စတုမဋ္ဌဇာတ်တော်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၁၈၇ ဖြစ်သော စတုမတ္တဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ကြီးမြတ်သော တပည့်နှစ်ပါး၊ သာရိပုတ္တနှင့် မောဂ္ဂလာန တို့က ကိုယ်ချင်းစီ ဆွေးနွေးနေသော အချိန်တွင် အသက်ကြီးသော ရဟန်းတစ်ပါးက ဝင်ရောက်ပါဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ပယ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော ဘိက္ခုများအား ဤပုံစံသည် ရှေးက တစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ဤအတိတ်ဇာတ်ကို ဆက်ကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် သစ်ကြီးတစ်ပင်တွင် နေထိုင်သော သစ်ပင်နတ် အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ စိတ္တကူဋတောင်မှ ငန်းလေးနှစ်ကောင်သည် ထိုသစ်ပင်ကို အမြဲတမ်း လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိကြသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ၎င်းတို့နှင့် နတ်အကြား ဓမ္မ (အရာများ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပုံကို ဖော်ပြသော ဗုဒ္ဓဘာသာ တရား) အကြောင်း ရှည်လျားသော ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေခင်မင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤမိတ်ဆွေ ခင်မင်မှုကို ငှက် သို့မဟုတ် နတ် တစ်ဦးအနေဖြင့် တခြား မည်သူနှင့်မျှ လွယ်ကူစွာ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နတ်ကို သာမန်နည်းဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ခံစားနိုင်သော မြင့်သော အကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် အတူ ထိုင်ကာ ငန်းနှစ်ကောင်သည် နေ့ခင်း အချိန်အကြာကြီး ကျန်ရစ်ကြသည်။ သုံးဦး အကြား နားလည်မှုသည် တောအုပ်အတွင်း အခြားနေရာတွင် တွေ့ရှိရသည်များထက် နက်ရှိုင်းသောကြောင့် ၎င်းတို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လာကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ငန်းနှစ်ကောင်သည် သစ်ပင်နတ်နှင့်အတူ စကားဝိုင်းတွင် စိတ်ဝင်စားစွာ ထိုင်နေစဉ်၊ ခွေးတော တစ်ကောင် သစ်ပင်ခြေရင်းသို့ ရောက်လာပြီး ပါဝင်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းက အပေါ်သို့ အော်ခေါ်ကာ၊ ငန်းတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုလျှင် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့ အကြိုက်ပြီးလျှင် ထိုင်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သီချင်းဆိုကြပါ ဟု ပြောသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းက သတ္တဝါတို့၏ ဘုရင်ထက် မနည်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ငန်းတို့ ဆက်ဆံနေသော မြင့်မြတ်သော အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ပါဝင်ခွင့် ထိုက်တန်သည် ဟု ထင်ရန် အကြံပြုသည်။ မျက်နှာပြင်တွင် ဤတောင်းဆိုမှုသည် သေးငယ်သည့် ပမာဏ ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် တောတိရစ္ဆာန် စုဝေးမှုတစ်ခုတွင် ငြင်းဆိုခံရမည်မဟုတ်သော အရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့ တည်ဆောက်ထားခြင်း မရှိသည့် စကားဝိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ငန်းတို့သည် ခွေးတော၏ တောင်းဆိုချက် မှားနေကြောင်း အငြင်းပွားရန် မနေခဲ့ကြပေ။ စိတ်ဆိုးနေသော ၎င်းတို့သည် ကိုင်းမှ တက်ပျံ၍ ဆွေးနွေးမှုကို ခွေးတော၏ ရှေ့တွင် ဆက်မလုပ်ဘဲ မပြီးသေးဘဲ ထားခဲ့ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ငန်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဘုရားလောင်းသည် ခွေးတောအား တိုက်ရိုက် အဖြေပေးခဲ့သည်။ ကောင်းမွန်သော ပုရစ်ငှက်က တူညီသော အမျိုးအနွယ်ကို သီဆိုသကဲ့သို့၊ ဂုဏ်ထူးသော သတ္တဝါသည် ညီမျှသော ဂုဏ်ထူးသော သတ္တဝါနှင့်သာ စကားပြောနိုင်ကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ဆိုသည်။ ခွေးတော သည် ငှက်အမျိုးအနွယ်တစ်ခုမျှ မဟုတ်ဘဲ၊ သတ္တဝါတို့အကြား ဘုရင်ဟူသော ဂုဏ်အမည်ကို အခိုင်အမာ ဆိုသော်လည်း၊ ထိုဆွေးနွေးပွဲအမျိုးအစားနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သစ်ပင်နတ်က ရှင်းပြသည်။

ဤမျှ ပြောပြီးနောက် ဘုရားလောင်းသည် ခွေးတောကို ၎င်းထွက်လာသော အပေါက်သို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ ထိုအရာသည် နောက်ထပ် အငြင်းပွားမှု သို့မဟုတ် သစ်ပင်နတ်ကလည်း ပြောခဲ့သည်များကို ပျော့ပျောင်းအောင် ကြိုးစားမှု မရှိဘဲ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဆွေးနွေးမှုကို ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော အသက်ကြီးသော ရဟန်းသည် ထိုရှေးဘဝ၏ ခွေးတော ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သာရိပုတ္တနှင့် မောဂ္ဂလာန တို့သည် ငန်းနှစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ဝင်ရောက်သူကို ပြန်ပို့ခဲ့သော သစ်ပင်နတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇေတဝန်ရှိ ဘိက္ခုများအတွက် ဤဇာတ်က ပေးခဲ့သည်မှာ အသက်ကြီးသော ရဟန်းအပေါ် ယဉ်ကျေးမှု ရှိသင့်သလား ဟူသော စီရင်ချက် တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ စကားဝိုင်းအချို့သည် ရှည်ကြာသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နားလည်မှု အပေါ် မူတည်ကြောင်း၊ အပြင်မှ ထိုနားလည်မှုထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ခြင်းသည် စိတ်အရ ရိုးသားသော်လည်း ပါဝင်ခွင့်ကို မဖန်တီးပေးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ငန်းများ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် သစ်ပင်နတ်၏ ကဗျာသည် အမှတ်တူကို ရေးနှစ်မျိုးဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ တစ်ဦးက အငြင်းပွားခြင်းမရှိဘဲ ထွက်သွားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးက နောက်မှ ငြိမ်သက်စွာ၊ စကားဝိုင်းသည် ခွေးတော အတွက် ဘာကြောင့် မရနိုင်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ နှစ်မျိုးလုံးက ဒေါသကို မလိုအပ်ခဲ့ပေ၊ ခွေးတော၏ သတ္တဝါတို့အကြား ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း မှားယွင်းကြောင်း ဟန်မဆောင်ခဲ့ပေ။ ထိုတောင်းဆိုချက်သည် မတူညီသော မိတ်ဆွေခင်မင်မှုအမျိုးအစားအတွက် ဖွဲ့ထားသော တံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်သော အမျိုးအစား မဟုတ်ခဲ့ပေ။