နိမိ ဇာတက

နိမိဇာတကသည် ပါဠိစုဆောင်းမှု၌ အမှတ် ၅၄၁ ဖြစ်ပြီး ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် မဟာနိပါတ်ရှိ ရှည်လျားသော မွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် မိထိလာအနီးရှိ မခါဒေဝ အမ်ဥယျာဉ်တွင် နေစဉ် ဤဇာတ်လမ်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ တစ်ညနေ ကိုယ်တော်သည် ရဟန်းအစုအဝေးကြီးနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် လျှောက်သွားနေစဉ် နှစ်သက်ဖွယ်ရာ နေရာတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကို ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရှင်အာနန္ဒာက အဘယ်ကြောင့် ပြုံးသနည်းဟု မေးသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်သည် မခါဒေဝဘုရင်လက်ထက်တွင် ထိုနေရာ၌ နက်နဲသော ဈာန်တွင် တည်ခဲ့ဖူးကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ထို့နောက် အာနန္ဒာ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြင့် ပေးထားသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အတိတ်ကာလ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဤမွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းသည် ရှည်လျားသောကြောင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ချင်းစီ မဟုတ်ဘဲ အနှစ်ချုပ်အဖြစ် ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည်။

ဝိဒေဟ နိုင်ငံ၊ မိထိလာမြို့တွင် ဘုရင် မခါဒေဝသည် ပထမဆုံး ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းကို တွေ့မြင်ပြီး ဆံညှပ်သမားအား ရွာတစ်ရွာ ပေးအပ်ကာ၊ သားတော်ကို ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ပြီး အမ်ဥယျာဉ်တွင် ရဟန်းဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ သားတော်လည်း အလားတူ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်း မင်းသား တစ်ဦးစီကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ရှစ်သောင်းလေးထောင်မှ နှစ်ဦးလျော့သော အရေအတွက်အထိ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးစီသည် ဆံပင်ဖြူကို တွေ့မြင်ပြီး၊ ထိုဥယျာဉ်ထဲတွင်ပင် တောရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံကာ ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ပြန်လည် မွေးဖွားခဲ့ကြသည်။

ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ရပ်နေသော မခါဒေဝသည် မိသားစုကို အောက်သို့ ကြည့်ပြီး ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ ယခု နိဗ္ဗာန် ရောက်လာမည်လားဟု စဉ်းစားသော်လည်း မရောက်သေးကြောင်း သိရှိပြီး၊ မျိုးနွယ်၏ အဆုံးကို ကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိထိလာ ဘုရင်၏ မဟေသီ၏ ဝမ်းတွင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မွေးဖွားချိန်တွင် ဗေဒင်ပညာရှင်များက ဤကလေးသည် မျိုးနွယ်ကို ပြည့်စုံစေရန် မွေးဖွားလာသည်ဟု ပြောဆိုသဖြင့်၊ ဘုရင်က သူ့ကို နေမိ (ရထားဘီး၏ ဝိုင်း) ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအမည်ကို နိမိဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကလေးသည် ဒါန၊ သီလနှင့် ဥပုသ်ကျင့်ဝတ်များကို နှစ်သက်သည်။ သူ၏ အဖ ရဟန်းဘဝကို ယူသောအခါ နိမိသည် ဘုရင်ဖြစ်လာသည်။ မြို့တံခါးလေးခုတိုင်း၌ တစ်ခုစီနှင့် မြို့လယ်၌ တစ်ခု၊ စုစုပေါင်း ငါးခုသော အလှူရုံများကို ဆောက်လုပ်သည်။ အလှူရုံတိုင်းတွင် နေ့စဉ် ငွေဒင်္ဂါး တစ်သိန်းစီ ဒါန ပေးလှူသည်။ သူသည် ပဉ္စသီလ ကို ထိန်းသိမ်းပြီး လဆန်းလဆုတ် နေ့ရက်များတွင် ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းကာ၊ လူများကို ဒါနပေးရန်နှင့် ကောင်းမှု ပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

