘုရင်ထံ ပြန်သွား၍ သူ စီစဉ်ခဲ့သည့် အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဘုရင်၏ ဒေါသသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ သမီးနှင့် တူတော်တို့ အချင်းချင်း အလွန်လိုက်ဖက်ကြောင်း၊ ထောပတ်သည် ဆန်ပြုတ်နှင့် သဘာဝအတိုင်း ပေါင်းစပ်သကဲ့သို့ ပေါင်းစည်းနေကြောင်း သိရှိလာသောအခါ၊ ဘုရင်သည် ထိုအိမ်ထောင်ရေးကို လက်ခံလိုက်ပြီး အချိန်အကြာတွင် မိမိ၏ နန်းစံကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအား လွှဲအပ်ခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ္တဝါ ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုပုဏ္ဏားဆရာကို ဆက်လက် ဝန်ထမ်းအဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။ အတုနှာခေါင်းဖျားကို ဂရုတစိုက် ဆေးသုတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ပုဏ္ဏားသည် နေရောင်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ်၊ အပူဒဏ်ကြောင့် အတုဖျားအောက်ရှိ ဖယောင်း ပျော်ကျသွားပြီး၊ တရားရုံး တစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ထိုဖျား ကျွတ်ထွက်သွားကာ ရှေးဒဏ်ရာကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ဘုရင်သစ်သည် ထိုသူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ လာဘ်စားမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ် မပေးဘဲ၊ နှာချေမှုတစ်ခုက ပုဏ္ဏား၏ နှာခေါင်းကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီး မိမိ၏ နှာချေမှုတစ်ခုကမူ နိုင်ငံနှင့် မိဖုရားကို ရရှိစေခဲ့ကြောင်းသာ မှတ်ချက်ပြုသည်။ ထိုသေးငယ်သော ကံဆိုးမှုတစ်ခုတည်းသည်ပင် ထိုသူ ထိမှန်သည့်အခါ လက်ထဲတွင် ဘာကို ကိုင်ထားသနည်းအပေါ် မူတည်၍ လုံးဝ ကွဲပြားသော ကံကြမ္မာများ ဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု သူက ဆိုသည်။

ဤတရားဒေသနာသည် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည့် နှာချေမှုတစ်ခုသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီး၊ လုံးဝ ကွဲပြားသော ရလဒ်နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ပုဏ္ဏား၏ အမှုတွင် ထိုနှာချေမှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော လိမ်လည်မှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး၊ အပူဒဏ်က ၎င်း၏ အလုပ်ကို ပြီးစီးပြီးနောက် ပြန်လည် ဖုံးကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဗောဓိသတ္တဝါ၏ အမှုတွင်မူ ထိုအတူတူ သာမန် ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုကို မတရားမှု ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်၍ တမင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆန္ဒမပါဘဲ ဖြစ်ပေါ်သော အရာသည် တားမြစ်ထားသော အချစ်တစ်ခုကို တရားဝင် ရာဇပလ္လင်သို့ ရောက်စေသည့် အဓိက လှည့်ပတ်ချက် ဖြစ်လာသည်။ ပါဠိပိဋကတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၁၂၆ သည် နှာချေမှုနှစ်ခုကို ဘေးချင်းကပ်၍ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းမှာ ဖတ်သူ တစ်ယောက်မျှ သင်ခန်းစာကို နှာချေခြင်းအကြောင်းဟု မှားမှတ်မိစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သင်ခန်းစာသည် လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ဘဝကို အခြေခံထားသည့်အရာ၊ ထိန်းချုပ်၍မရသော သာမန်အခိုက်အတန့်က ထိုအရာကို နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်ပေးသည့် ပုံစံအကြောင်း ဖြစ်သည်။

ပေါ်လွင်လာသော ပုဏ္ဏားကို အရှက်ကွဲစေ၍ မောင်းထုတ်မည့်အစား ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဆက်ထားရှိရန် ဘုရင်သစ်က ရွေးချယ်ခြင်းသည် ဇာတ်လမ်းကို မမျှော်လင့်သော ထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် နိဂုံးချုပ်စေသည်။ ဗောဓိသတ္တဝါသည် ထိုသူကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးဖြတ်ရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသူ၏ လာဘ်စားမှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြစ်ဒဏ်မခံရဘဲ ကြီးထွားခဲ့သည်ကို သူ ကြည့်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုဆန့်ကျင်မှုကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြပြီး ကြမ်းကြုတ်မှုမရှိဘဲ ဆက်သွားရန် ရွေးခဲ့သည်။ ပုဏ္ဏား၏ မရိုးသားမှု မပြုပြင်ခံရဟု ဇာတ်လမ်းက အဓိပ္ပာယ် မပေးပေ။ သူ၏ လိမ်လည်မှုသည် ယခု တရားရုံးတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် မည်သူမဆို မြင်နိုင်အောင် ပွင့်လင်းစွာ ဖော်ထုတ်ခံရပြီးဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းက ပြသသည်မှာ ထိုဖော်ထုတ်ခံရမှုကိုယ်တိုင်သည် လုံလောက်သော အကျိုးဆက် ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ ကံကောင်းမှုကို ယုံကြည်သော ဘုရင်သည် ပုဏ္ဏား၏ ကိုယ်ပိုင် အကျင့်များ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော အရှက်ကွဲမှုအပေါ် ထပ်လောင်းပြစ်ဒဏ် မလိုအပ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။