ဒဓိဝါဟနဇာတ်တော်

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၈၆ သည် ဒဓိဝါဟနမင်းကိုယ်တိုင်ဖြင့် မစတင်ဘဲ၊ မြို့တော် ဗာရာဏသီရှိ ကာသီပြည်မှ ညီအစ်ကိုလေးဦးဖြင့် စတင်ပါသည်။ သူတို့သည် အတူတကွ လောကကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောင်တွင် ရသေ့ဘဝကို ကျင့်ကြသည်။ လေးဦးထဲတွင် အကြီးဆုံးသည် သေဆုံးသောအခါ နတ်အရှင်များ၏ အရှင်သခင် သက္ကမင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး၊ အချိန်တန်သောအခါ ကျန်ရစ်သော ရသေ့သုံးဦးကို ကြည့်ရှုရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သက္ကမင်းသည် ရသေ့တစ်ဦးစီအား ဘဏ္ဍာတစ်ခုစီ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးသည် ပုဆိန်နှင့် တူညီစွာ အသုံးပြုနိုင်သော ရိတ်ဓားကို ရခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဦးသည် မျက်နှာနှစ်ဖက်ရှိ စည်ကို ရခဲ့ပြီး၊ ထိုစည်သည် ဆင်တို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်သလို မိတ်ဆွေဖြစ်စေနိုင်သည်။ တတိယရသေ့သည် ပိုင်ရှင်၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဒဓိရည် စီးထွက်စေနိုင်သော ခွက်ကို ရခဲ့သည်။

ကာသီပြည်မှ သင်္ဘောပျက်ကာ ဆင်းရဲစွာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့နေသော ရေသမားတစ်ဦးသည် တောဝက်တစ်ကောင် အိပ်စက်နေချိန်တွင် ၎င်း၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စေသော ကျောက်မျက်ကို တွေ့ရှိ၍ ခိုးယူခဲ့သည်။ ကျောက်မျက်ကို ယူဆောင်ကာ ဟိမဝန္တာသို့ ရောက်သွားပြီး ရသေ့သုံးဦးကို တွေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘဏ္ဍာများ၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ၎င်းသည် ကျောက်မျက်ကို ရိတ်ဓား၊ စည်နှင့် ဒဓိခွက်တို့နှင့် တစ်ပါတည်း လဲလှယ်ရန် အဆိုပြုခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်သော ရသေ့များက ထိုလဲလှယ်မှုကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဘဏ္ဍာသုံးပါးကို ရရှိပြီးနောက် သင်္ဘောသမားသည် ကျောက်မျက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် မဝံ့ခဲ့ပါ။ ရသေ့များတစ်နေ့ကျ ပြန်တောင်းမည်ကို ၎င်းက စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သော ညီအစ်ကိုများအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာမှ ထွက်ခွာသောအခါ ရသေ့သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးမျှ လဲလှယ်မှုကို ပြောပြရန် အသက်ရှင်မနေတော့ပေ။ ၎င်းတွင် ကျောက်မျက်နှင့် လူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရန် လုံးဝမသင့်သော ဘဏ္ဍာများ ရှိနေခဲ့သည်။

ခိုးယူထားသော ဘဏ္ဍာများကို ဗာရာဏသီသို့ ယူဆောင်သွားပြီး၊ ဒဓိခွက်၏ မကုန်နိုင်သော ဥစ္စာဖြင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လူစုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်ကိုယ်တိုင်က ၎င်းကို မင်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သင်္ဘောပျက်ကပ်မှ ထီးနန်းသို့ သယ်ဆောင်ခဲ့သော ထိုခွက်ကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ဒဓိဝါဟန (ဒဓိကို ဆောင်ယူသူ) ဟူသော အမည်ကို ယူခဲ့သည်။ ရသေ့သစ္စာရှိသုံးဦး၏ အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော ဘဏ္ဍာများပေါ် တည်ဆောက်ထားသော ဘုန်းအာနုဘော်ဖြင့် ၎င်းသည် ဗာရာဏသီကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဝေးလံသော ကဏ္ဏမုဏ္ဍအင်းမှ သရက်စေ့တစ်စေ့သည် မြစ်ရေအတိုင်း မျောပါလာပြီး မင်းတော်ရေချိုးဆိပ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒဓိဝါဟနမင်းက ၎င်းကို မင်းတော်ဥယျာဉ်တွင် စိုက်ပျိုးရန် ဥယျာဉ်မှူးများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစိုက်ပျိုးထားသော ပင်သည် ယခင်သရက်ပင်အားလုံးထက် ကျော်လွန်ကာ ၎င်း၏ အသီးသည် မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်လွန်းသဖြင့် မင်းကြီးသည် အခြားဥစ္စာအားလုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