သူ၏ လူများစွာသည် နတ်များကြားတွင် ပြန်လည် မွေးဖွားကြပြီး၊ နတ်တို့က တာဝတိံသာ နတ်ပြည်၏ ခန်းမတွင် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရင် ကိုယ်တိုင်၏ စိတ်တွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်: ရဟန်းဘဝ၏ သန့်စင်မှုလား၊ ဒါနပေးခြင်းလား၊ အဘယ်မှာ ပိုမို အကျိုးရှိသနည်း။ ထိုအချိန်၌ သိကြားမင်း၏ ပလ္လင်သည် ပူလာသည်။ သိကြားမင်းက ဘုရင်၏ အတွေးကို သိပြီး ဖြေကြားရန် လာခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတော်ကို အလင်းဖြင့် ပြည့်စေပြီး ဘုရင်၏ အခန်းတွင် တောက်ပစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သိကြားက မိမိ ဘယ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုပြီး၊ နိမိအား အလိုရှိသည်ကို မေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ နိမိက ဗြဟ္မစရိယ သန့်စင်မှု သို့မဟုတ် ဒါနပေးခြင်းသည် အသီးအနှံ ပိုများစေသလား ဟု မေးသည်။ သိကြားက သန့်စင်သော ဘဝသည် အလွန် အကျိုးရှိသည်ဟု ဖြေသည်။ အတိတ်ကာလ ကြီးမားသော ဘုရင်များသည် သူတို့၏ စွန့်လွှတ်မှုအားလုံးရှိသော်လည်း ပြိတ္တာနိုင်ငံကို မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သန့်စင်သော ဘဝကျင့်သူ ရဟန်းများကမူ ထိုနယ်မြေကို ကျော်လွန်ခဲ့ကြကြောင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနှစ်ခုစလုံးသည် ကြီးမြတ်သူများ၏ အတွေး ဖြစ်ကြောင်း၊ နိမိသည် နှစ်ခုစလုံး၌ သတိရှိရမည်ဟု၊ ဒါန ပေးလှူပြီး ကုသိုလ်ကို လိုက်နာရန် ထပ်လောင်း ပြောသည်။

နတ်ပြည်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သိကြားက ဖြစ်ခဲ့သည်များကို ပြောပြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဆရာဖြစ်သော ဘုရင်ကို တွေ့ရန် ဆန္ဒရှိသဖြင့်၊ သိကြားက သူ၏ ရထားထိန်း မတလိကို မိထိလာသို့ စေလွှတ်သည်။ လပြည့်ညတွင် ရထားသည် ဒုတိယလသဖွယ် ပေါ်လာပြီး လူများ အံ့ဩကြသည်။ မတလိက လမ်းနှစ်သွယ်ကို ပေးသည်။ တစ်သွယ်သည် မကောင်းသူများ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းပြီး၊ တစ်သွယ်သည် ကောင်းသူများ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသည်။ နိမိသည် နှစ်ခုလုံးကို မြင်လိုသည်၊ ငရဲကို ပထမဦးစွာ မြင်ရန် ရွေးချယ်သည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် လူများကို သတိရှိရန်နှင့် ဒါန ပေးလှူရန် မှာကြားခဲ့သည်။

မတလိသည် ဦးစွာ ဝေတရဏီမြစ်ကို ပြပြီးနောက် အခြား ဒုက္ခလောကများကို ပြသည်။ နေရာတိုင်း၌ နိမိက မည်သည့်ကံကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသနည်းဟု မေးမြန်းပြီး၊ မတလိက ဒုစရိုက် မည်သို့ အသီးသီး ဖြစ်ပေါ်ရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ အဖြေများတွင် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ခြင်း၊ ရဟန်းများကို ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ မုသာသက်သေ ပြုခြင်း၊ ဆိုးသော စပါးကို ကောင်းသည်ဟု ရောင်းချခြင်း၊ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ခရီးကြာနေသောကြောင့် သိကြားက မတလိအား အမြန်လာရန် သတင်းပို့ပြီး၊ မတလိက ကျန်ရှိသော လောကများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပြပြီး နတ်ပြည်သို့ လှည့်ခဲ့သည်။

