စုလ္လကသေဋ္ဌိ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့အနီး ဇီဝက၏ အာမ္ဗဝန်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဧကနိပါတ်ထဲမှ အမှတ် ၄ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် ငယ်ဝေမန် (စူဠပန္ထက) ဟု လူသိများသော ထေရ်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ထွေးညီဖြစ်သူ မဟာပန္ထက (ကြီးသော ဝေမန်) က လေးလအတွင်း ဂါထာတစ်ပုဒ်တောင် မှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ကျောင်းမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ထိုရဟန်းကို ကြင်နာစွာ လက်ခံတော်မူ၍ ရိုးရှင်းသော ဘာဝနာနည်းလမ်းကို သင်ကြားပေးတော်မူရာ၊ စူဠပန္ထက သည် အချိန်မကြာမီ ပြည့်စုံသော ဗောဓိ (နိဗ္ဗာန်သိမြင်ခြင်း) ကို ရရှိခဲ့သည်။ အခြားရဟန်းများက လူတိုင်း စွန့်လွှတ်ထားသော တပည့်ကို ဘုရားရှင် ချီးမြှောက်တော်မူခဲ့သည်ဟု ချီးမွမ်းကြသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က အတိတ်ဘဝတစ်ခုတွင်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားပြီး မင်း၏ ဘဏ္ဍာစိုးဖြစ်လာခဲ့သည်။ အရပ်ရပ်တွင် 'စုလ္လကသေဋ္ဌိ' ဟု ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ပညာရှိ ဘဏ္ဍာစိုးဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ နိမိတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် နက္ခတ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သဖြင့် အနည်းငယ်သော နိမိတ်ဖြင့်ပင် ဥစ္စာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့နံနက် နန်းတော်သို့ သွားစဉ် စုလ္လကသေဋ္ဌိသည် လမ်းပေါ်တွင် ကြွက်သေတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ နိမိတ်ကို ဖတ်ပြီး အနားရှိသူများအား ဉာဏ်ရှိပြီး ကြိုးစားသော လုလင်တစ်ယောက်သည် ထိုကြွက်သေကို ကောက်ယူလျှင် စီးပွားရေး စတင်ကာ ဥစ္စာကို တည်ဆောက်နိုင်သည်ဟု ထုတ်ပြောခဲ့သည်။

မိဘဆုံးပါးပြီးနောက် ငွေတစ်ပြားမျှ မကျန်တော့သော မျိုးကောင်းသား ဆင်းရဲသူ လုလင်တစ်ဦးသည် ဘဏ္ဍာစိုး၏ စကားကို ကြားရ၍ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြွက်သေကို အမြီးဖြင့် ကောက်ယူပြီး ဆာလောင်နေသော ကြောင်အတွက် အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ထံ ကာကဏိ ဟု ခေါ်သော အသေးဆုံး ကြေးငွေတစ်ပဲဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။

ထိုတစ်ပဲဖြင့် လုလင်သည် ထန်းလျက်ရည် အနည်းငယ် ဝယ်ယူပြီး မြစ်မှ အေးမြသော ရေကို ယူကာ မြို့တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ တောမှ ပန်းခူးပြန်လာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သူ ပန်းသည်များကို ရေသောက်ပေးခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတင်သဖြင့် ပန်းသည်တစ်ဦးစီက ပန်းတစ်ဆုပ်စီ ပေးကြရာ ညနေတွင် ဈေးထဲ၌ ရောင်းချ၍ ကောင်းမွန်သော အမြတ်ရခဲ့သည်။ ဤရိုးရှင်းသော ကုန်သွယ်မှုကို နေ့တိုင်း ပြုလုပ်ကာ ငွေဒင်္ဂါး ရှစ်ခုကို စုဆောင်းနိုင်သည်အထိ ဆက်လက်ပြုခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြောင့် မင်းကြီး၏ ဥယျာဉ်တော်ထဲ၌ ကိုင်းပင်များနှင့် သစ်ခြောက်များ ပြိုကျပြန့်ကျဲနေသောအခါ၊ နန်းတော်ဥယျာဉ်မှူးသည် ရှင်းလင်းရန် မတတ်နိုင်ဟု စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ လုလင်က ကျသွားသော သစ်ထင်းများအတွက် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းပြီး၊ ဒေသခံကလေးများကို မုန့်ပေး၍ တံခါးဝတွင် ပုံကြီးတစ်ပုံအဖြစ် စုဆောင်းစေခဲ့သည်။ ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင်အိုးထိန်းက မီးဖိုအတွက် လောင်စာလိုအပ်သဖြင့် ထိုပုံတစ်ခုလုံးကို ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့်အတူ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ရရှိလာသော ငွေကြေးဖြင့် လုလင်သည် မြို့ထဲဝင်သော မြက်ရိတ်သမား ငါးရာအတွက် ရေတိုက်သော နားနေရာတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတောင်းခဲ့ပေ။ နောင်တွင် မြင်းကုန်သည်တစ်ဦးသည် မြင်းငါးရာနှင့်အတူ လာနေကြောင်းနှင့် မြက်ပြင်ဆင်မှု မရှိကြောင်း သိရှိသောအခါ၊ မြက်ရိတ်သမားတစ်ဦးစီထံမှ မြက်တစ်ထုပ်စီ တောင်းယူပြီး မြက်အရောင်းအားလုံးကို မြင်းကုန်သည်အား အမြတ်ကြီးသော စျေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ကြိမ်တည်းသော ကုန်ရောင်းဝယ်မှုဖြင့် ငွေတစ်ထောင် ရရှိခဲ့သည်။

