ဥမ္မာဒန္တီဇာတ်

ပါဠိတိပိဋကရှိ ဇာတ်အမှတ် ၅၂၇ ကို ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၌ ဆွမ်းခံကြွတော်မူစဉ် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်မိသဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ လုံးဝနစ်မြုပ်သွားသော ရဟန်းအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းကို ဆုံးမရန် ဘုရားရှင်ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရသည်။ ထိုသို့သော တစ်ချက်ကြည့်မှုကို အမှန်တကယ် အောင်နိုင်ပုံ မည်သို့နည်းဟု ပြရန်အတွက် ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝ၌ မင်းတစ်ပါး ထိုနည်းတူ ဆွဲဆောင်မှုကို အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံကို ပြန်လည်ဖော်ပြတော်မူသည်။

သိဝိနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော အရိဋ္ဌပုရမြို့၌ ဘုရားအလောင်းသည် သိဝိမင်းကြီးအဖြစ် နန်းစံတော်မူသည်။ တရားမျှတမှု၊ ကိုယ်ကျင့်သီလ ဖြူစင်မှုနှင့် သီလများကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ထိန်းမှုတို့ကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင်ပင် ဥမ္မာဒန္တီဟု အမည်ရသော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်ကြီး၏ သမီးရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ချောမောသဖြင့် သူမကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ယောက်ျားတို့သည် သတိစိတ်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးကြရသည်။

သူမကို မင်းကြီး၏ မိဖုရားအဖြစ် တင်မြှောက်လိုသဖြင့် သူမ၏ ဖခင်သည် နန်းတွင်းဗြာဟ္မဏများကို သူမ၏ မင်္ဂလာလက္ခဏာများ စစ်ဆေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏများ ထမင်းစားရန် ထိုင်ချိန်တွင် သူမ၏ ဆွဲဆောင်သော အလှကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အလွန်ကြီးမားလာကာ မိမိတို့၏ အဝတ်အစားပေါ်သို့ ထမင်းကျဲမိကြသည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တုံ့ပြန်ပုံကို ရှက်သဖြင့် ဗြာဟ္မဏများက သူမသည် ကံဆိုးခြင်း၏ နိမိတ်ဖြစ်သည်ဟု မင်းကြီးအား မှားယွင်းစွာ အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို မင်းကြီး၏ စစ်တပ်ထိပ်သီး စစ်သူကြီး အဘိပါရကနှင့် အိမ်ထောင်ပြုစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က လက်ထပ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော မင်းကြီးက ပယ်ချခံရမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော ခါးသီးသည့် အမျက်ကို ရင်ထဲ၌ သိုထားကာ ဥမ္မာဒန္တီသည် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏများ သူမ၏ ရှေ့တွင် ခံစားခဲ့ရသည့်အတိုင်း မင်းကြီးကိုလည်း ထိုအတိုင်း ခံစားစေနိုင်သော အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။

နွေဦးကာလ ကတ္တိကပွဲတော်၏ မီးရောင်ပွဲတော်အတွင်း မင်းကြီးသည် မီးရောင်တောက်ပသော လမ်းမများကို နန်းစံဆင်ရတနာပေါ်မှ ဘုန်းတော်ကြီးစွာ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ ဥမ္မာဒန္တီသည် မိမိအိမ်၏ မြင့်သော လသာဆောင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ အနီရောင်ပိုးထည် ဝတ်ဆင်ကာ ၎င်း၏ ထူထဲသော ဆံနွယ်ကို မွှေးကြိုင်သော စံပယ်ပန်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် သူမသည် မင်းကြီး၏ ရထားပေါ်သို့ ပန်းပွင့်ပွင့်များ မိုးရွာချကာ၊ မူးယစ်စေသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် အပြုံးဖြင့် မင်းကြီး၏ အကြည့်ကို ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် မင်းကြီး၏ နှလုံးကို အဆိပ်ပါသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး စိတ်ထိန်းချုပ်နိုင်မှု လုံးဝပြိုကျသွားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားနိုင်တော့ပေ။ နန်းတော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာပြီး နန်းအိပ်ရာပေါ်သို့ လဲကျကာ တရားမဝင်သော တပ်မက်မှု၏ ပြင်းထန်သော အဖျားကို ခံစားရသည်။ သူမ၏ နာမည်ကို ရေရွတ်နေကာ အစားအစာ အားလုံးကို ငြင်းပယ်ပြီး အိပ်မပျော်သော ဒုက္ခဖြင့် လှိမ့်ကာ သေခြင်းတံခါး၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

