အသာတရူပဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပါဠိတော်၏ ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၀၀ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် မင်းသမီးဖြစ်ပြီး ကြည်ညိုသော ဥပါသိကာ သုပ္ပဝါသာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် နှစ်ခုနှစ်နှင့် မွေးဖွားစဉ် ရက်ခုနစ်ရက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုဒုက္ခရှိသော်လည်း ဗုဒ္ဓနှင့် တရားအပေါ် ယုံကြည်မှု မပျောက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး မွေးဖွားလာသော သားငယ် သီဝလီသည် ရက်ခုနစ်ရက်သာ ရှိစဉ် ရဟန်းကြီး သာရိပုတ္တနှင့် ဘာသာရေးဆွေးနွေးမှု ပြုခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ဤမျှ သစ္စာရှိသော ဒကာမကို ဘာကြောင့် မွေးဖွားချိန်တွင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခခံစေရသနည်းဟု ရှင်းပြရန် ရှေးဘဝ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ဗာရာဏသီမင်း၏ သားတော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ဖခင် ကွယ်လွန်သောအခါ မင်းအဖြစ် ဆက်ခံခဲ့သည်။ ကောသလနိုင်ငံ၏ ဘုရင်သည် စစ်တပ်ကြီးဖြင့် ဗာရာဏသီကို ဝင်ရောက်ရန်၊ စစ်ပွဲတွင် ဘုရားအလောင်းကို သတ်ဖြတ်ရန်၊ ထိုသေဆုံးသော ဘုရင်၏ ဘုရင်မကို မိမိ၏ မယားအဖြစ် သိမ်းယူရန်နှင့် မြို့ကို ၎င်းနှင့်အတူ သိမ်းယူရန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သေဆုံးသော ဘုရင်၏ သား မင်းသားငယ်သည် မြို့ပြုတ်ကျသည့်အခါ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ပြည်ပ၌ စစ်သည်များကို စုစည်းခဲ့သည်။ ယခုအခါ နေရာယူထားသော ဘုရင်ဆီမှ ဖခင်၏ ပလ္လင်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မြို့ခံစစ်ဆောင်းများကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ပြီး စစ်သားများ ဆုံးရှုံးစေရန်ထက် မည်သို့ဆက်လက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ဖမ်းဆီးခံထားရသော မြို့အတွင်း၌ ကောသလဘုရင်၏ မယားအဖြစ် ရှိနေသော သူ၏ မိခင်က လျှို့ဝှက်စွာ အကြံဉာဏ် ပေးပို့ခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြံဉာဏ်မှာ တိကျပြတ်သားခဲ့သည်။ မြို့သို့ ချဉ်းကပ်သော လမ်းအားလုံးကို ဝန်းရံပြီး ပိတ်ဆို့ကာ ထင်း၊ ရေနှင့် အစားအစာတို့ကို ဖြတ်တောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဓားသုံးခြင်းထက် ငတ်မွတ်မှုသည် မြို့တွင်းလူများကို ပိုမို ညှိုးနွမ်းစေမည် ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် မိခင်၏ အကြံဉာဏ်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာပြီး ဗာရာဏသီကို အရပ်ဝန်းကျင်အားလုံးမှ ဝန်းရံကာ ထောက်ပံ့ရေး ရောက်နိုင်သည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။

ရက်ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဝန်းရံမှု ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ငတ်မွတ်မှုနှင့် ရေငတ်မှု မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ပွားလာသောအခါ မြို့သားများသည် အင်အားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဘုရင်မကို သိမ်းယူခဲ့သော ကောသလဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ ရက်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဘုရင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး စောင့်နေသော မင်းသားထံ ယူဆောင်သွားကာ မြို့ကို အပ်နှံပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော ပလ္လင်ကို ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

တရားဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ သီဝလီသည် မြို့ကို ဝန်းရံပြီး ဖခင်၏ ပလ္လင်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူခဲ့သော မင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည်။ သုပ္ပဝါသာသည် အတိုက်အခံမရှိဘဲ ဝန်းရံမှုကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သော အကြံဉာဏ် ပေးခဲ့သည့် သူ့မိခင်ဘုရင်မ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ ဇာတ်ဖွင့်တွင် သေဆုံးခဲ့သော ဗာရာဏသီမင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ဝန်းရံမှု ရက်ခုနစ်ရက်ကို ဘဝအဆက်ဆက်တွင် ကိုယ်ဝန် နှစ်ခုနှစ်နှင့် မွေးဖွားချိန် ရက်ခုနစ်ရက်ဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံး ငတ်မွတ်စေခြင်းဖြင့် စစ်သားများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်သော နည်းဗျူဟာသည် အချိန်ကြာလာသောအခါ ၎င်းကို တီထွင်ခဲ့သော မိန်းမအပေါ်တွင်သာ ကျရောက်သော ကံအလေးချိန် ရှိခဲ့သည်။

ဤဇာတ်တော်သည် မင်းသား၏ ကိုယ့်ပလ္လင်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူခြင်းကို အပြစ်တင်ခြင်း မပြုပေ။ ဝန်းရံမှုကိုလည်း မြို့တံခါးရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် ပိုဆိုးသော ရွေးချယ်မှုအဖြစ် မဆိုပေ။ ဇာတ်ကြောင်း၏ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မှုသည် ထိုအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြသည်။ ဇာတ်တော်က တိုက်ပွဲတွင် သွေးသောက်မှုကို လျှော့ချရန် ရွေးချယ်ထားသော နည်းဗျူဟာသည်ပင်လျှင် မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ရိုးရှင်းသော လူများအပေါ် ကြာရှည်သော ဒုက္ခကို ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုသည်။ ထိုဒုက္ခသည် နည်းဗျူဟာအရ မှန်ကန်သော်လည်း စစ်ရေးအရ ကရုဏာရှိသော်လည်း၊ ဓားဖြင့် ထိပ်တိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ကံ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းမွန်မှုနှင့် မကောင်းမှု၏ ဆက်စပ်ဥပဒေမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မိခင်တစ်ဦး တစ်ချိန်က အခြားသူများအပေါ် ချမှတ်ခဲ့သော ရက်ခုနစ်ရက်သည် နောက်ဘဝများစွာကြာပြီးနောက် သူမတစ်ယောက်တည်း ခံစားရမည့် ရက်ခုနစ်ရက်နှင့် နှစ်ခုနှစ် အဖြစ် သူမထံ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်၏ ဘောင်ဇာတ်သည် သုပ္ပဝါသာ၏ ဒုက္ခရှင်းပြချက်တွင် မဆုံးဘဲ မွေးဖွားခြင်း ကိုယ်တိုင်အထိ ဆက်လက်သွားကာ ဇာတ်တော်၏ ပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပေးသည်။ နှစ်ခုနှစ်နှင့် ရက်ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် အဆုံးတွင် မွေးဖွားလာသော သီဝလီသည် မွေးချင်းမှစ၍ အလွန်ငြိမ်သက်ပြီး ကောင်းမြတ်သော စရိုက်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သားသည် အလွန်ငြိမ်သက်ပြီး ကံကောင်းသော ကလေးဖြစ်သဖြင့် မိခင်သည် သူမ၏ မွေးဖွားချိန် ရက်တစ်ရက်စီအတွက် ဘုရားနှင့် ရဟန်းသံဃာအစုလိုက်ကို ရက်ခုနစ်ရက် ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပခဲ့သည်။ သီဝလီကိုယ်တိုင်သည် အရဟန္တာ၊ လွတ်မြောက်ပြီးသော သတ္တဝါ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ခရီးသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ဆွမ်းခံရခြင်းဆိုင်ရာ ကံကောင်းမှုအတွက် အထူးထင်ရှားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဓလေ့ကတော့ ဤအရာကို သူ၏ မိခင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရှည်လျားသော ဒုက္ခနှင့် ကံအချိုးအစားအဖြစ် ဖတ်ရှုကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ မွေးဖွားခဲ့သော သားတွင် ထူးခြားသော သက်သာမှုနှင့် ကြွယ်ဝမှုဖြင့် အကျိုးပြန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။