ဆိပ်ကမ်းသို့ ကုန်သင်္ဘောတစ်စင်း ဝင်ရောက်လာကြောင်း ကြားသောအခါ လုလင်သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ ပုံစံဖြင့် ဝတ်စားပြီး ငှားရမ်းထားသော အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆင်းသွားကာ၊ အခြားဝယ်သူ မရောက်မီ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်လက်စွပ်ကို အာမခံအဖြစ် ထားခဲ့ပြီး ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ရယူခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီ ကုန်သည်တစ်ရာတို့ ကုန်စည်ဝယ်ယူရန် ရောက်လာသောအခါ ထိုကုန်ကို ကြိုတင်ရယူပြီးသား ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိကာ၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းရရှိရန် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပေးချေခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့တစ်နေ့တည်းတွင် သူသည် ရွှေပြား နှစ်သိန်းကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဥစ္စာတစ်ခုလုံးသည် မင်း၏ ဘဏ္ဍာစိုး၏ ရုတ်တရက်ပြောသော စကားတစ်ခွန်းမှ စတင်ခဲ့ကြောင်း အမှတ်ရကာ၊ လုလင်သည် ရွှေပြား တစ်သိန်းကို ရွှေလင်ပန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဆောင်အဖြစ် စုလ္လကသေဋ္ဌိ၏ အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ အံ့သြသွားသော ဘဏ္ဍာစိုးက ဤမျှ ဥစ္စာကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်းဟု မေးသောအခါ၊ လုလင်က ကြွက်သေမှ ကုန်သင်္ဘောကုန်အထိ အဖြစ်အပျက်အစဉ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သစ္စာကို စုလ္လကသေဋ္ဌိက ကြည်ညိုသဖြင့် သမီးကို မိန်းမယူပေးကာ ဥစ္စာအားလုံး၏ အမွေခံ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘဏ္ဍာစိုး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် လုလင်သည် ဗာရာဏသီမင်း၏ ဘဏ္ဍာစိုးအဖြစ် ဆက်ခံခဲ့သည်။

ပုံပြင်ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် စုဝေးနေသော ရဟန်းများအတွက် ပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘဝ၏ ကြိုးစားသော လုလင်သည် စူဠပန္ထက ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ သင့်တော်သော အစပြုမှုရခဲ့ပါက အံ့ဩဖွယ် တိုးတက်နိုင်သော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဉာဏ်ရှိသော ဘဏ္ဍာစိုး စုလ္လကသေဋ္ဌိကမူ၊ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် လုလင်၏ အလားအလာကို မြင်ခဲ့ပြီး နောင်တွင် ၎င်း၏ ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သူ ဖြစ်ကာ ဘုရားလောင်း ဖြစ်ပါသည်။

စုလ္လကသေဋ္ဌိ ဇာတ်ကို အစကလေးကို စိတ်ရှည်ခြင်း၊ ရိုးသားခြင်းနှင့် အခွင့်အရေးကို သတိထား ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် ချဉ်းကပ်ပါက၊ မတရားသော တစ်ဆင့်မျှပင် မလုပ်ဘဲ ကြီးမားသော ဥစ္စာသို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ကျမ်းဂန်ဆိုင်ရာ အရှင်းဆုံး သင်ခန်းစာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် မှတ်မိခံရသည်။ ထိုဇာတ်ကို အထူးပြန်ပြောခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွင်လည်း ထိုပုံစံအတိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြရန်ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသောလုလင်သည် ဥစ္စာတည်ဆောက်ရန် စကားတစ်ခွန်းသာ လိုအပ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော စူဠပန္ထက သည်လည်း မိမိ အရည်အချင်းမရှိဟု ထင်မှတ်ခံရသည်မှ ထိုဘဝတွင်ပင် လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် ဘုရားရှင်၏ သည်းခံသော ညွှန်ကြားချက်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်။