အကာလရာဝိဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့အနီး ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးစဉ် ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၁၉ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာ ဟူသော ရှေးဟောင်း ရှင်းလင်းချက်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်တော်သည် မှားယွင်းသော အချိန်များတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် နှောက်ယှက်သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းသည် သာဝတ္ထိမြို့၏ ကောင်းမွန်သော မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ပြီး တရားအလို့ငှာ အိမ်ထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဝတ္တရားများကို လျစ်လျူရှုကာ သင်ကြားချက်ကို အထင်သေးခဲ့သည်။

ထိုရဟန်းသည် ဝတ္တရားများ၊ အခြားသူများအား ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် စာပေများ ရွတ်ဖတ်ခြင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ညဉ့်အချိန် ယာမသုံးပိုင်းလုံးနှင့် နေ့ခင်းတွင်ပါ ဘယ်တော့မျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အခြားရဟန်းများ အိပ်စက်ခွင့် မရခဲ့ကြပေ။

ရဟန်းများသည် ၎င်းတို့၏ ဓမ္မသဘာ ခေါ် တရားခန်းမတွင် စုဝေးကာ ထိုရဟန်း၏ အပြုအမူကို အချင်းချင်း ဝေဖန်ကြသည်။ ဗုဒ္ဓရှင် ဝင်လာပြီး ဘာကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မေးမြန်းသောအခါ ရဟန်းများက ပြောပြကြသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ထိုရဟန်းသည် ရှေးကတည်းကလည်း မှားယွင်းသောအချိန်တွင် အသံဖြင့် နှောက်ယှက်ခဲ့ကြောင်းနှင့်၊ သူ၏ မသင့်သော အပြုအမူကြောင့် တစ်ချိန်က ဘဝကိုပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးကာလ ဇာတ်တော်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်တွင် စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် မြောက်ပိုင်းရှိ ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရင့်ကျက်လာသောအခါ ပညာရပ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် နာမည်ကြီးသော ဆရာဖြစ်လာပြီး၊ ဗြဟ္မဏ လူငယ်ငါးရာသည် သူ့ထံတွင် သင်ယူကြသည်။

ထိုကျောင်းသားများသည် ကြက်တစ်ကောင်ကို ကျွေးမွေးထားကြသည်။ ထိုကြက်သည် ကျရောက်သင့်သော အချိန်တွင် တွန်ပြီး နံနက်တိုင်း သင်ခန်းစာအတွက် သူတို့ကို နိုးထစေသည်။ ထိုအရာသည် အိမ်တွင်းအစီအစဉ် သေးငယ်သော်လည်း ကျောင်းသားများက ၎င်းကို အားကိုးကြသည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုကြက်သေဆုံးသွားပြီး ဗြဟ္မဏ လူငယ်များက အခြားကြက်ကို ရှာဖွေကြသည်။ ထိုလူငယ်တစ်ဦးသည် သချိုင်းတောရုံ အနီးတွင် ထင်းခုတ်နေစဉ် ကြက်တစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကြက်ကို အိမ်သို့ ယူဆောင်ကာ ကွင်းတစ်ခုတွင် ထားခဲ့သည်။ ထိုကြက်ကို ဘယ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့သည်ကို မေးသူမရှိခဲ့ပေ။ ဘယ်သူက ဘာကိုမျှ သင်ပေးခဲ့သည်ကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။

ကြက်အသစ်သည် သချိုင်းတောရုံတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သဖြင့် အကျိုးဆက်ကို ဇာတ်တော်က ထောက်ပြသည်။ ထိုကြက်သည် အချိန်အခါနှင့် ရာသီအကြောင်း အသိမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ကြိုက်သလိုတွန်ခဲ့ပြီး၊ နေထွက်ချိန်တွင်ပင် သန်းခေါင်ယံတွင်ပင် တွန်ခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများသည် သန်းခေါင်ယံတွင် ကြက်တွန်သံကို ကြားသောအခါ နိုးထပြီး သင်ယူကြသည်။ နံနက်အရုဏ်တက်သည့်အချိန်တွင် အိပ်ချင်မှုကြောင့် ပညာရပ်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ထားရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ နေ့ခင်းတွင် ကြက်ထပ်တွန်သောအခါ သင်ခန်းစာများကို ပြန်ရွတ်ရန် တိတ်ဆိတ်သော အချိန် မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကြက်၏ တွန်သံသည် သန်းခေါင်ယံနှင့် နေ့ခင်းနှစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းသားများ၏ သင်ယူမှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ ငါးရာ ကျောင်းသားများ ဆရာထံ လာရောက်ကာ ရယူလိုသော ပညာရှိသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာသည် ညတစ်ညပြီးတစ်ည ဆုံးရှုံးလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြိတ်မှိတ်ခံနိုင်ရည် ကုန်ခမ်းလာခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများက ကြက်ကို ဖယ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကြက်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်သတ်ခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်တော်ကတော့ ထိုလုပ်ရပ်ကို အကျဉ်းချုပ်သာ ဖော်ပြပြီး အသေးစိတ် မဖော်ပြပေ။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဆရာထံ သွားရောက်ကာ အခါမှန်အခါမဟုတ် တွန်ခဲ့သော ကြက်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြကြသည်။