မင်းကြီး၏ ဝေဒနာကို ကြားသိသော စစ်သူကြီး အဘိပါရကသည် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့သည်။ မနာလိုစိတ်ထက် မြင့်မြတ်သော သစ္စာတရားဖြင့် တွန်းအားပေးခံရသဖြင့် နန်းအိပ်ရာနား ချဉ်းကပ်ကာ ခေါင်းကို မြေပေါ်သို့ ငုံ့ချပြီး မိမိရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မိမိ၏ အသက်၊ ဥစ္စာနှင့် အိမ်ထောင်စု ဖြစ်သည်။ မင်းကြီး၏ နှလုံးကို သူမ၏ အလှက ထိန်းချုပ်ထားပြီး အခြားမည်သည့်အရာမျှ မင်းကြီး၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ပါက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဇနီးကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိစွာ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ထိုစကားများက ဘုရားအလောင်းကို သီလဓမ္မ နိုးထမှု၏ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဖြောင့်ဖြောင့်ထိုင်ကာ သိဝိမင်းကြီးသည် ကြီးမားသော ဓမ္မဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဓမ္မ၏ အကာအကွယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသော မင်းတစ်ပါးသည် မိမိ၏ သစ္စာရှိ အမှုထမ်း၏ ဇနီးကို ခိုးယူပါက မိမိ၏ နိုင်ငံ တစ်နေရာရာတွင်မျှ ကျင့်ဝတ်စနစ်၏ အခြေခံ မကျန်တော့မည်ဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ ကာမရာဂသည် လျှပ်စစ်ရောင်ခြည်တစ်ချက်ကဲ့သို့ ခဏတာသာ ရှိသော်လည်း သစ္စာရှိ အမှုထမ်းကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များသည် မည်သည့် ပွဲတော်ညတစ်ညထက်မဆို ပို၍ ကြာရှည်နိုင်သည်။

စစ်သူကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ သိဝိမင်းကြီးသည် သီလထိန်းချုပ်မှုနှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း၏ သန့်ရှင်းမှုအပေါ် ဓမ္မဟောပြောတော်မူသည်။ ထိုသို့ အဓမ္မကျသော အမှုကို ဘယ်တော့မျှ မပြုလုပ်ဟု ကြေညာပြီး၊ အဘိပါရကသည် မိမိ၏ ဇနီးကို ယခင်အတိုင်း ထားရှိသင့်ကြောင်း မှာကြားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ ဓမ္မ၏ စည်းမျဉ်းသည် မင်းနှင့် ပြည်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အုပ်ချုပ်နိုင်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

မီးလောင်နေသော တပ်မက်မှုကို သူ့ဘာသာ ငြိမ်းသွားသည်အထိ စောင့်ခြင်းထက် စိတ်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှုဖြင့် အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ကျန်းမာရေးကို ပြန်လည်ရရှိကာ မိမိ၏ စစ်သူကြီးအား သစ္စာရှိမှုအတွက် ရက်ရက်ရောရော ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ နန်းစံကာလ ကျန်ရှိသော အချိန်တစ်လျှောက် နိုင်ငံကို ပြတ်ပြတ်သားသား သန့်ရှင်းစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ခံစားချက်သည် ဘယ်လောက်ပင် ကြီးမားစေကာမူ ၎င်းက တောင်းဆိုသော လုပ်ရပ်နှင့် တူညီခြင်းမရှိကြောင်းကို မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးအား သက်သေပြခဲ့သည်။

သိဝိမင်းကြီးကို နောက်ဆုံး ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိခြင်းမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုက သူ့အသက်ကို နီးပါး ဆုံးရှုံးစေမည့်အတိုင်း အားပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆင်ခြင်ဉာဏ်သာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထိုခံစားချက်က ချမှတ်ခွင့် မပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သာဝတ္ထိရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ရဟန်းသည် ဤသတိပေးချက်ကို အတိအကျ လိုအပ်ခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်မှုသည် ထိုခဏ၌ ပြင်းထန်လှစေကာမူ ၎င်းကို ရရှိသူ၏ အမြဲတည်ရှိသော အနှစ်သာရအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မဖော်ပြပါ။ သေခြင်းအစွန်းသို့ တပ်မက်မှုကြောင့် ရောက်ခဲ့ဖူးသော မင်းတစ်ပါးပင်လျှင် ပြည့်ဝသော ဇွဲဖြင့် ခံစားချက်ကို ဖြတ်သန်းစေရန်၊ သို့သော် မိမိအပေါ် အုပ်စိုးခွင့် မပေးရန် ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။