မိတ်ဆွေကို မစွန့်သော သေဋ္ဌေးကြီး

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိမှုအကြောင်း ရဟန်းများ ဆွေးနွေးနေစဉ် ပါဠိတော်ရှိ ဧကနိပါတ်၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၃၁ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဒေဝဒတ်သည် ကျေးဇူးကို အထင်သေးခြင်းဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့ခြင်း ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ဗုဒ္ဓရှင်က ရှင်းပြတော်မူပြီး၊ အခြေအနေ အလွန်ရိုးရှင်းသော ယခင်ဘဝတစ်ခုမှ တူညီသော ပုံစံကို ပြသသည့် ပုံပြင်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ရာဇဂြိုဟ်တွင် ရှေးကာလ ဘုရားအလောင်းသည် ဘဏ္ဍာစောင့်မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ပြီး သင်္ခ ဟု လူသိများခဲ့သည်။ ရွှေ ကောဋိ ရှစ်ဆယ် (ဆယ်သန်း ရှစ်ဆယ်ဆ) ရှိသည်။ ဗာရာဏသီမြို့တွင် ဥစ္စာတူညီသော ဘဏ္ဍာစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် ပိလိယ ဟု အမည်ရှိသူ နေထိုင်သည်။ နိုင်ငံ နှစ်ခုတွင် ခွဲခြားနေသော်လည်း နှစ်ဦးသည် ယုံကြည်မှု ရှည်ကြာသော မိတ်ဆွေဖြစ်ကြသည်။

ပိလိယ၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး သူ၏ ဥစ္စာအားလုံး ပျက်စီးသွားကာ ဆင်းရဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် မယားနှင့်အတူ ရာဇဂြိုဟ်သို့ သွားရောက်ပြီး သူ၏ ဟောင်းသော မိတ်ဆွေကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သင်္ခက ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုပြီး မတွေဝေဘဲ သူ၏ ဥစ္စာအားလုံးကို နှစ်ပိုင်းခွဲကာ ပိလိယအား ကောဋိလေးဆယ်နှင့် ကျွဲ၊ လှည်းများနှင့် အစေခံများကိုပါ ပေးခဲ့ပြီး ဗာရာဏသီတွင် ချမ်းသာမှုကို ပြန်လည်ရစေခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ကံကြမ္မာ၏ ဘီးသည် သင်္ခဘက်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ ဆင်းရဲသွားခဲ့သည်။ ပိလိယ ယခု ချမ်းသာနေခြင်းမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အမှတ်ရသောအခါ သင်္ခသည် ဗာရာဏသီသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တိုက်ရိုက် တောင်းစားရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ကယ်တင်ခဲ့သော မိတ်ဆွေထံမှ အကူအညီ အနည်းငယ်ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် မယားနှင့်အတူ ရှည်လျားသော လမ်းကို လျှောက်ခဲ့ပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပိလိယ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ယခု ပြန်လည်ရရှိထားသော ဥစ္စာကို သင်္ခက ပြန်ယူရန် လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကြောက်ရွံ့သော လောဘကြီးသူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပိလိယသည် ဟောင်းသော မိတ်ဆွေကို ဧည့်ခံရန် လုံးဝ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ပူဇော်ပစ္စည်း အစုံအလင်အဖြစ် ပုပ်သိုးနေသော ဆန်ခွံ ဝက်ခွဲတစ်ဝက်ကို ပို့ခဲ့သည်။ ထိုလက်ဆောင်သည် အလှူဟု ခေါ်ရန်ပင် မလောက်ငှသော အလွန်သေးငယ်သည့် အရာ ဖြစ်သည်။ သင်္ခက စိတ်ဆိုးမှုဖြင့် မတုံ့ပြန်ဘဲ၊ ငြိမ်သက်သော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ဆန်ခွံကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ဝမ်းနည်းနေသော မယားအား ပြစ်မှားမှုသည် ပေးသူ၏ ကျေးဇူးမသိမှုတွင်ရှိပြီး လက်ဆောင်တွင် မဟုတ်ကြောင်း၊ ဤအခြေအနေ၌ပင် မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် တန်ဖိုးရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သင်္ခ၏ ရှေးဘဝ ရက်ရောမှုနှင့် ပိလိယ၏ ယခုအချိန် အထင်သေးမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သော အစေခံတစ်ဦးသည် မဂဓနိုင်ငံ ဘုရင်ထံ မတရားမှုအကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ဘုရင်က နှစ်ဦးစလုံးကို ရှင်းပြရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အချက်အလက်များကို တရားရုံးတွင် တင်ပြပြီးနောက် ပိလိယသည် မိမိပြုခဲ့သည်ကို ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအခါ ဘုရင်သည် ပိလိယ၏ ဥစ္စာအားလုံးကို ပြန်ပေးဆပ်မှုနှင့် ကျေးဇူးမသိမှု၏ ဒဏ်အဖြစ် သင်္ခထံ လွှဲပြောင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