မိမိ၏ သရက်ပင်အပေါ် မည်သည့် ပြိုင်ဘက်ထက်မဆို ဂုဏ်ယူသော ဒဓိဝါဟနမင်းသည် အိမ်နီးချင်းမင်းများထံ သံတမန်ဆက်ဆံရေးလက်ဆောင်အဖြစ် အသီးတောင်းများ ပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် ပို့မီ စေ့တစ်လုံးစီကို အပ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ အခြားနိုင်ငံတစ်ခုမျှ သူ၏ပင်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော သရက်ပင်ကို ဘယ်တော့မျှ မစိုက်ပျိုးနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းမင်းတစ်ပါးသည် လက်ဆောင် ရောက်ရှိမီကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပျက်စီးစေထားသော လက်ဆောင်ကို ရရှိသဖြင့် အလွန်စိတ်ဆိုးခဲ့ပြီး၊ ထိုစော်ကားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော သရက်ပင်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

စိတ်ဆိုးသော မင်းက ကျွမ်းကျင်သော ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် ဗာရာဏသီသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ မင်းတော်သရက်ပင်ကို စောင့်ရှောက်ရာ ရာထူးရရှိပြီးနောက် အတွင်းမှ ၎င်း၏ အချိုဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်မှူးသည် ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသပြီး သရက်ပင်၏ ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် လက်ခံခံရကာ၊ ပင်စည်ပတ်လည်ရှိ ကျန်းမာသော ချုံပင်များကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းရန် စတင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် ခါးသော တမာပင်များနှင့် အဆိပ်နွယ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးပြီး ၎င်းတို့၏ အမြစ်များကို မြေအောက်တွင် သရက်ပင်၏ မူလအမြစ်များနှင့် ယှက်နွယ်စေခဲ့သည်။

ရာသီနှစ်ခုအတွင်း တမာ၏ ခါးသက်မှုနှင့် နွယ်ပင်များ၏ အဆိပ်တို့သည် သရက်ပင်၏ ကိုယ်ပိုင်အမြစ်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပြီး ပင်စည်မှတစ်ဆင့် တက်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ရိတ်သိမ်းရာသီတွင် အသီးများသည် ယခင်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်နှင့် ပြည့်စုံစွာ ရင့်ကျက်ပုံရခဲ့သည်။ သို့သော် ဒဓိဝါဟနမင်းက ကိုက်စားသောအခါ အချိုရှိရမည့်နေရာတွင် ခါးသက်ခြင်းနှင့် အဆိပ်သာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဓား သို့မဟုတ် ပုဆိန်တစ်ချောင်းမျှ မထိခဲ့သော သစ်ပင်သည် မိမိကိုယ်ကို ဆန့်ကျင်သွားပုံကို နန်းတော်အတွင်းရှိ မည်သူမျှ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုဘဝတွင် ဒဓိဝါဟနမင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အမတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ဘုရားလောင်းသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်မှူးများ လုံးဝ မသိရှိခဲ့သည့်အရာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သရက်ပင်၏ ကျဆင်းနေသော အချိုဓာတ်ကို မြေအောက်တွင် ရစ်ပတ်နေသော အမြစ်များအထိ ခြေရာခံကာ၊ သစ်ပင်၏ သဘောသဘာဝ အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲခဲ့ကြောင်း မင်းကြီးအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ အမြစ်သည် အမြစ်နှင့် ချည်နှောင်ထားပြီး အကိုင်းသည် အကိုင်းနှင့် ရောနှောနေခြင်းကြောင့် အဆိပ်ရှိသော အိမ်နီးချင်းများ၏ ခါးသက်မှုသည် တစ်ချိန်က ၎င်းတို့နှင့် သီးခြား ရပ်တည်ခဲ့သော တစ်ပင်တည်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်သဘောသဘာဝသည် နေ့စဉ် ဝန်းရံထားသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဘုရားလောင်း၏ အကြံပြုချက်အရ မင်းကြီးက တမာပင်များကို အမြစ်နှင့်တကွ ဖြုတ်ရန်နှင့် အဆိပ်နွယ်ပင်များကို ဆွဲဖြဲရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ညစ်ညမ်းနေသော မြေကို တူးဖော်ပြီး အစားထိုးခဲ့ကာ၊ ပျက်စီးမှုအားလုံး ထွက်ပြေးသွားသည်အထိ သရက်ပင်၏ အမြစ်များကို နို့နှင့် ချိုမြိန်သော ရေဖြင့် ပြုစုခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အတွင်း သစ်ပင်၏ အသီးသည် ယခင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အချိုဓာတ်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော သစ်ပင်ကို အသုံးပြု၍ သရက်သီးများထက်ပင် ပို၍ ကြာရှည်သော သင်ခန်းစာကို နန်းတော်အား သင်ကြားခဲ့သည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး သဘောသဘာဝပင် ဖြစ်စေ၊ အဆိပ်နှင့် ခါးသက်သူများနှင့် ကြာရှည်စွာ ရစ်ပတ်နေခဲ့လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်အသီးအစား ၎င်းတို့၏ အသီးကို သီးလာမည် ဖြစ်သည်။