သူတို့သည် ဆရာကို ကြိုတင်မမေးခဲ့ပေ။ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာနှင့် အကြောင်းရင်းကိုသာ တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ဆရာ၏ တုံ့ပြန်ချက်မှာ ဇာတ်တော်၏ အဓိက အချက်ဖြစ်သည်။

ဘုရားအလောင်းက ထိုကြက်၏ အဆုံးသတ်ကို ကြက်၏ မကောင်းသော လေ့ကျင့်မှုကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ကျောင်းသားများ၏ ဆုံးမမှုအတွက် တိုတောင်းသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုဂါထာတွင် ဤကြက်ကို မိဘများက ပြုစုမထားခဲ့ဘဲ ဆရာများကလည်း မသင်ပေးခဲ့သဖြင့် အချိန်မှန်မှန်နှင့် အချိန်မဟုတ်သည့်အခါ နှစ်ခုလုံးတွင် ကြားရကြောင်း ဖော်ပြသည်။

သင်ခန်းစာမှာ ရှင်းလင်းသည်။ လေ့ကျင့်ပေးခြင်း မခံရသော သတ္တဝါသည် ဘယ်အချိန်တွင် ပြောရမည်နှင့် ဘယ်အချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်ရမည်ကို သိမြင်ခြင်း မရှိပေ။ ကြက်သည် ဆိုးညစ်သောသူ မဟုတ်ပေ။ သင်ကြားမှု မရခဲ့သော သာမန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သင်ကြားမှု မရသော အသံဆူညံမှုသည် အနီးအနားရှိ လူအားလုံးကို ထိခိုက်စေသည်။

ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာက ဘုရားအလောင်း၏ ဤကိစ္စဆိုင်ရာ ဆုံးမချက်မှာ ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု ထပ်ဆင့် ဖော်ပြသည်။ ထိုသူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော အသက်ကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်သန်ပြီးနောက် ကံကြမ္မာအလိုက် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ကျောင်းသားများ သို့မဟုတ် သူတို့၏ နောက်ပိုင်းဘဝအကြောင်း ဇာတ်တော်တွင် ထပ်မံ အသေးစိတ် မပေးထားပေ။ ဇာတ်တော်သည် ၎င်း၏ အဓိက အချက်ကို ဖော်ပြပြီးသည့်နေရာတွင် ဆုံးသွားသည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် တရားဟောပြီး နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ထိုဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခုအချိန်၏ ဆူညံသော ရဟန်းသည် ထိုအချိန်ကာလ၏ ကြက်ဖြစ်ပြီး အချိန်မဟုတ်ဘဲ မတွန်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဗုဒ္ဓရှင်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်များမှာ ထိုဇာတ်ထဲရှိ ဗြဟ္မဏ လူငယ်များ ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ ၎င်းတို့၏ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၁၉ သည် အချိန်ကိုက်ခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းအကြောင်း ဇာတ်တော်ငယ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ၎င်း၏ အသံကို အချိန်ရှိသည်ကို မသိသူနှင့် တူညီစွာ ဆက်ဆံသော ရဟန်းတစ်ပါးအား ဤဇာတ်ကို အသုံးပြုတော်မူသည်။ ဓမ္မသဘာတစ်ခုတည်းကို မျှဝေသော ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်းတွင် တစ်ဦး၏ သန်းခေါင်ယံ အသံသည် အားလုံး၏ အိပ်ရေးပျက်ခြင်းနှင့် အာရုံပျက်ခြင်းဖြစ်လာသည်။

ဇာတ်တော်က ထိုရဟန်းသည် ကြမ်းတမ်းသည် သို့မဟုတ် ပျက်ယွင်းသည်ဟု မဆိုပေ။ သူသည် ဝတ္တရားများကို လျစ်လျူရှုပြီး သင်ကြားချက်ကို အထင်သေးခဲ့ကြောင်းသာ ဆိုသည်။ ကြက်၏ ဇာတ်ကြောင်းက ထိုလမ်းကြောင်းသည် ဘယ်သို့ ဦးတည်သွားမည်ကို ပြသသည်။ လမ်းညွှန်မှု မရှိသော ဘဝသည် အခြားသူများကို မသိဘဲ နှောက်ယှက်တတ်သည်။