သင်္ခသည် ဘုရင်၏ စီရင်ချက်ကို ကြားသောအခါ သူ ရရှိခဲ့သည်ထက် အလွန်နည်းသော အရာကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ မူလ ကောဋိလေးဆယ်ကိုသာ ပြန်ပေးရန်၊ သူ၏ အရင်ပိုင်ခဲ့သော ကျွဲနှင့် လှည်းများကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပိလိယ၏ ဥစ္စာကို မယူဘဲ၊ သူ့ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ ဆုံးရှုံးမှုကို ထပ်မံ မြင်ချင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်စားချေခြင်း သို့မဟုတ် သူတစ်ပါး၏ ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုကို ထောက်ပံ့ရန်နှင့် ကိုယ်တိုင် ဒါနပေးခြင်းကို ဆက်လက် ကျင့်ဆောင်ရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

တရားဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် အသက်ကယ်ဆယ်ခဲ့သော လက်ဆောင်ကို ပုပ်သိုးနေသော ဆန်ခွံ ဝက်ခွဲတစ်ဝက်ဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့သော ပိလိယ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ ထိုကျေးဇူးမသိမှုကို ဒေါသဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မူလ ရက်ရောမှုကို ပြသခဲ့သည့် တူညီသော သည်းခံမှုဖြင့် ခံယူခဲ့သော သင်္ခ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသည်းခံမှုကို ခန္တိ ဟု ခေါ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် သင်္ခ၏ အပြုအမူ နှစ်ခုစလုံးကို၊ ရက်ရောသော လက်ဆောင်နှင့် သစ္စာဖောက်ခံရပြီးနောက် ဒေါသမထားသော ထိန်းချုပ်မှုတို့ကို၊ စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုတည်းသော ဆက်စပ်ဝိသေသအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ဘုရင်၏ စီရင်ချက်သည် သင်္ခကို သူ၏ မူလဥစ္စာ၏ အပြည့်အဝ ပြန်ရရှိစေပြီး ပိလိယ၏ ဥစ္စာအားလုံးကိုပါ လက်ဆောင်ရစေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်္ခသည် မူလက ရှိခဲ့သည်ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤငြင်းဆိုမှုကို ဇာတ်တော်တွင် သူ၏ ပထမဆုံး ဒါနပေးမှုနှင့် တူညီသော စိတ်ထား ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အခြားလူတစ်ဦးသည် အနိုင်ကျင့်ခံရပါက ဘုရင်၏ ပြည့်စုံသော အလျောက်ပေးမှုကို တရားမျှတမှုအဖြစ် လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ သင်္ခ၏ တောင်းဆိုချက်က သူ၏ ယခင်လက်ဆောင်သည် ပြန်လည်ရရန် မျှော်လင့်သော အရောင်းဝယ်မဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်သော မိတ်ဆွေစိတ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ပိလိယ၏ ဥစ္စာတစ်ခုလုံးကို ယူခြင်းသည် သင်္ခ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်ကို သူ့မိတ်ဆွေအပေါ် အနိုင်ယူမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေမည် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်၏ နောက်ဆုံးအလေးပေးချက်မှာ ဥပဒေက ခွင့်ပြုသော်လည်း ဒါနသည် အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာရန် ငြင်းဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဋ္ဌကထာဆရာများက ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိမှုဆိုင်ရာ အခြားဇာတ်တော်များနှင့်အတူ ဤဇာတ်တော်ကို ဖတ်ရှုသောအခါ၊ ဤဇာတ်သည် ချမ်းသာမှုအတွင်း ရက်ရောမှုနှင့် အကျိုးမဲ့ခံရချိန်တွင် သည်းခံမှုဟူသော စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုကို ဘဝတစ်ခုတည်းအတွင်း ထည့်သွင်းထားကြောင်း မှတ်ချက်ပြုကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အရည်အသွေး တစ်ခုတည်း၏ ဖော်ပြချက်များဖြစ်ပြီး၊ အချင်းချင်း သီးခြား ရှိနိုင်သော ဂုဏ်ရည်နှစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း ဇာတ်တော်က အလေးထားသည်။ မိတ်ဆွေအတွက် ဥစ္စာကို တစ်ဝက်ခွဲနိုင်သူသည် ထိုသူသည် ထိုအရှက်ရစေသော အပြုအမူကို ခါးသီးမှုမရှိဘဲ လက်ခံနိုင်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် ချမ်းသာဆုံးအချိန်တွင်ပင် ပစ္စည်းကို ကိုယ်၏ တန်ဖိုးအဖြစ် မကပ်ငြိသော စိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။