နတ်ပြည်များတွင် နိမိသည် တောက်ပသော နန်းတော်များကို မြင်ပြီး၊ ထိုနန်းတော်များကို ဖြစ်စေသော ကောင်းမှုကံများကို သိခဲ့သည်။ နန်းတော်တစ်ခုသည် အိမ်ကျွန်အဖြစ် နေစဉ် ဧည့်သည်ကို မိခင်က သားအား ကြိုဆိုသကဲ့သို့ ကြိုဆိုခဲ့သော အမျိုးသမီး၏ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ခုသည် ရဟန်းကျောင်း ခုနစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သော သောဏဒိန္န၏ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ ဥယျာဉ်များနှင့် ရေတွင်းများကို လှူဒါန်းခဲ့ကြပြီး၊ ငြိမ်သက်သော သူတော်ကောင်းများကို ကျွေးမွေးခဲ့ကြကာ ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းခဲ့ကြသော ဒါယကာများ၏ ဖြစ်သည်။ ရထားသည် သိနေရု ပတ်လည်ရှိ တောင်များကို ဖြတ်သန်းပြီး တာဝတိံသာ၏ ကြီးမြတ်သော မဟာတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသည်။

နတ်တို့သည် ပန်းနှင့် ရနံ့များဖြင့် နိမိကို သုဓမ္မာ ခန်းမသို့ ကြိုဆိုခဲ့ပြီး၊ သိကြားက သူ့အား ထိုင်ခုံနှင့် နတ်ဘုရား၏ ချမ်းသာမှုများကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ နိမိက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူက အခြားသူ၏ လက်မှ ရရှိသော ချမ်းသာသည် ငှားထားသော ရထားနှင့် တူသည်ဟု ဆိုပြီး၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကံကို အခြေခံသော အရာကို ပိုနှစ်သက်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူသည် လူ့ပြည်သို့ ပြန်သွား၍ လူများကြားတွင် ကောင်းမှုပြုမည်၊ ဒါန ပေးမည်၊ ထိန်းချုပ်မှုကို လေ့ကျင့်မည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် နတ်တို့ကြားတွင် ခုနစ်ရက် နေခဲ့ပြီး မတလိအား ကျေးဇူးတင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လွှတ်ခံခဲ့ရသည်။

မတလိက ဘုရင်ကို မိထိလာရှိ တူညီသော ပြတင်းပေါက်တွင် ချထားခဲ့သည်။ လူအုပ်က စုရုံးပြီး နတ်ပြည်သည် မည်သို့ရှိသနည်းဟု မေးသည်။ နိမိက နတ်တို့၏ ချမ်းသာမှုကို ဖော်ပြပြီး ဒါန ပေးရန်နှင့် ကောင်းမှု ပြုရန် လူများကို တိုက်တွန်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ဆံညှပ်သမားက ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိသည်။ နိမိက ဆံညှပ်သမားအား ရွာတစ်ရွာ ပေးပြီး သားကို ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ကာ၊ တူညီသော အမ်ဥယျာဉ်သို့ ရဟန်းအဖြစ် သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သား ကာလရာဇနက သည်လည်း လောကီဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး မျိုးနွယ်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဤသည်မှာ တထာဂတ လောကကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး အကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မွေးဖွားမှုကို ဖော်ပြသည်။ အနုရုဒ္ဓသည် သိကြား၊ အာနန္ဒာသည် မတလိ၊ ရှစ်သောင်းလေးထောင် ဘုရင်များသည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရင် နိမိ ကိုယ်တိုင်က ဘုရားရှင် ဖြစ်သည်။

နိမိဇာတကသည် ကောင်းမှု နှစ်ခုကို ဘေးချင်းကပ်ထားသည်။ သိကြားက ဗြဟ္မစရိယ ဘဝသည် အသီးအနှံ ပိုများကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆိုသော်လည်း၊ ဘုရင်အား ဒါနပေးခြင်းကို ရပ်ရန် မပြောပါ။ နိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားက အဖြေကို ပြည့်စုံစေသည်။ သူသည် ထိခိုက်မှုနှင့် ကရုဏာ၏ အကျိုးဆက်များကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ပြီး၊ ထို့နောက် နတ်ပြည်၏ လွယ်ကူသော သက်သာမှုကို ငြင်းပယ်သည်။ သူသည် မိမိမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး မြင်ခဲ့သည်များကို သင်ကြားသည်။ ခရီးစဉ်က သူ့အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် မာန်ထောင်လွှားခြင်း ဖြစ်စေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအစား သင့်တော်သော အချိန်၌ စွန့်လွှတ်ရန် အသင့် ဖြစ်စေသည်။