ဘလ္လာဋိယဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဘလ္လာတိယဇာတ်သည် ဘုရားရှင်၏ မွေးဖွားမှုဇာတ်တော်များထဲတွင် အမှတ် ၅၀၄ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကောသလမင်း ပသေနဒိနှင့် ၎င်း၏ မိဖုရား ဖြစ်သူ မလ္လိကာ တို့ ၏ ဇနီးမောင်နှံ အငြင်းပွားမှု အတွင်း မိဖုရား မလ္လိကာအား ဟောကြားခဲ့သည်။ မလ္လိကာက ဘုရားရှင်သည် မင်း၏ ဒေါသကို မသိဟု ယုံကြည်ထားသဖြင့်၊ ဘုရားရှင် နန်းတော်သို့ ကြွရောက်ပြီး ရာစုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ကိုးကွယ်မှုကို ပြသရန် ဤအတိတ်ဇာတ်ကို ဆက်ကြားတော်မူသည်ကို အံ့သြခဲ့သည်။

ရှေးအခါက ဘလ္လာတိယမင်းသည် ဗာရာဏသီတွင် အုပ်စိုးခဲ့ပြီး၊ အမဲလိုက်ခြင်းထက် ပိုကြိုက်သော အရာ မရှိပေ။ ရိုင်းသားကောင်ကို အလွန် တောင့်တသဖြင့်၊ လိုက်သူများနှင့် လက်နက်များကို ယူ၍ တောအုပ်ထဲသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူ၏ အမဲကို လိုက်ရာမှ အမှုထမ်းများထံမှ ဝေးကွာသွားပြီး၊ ဟိမဝန္တာတောင်ထဲရှိ ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်ရှိ တောင်ချောင်း တစ်လျှောက် တစ်ကိုယ်တည်း တက်လာခဲ့သည်။

ပန်းပွင့်များနှင့် ရေကျဆင်းသော တောင်ကြားလမ်းတစ်လျှောက် ချောင်းနှင့်အတူ တက်လာစဉ်၊ ရှေ့မှ ငိုကြွေးသံကို ကြားခဲ့သည်။ အုပ်ပင်များကို ဖယ်ကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မြင့်မားသော တောင်ပေါ်ရှိ နတ်ဝိသေသ ကိန္နရာ နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် နှလုံးသား ကွဲလုနီးပါး ငိုကြွေး၍ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ဖက်ထားကြသည်။

လေးတံကို ကိုင်ထားသော ဘလ္လာတိယသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ၊ ဤမျှ လှပသော သတ္တဝါများကို မျက်ရည်ကျစေနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုသည် အဘယ်နည်း ဟု မေးခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က သူတို့၏ ဆွေမျိုးကို ထိခိုက်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ နေရာကို ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်ခဲ့သလား ဟု အံ့သြစွာ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ကိန္နရာတို့က တိရစ္ဆာန် သို့မဟုတ် သေခြင်းတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ပြန်ဖြေကြသည်။ မုန်တိုင်းကြောင့် မြစ်ရေ ပြည့်လျှံ၍ တစ်ညတာအတွက် ၎င်းတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ကမ်းနှစ်ဘက်တွင် ခွဲခွာ၍ နေရန် အတင်းအဓမ္မ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသီးခြား တစ်ညတာတွင် အမျိုးသမီး ကိန္နရာသည် ပန်းများနှင့် ရနံ့များ စုဆောင်းကာ၊ ရေကျသည်နှင့် ၎င်း၏ လင်ကို ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုတစ်ညမှစ၍ ခြောက်ရာ ကိုးဆယ့်ခုနစ် နှစ် (၆၉၇ နှစ်) ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် မကြာမီက ပြီးဆုံးသွားသည်ကဲ့သို့ ထိုတစ်ညကို ဆက်လက် ဝမ်းနည်းနေဆဲ ဖြစ်ကြသည်။

ကိန္နရာတို့က မင်းအား ၎င်းတို့မျိုးနွယ်သည် နှစ်တစ်ထောင် နေထိုင်ပြီး၊ လူ့သက်တမ်းကို တိုစေသော ရောဂါများနှင့် မထိခိုက်ကြကြောင်း ပြောကြသည်။ ထိုမျှ ရှည်လျားသော အသက်ရှိသေးသော်လည်း၊ ရာစုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့သော တစ်ညတည်းအတွက် ဝမ်းနည်းမှုကို ချထားနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့၏ သဘာဝသက်တမ်း မပြီးဆုံးမီ သုံးရာခန့် ကျန်သေးသော်လည်း၊ ဆုံးရှုံးခဲ့သော တစ်ညအတွက် ခံစားနေရဆဲ ဝမ်းနည်းမှုကို ကျန်ရှိသော နှစ်တစ်နှစ်ပင် မသက်သာစေခဲ့ပေ။

ဘလ္လာတိယသည် ကြားလိုက်သော စကားကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်ဆုံး ချမ်းသာ ငြိမ်းချမ်းသော အသက်ရှိသော သတ္တဝါများသည်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့သော တစ်ညအတွက် ဤမျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငိုကြွေးနေကြကြောင်း သူ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ လူသားများမှာမူ နှစ်ရာသာ နီးပါး ရှိသော သက်တမ်းကို ဒေါသ၊ စကားများခြင်းနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်ချင်သည့် တိရစ္ဆာန်များကို လိုက်ဖမ်းခြင်းဖြင့် ပိုမို တိုတောင်းစွာ ဖြုန်းတီးနေကြသည်။

ဤအတွေးကြောင့် ဘလ္လာတိယသည် ၎င်းကို ဆွဲခေါ်ခဲ့သော အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ထိုနေ့မနက်က မြင်းစီး၍ ထွက်ခဲ့သော ဝါသနာကြီးသည့် မုဆိုးကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် အမဲလိုက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ အမဲလိုက်ရန် သုံးခဲ့သော ဥစ္စာနှင့် စောင့်ရှောက်မှုကို အလှူပေးခြင်းနှင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခြင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာသို့ သူ့ကို ဆောင်ခဲ့သော ခွေးများနှင့် လက်နက်များကို အမြဲတမ်း ဖယ်ထားခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းလာသော မင်းသည် တောင်ကို တက်ခဲ့သော လူနှင့် တူညီခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ မည်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကောသလမင်းသည် ကိန္နရာ ယောက်ျား ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မလ္လိကာ ကိုယ်တိုင်သည် ငိုကြွေးနေသော ၎င်း၏ လင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ တောင်ချောင်းနားတွင် နားထောင်ရပ်နေခဲ့သော မင်း ဘလ္လာတိယ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်က မလ္လိကာအား ပသေနဒိနှင့် ၎င်း၏ ငြင်းခုံမှုတွင် ဘယ်သူ မှန်သည်ကို ငြင်းခုံခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နှိုင်းယှဉ်ရန် အတိုင်းအတာ တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ညတစ်ညအတွင်း ကွဲကွာခဲ့ရမှုသည် ခုနစ်ရာနီးပါး ကြာပြီးနောက်ပင် နှလုံးသားများကို မျက်ရည်ကျစေနိုင်လျှင်၊ ကျန်ရှိသော နေ့ရက်များအားလုံးကို အတူ ဆက်လက် မျှဝေနေကြသည့် နှစ်ဦးကြား ငြင်းခုံမှုသည် ထိုအချိန်တွင် ခံစားရသည်ထက် ပိုမို သေးငယ်သည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ကိန္နရာတို့တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ထိုကိုးကွယ်မှုမှာ ဤဇာတ်ကို နားထောင်နေသည့် နှစ်ဦး၏ ကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။