ပလာသဇာတ်

ကုသိနာရမြို့၌ ဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်ရန် နေတော်မူစဉ်၊ အမှုထမ်းတော် အာနန္ဒာသည် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တိုင်တိုင် သစ္စာရှိစွာ ပြုစုခဲ့သော ဝတ်ပြုမှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်ရလေမည်လောဟု စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်သည် မည်မျှ ငယ်သည်ဖြစ်စေ ဘယ်တော့မျှ ဖြုန်းတီးခြင်းမရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအမှန်တရားကို ထင်ရှားစေရန် ရှေးဘဝက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပါဠိသုတ္တန်ပိဋကတ်တွင် ဇာတ်တော်နံပါတ် ၃၀၇ ပလာသဇာတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဗာရာဏသီမြို့၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်တွင် ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်နီးချင်းများကဲ့သို့ နတ်ဘုရားတို့အား ကြီးကျယ်သော ယဇ်ပူဇော်ရန် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ အခြားအိမ်ထောင်စုများ စည်းစိမ်ဥစ္စာရရန် နတ်အမျိုးမျိုးကို ကိုးကွယ်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ သို့ရာတွင် ပူဇော်စရာ ကြီးကျယ်သော အရာဝတ္ထု မရှိပေ။

ပုဏ္ဏားသည် မြို့ပြင်ရှိ မြင့်သောနေရာတွင် ရပ်တည်နေသော ပလာသပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့ရှိပြီး ထိုသစ်ပင်ကို ကိုးကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နေ့စဉ် သစ်ပင်ခြေရင်းရှိ ကျောက်စရစ်များကို ရှင်းလင်းပြီး ရေဖြန်းပေးသည်။ သစ်ပင်ကိုင်းများ၌ ပန်းပွင့်ငါးပွင့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံ့သာရနံ့ရှိသည့် ပန်းမာလာကို ချိတ်ဆွဲပေးသည်။ ပန်းများ၊ ရနံ့များနှင့် ဓူပ်တို့ကို ယူဆောင်လာပြီး ညနေတိုင်း သစ်ပင်ရင်းတွင် မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းညှိပေးကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဦးညွှတ်ပြုစုသည်။ ဘာကိုမျှ မတောင်းဘဲ မိမိမှာရှိသမျှကို ပူဇော်လေ့ရှိသည်။

ထိုသစ်ပင်တွင် ကျက်စားသော နတ်သည် ထိုအချိန်က ဘုရားဖြစ်လာမည့် ဘုရားလောင်း ဖြစ်သည်။ ပုဏ္ဏား၏ နေ့စဉ် စောင့်ရှောက်မှုကို ကြည့်ရှုနေရာမှ ထိုနတ်သည် ထိုဝတ်ပြုမှုနောက်ကွယ်ရှိ စိတ်ရင်းမှန်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိုမင်းသော ပုဏ္ဏား၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူ၍ ဝတ်ပြုသူရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ထက်ထက်သော စကားဖြင့် မေးသည်- ဉာဏ်ရှိသော လူသားသည် အဘယ်ကြောင့် နားမကြားနိုင်၊ ဆုတောင်းချက်ကိုလည်း ပြန်မဖြေနိုင်သော ဝိဉာဉ်မဲ့ သစ်ပင်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရသနည်း။

ဆင်းရဲသော ပုဏ္ဏားသည် မတုန်လှုပ်ပေ။ သူက ရှေးကာလကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး လေးစားထိုက်သော သစ်ပင်များတွင် နတ်ဝိညာဉ်များ ကျက်စားလေ့ရှိကြောင်း၊ ထိုနတ်များသည် မိမိတို့ကို ဂုဏ်ပြုသူများအား စောင့်ရှောက်သော အစောင့်များ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်ကို သစ်သားသက်သက်အဖြစ် လျှော့တွက်ခြင်းထက် ထိုသို့သော အစောင့်နတ်ကို ရိုသေခြင်းသည် သင့်တော်ကြောင်း ဆိုသည်။ သူ၏ အဖြေတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော တွက်ချက်မှု မပါ၊ ရှည်ကြာစွာ တည်ဆောက်လာခဲ့သော ရိုးသားသည့် သဒ္ဓါတရားသာ ရှိသည်။

ဤကိုးကွယ်မှု၏ နက်နဲမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို သဘောကျသဖြင့် ဆင်ဆောင်ထားသော အိုကြီးသည် ငှားထားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို စွန့်ပစ်ပြီး သစ်ပင်နတ်အဖြစ် ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော မူလပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသည်။ ထိုနတ်က ပုဏ္ဏားအား ဆုလာဘ်အာမခံချက် မရှိဘဲ ပူဇော်ခြင်းဖြစ်ပြီး ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိစွာ ပြုသော ထိုကိုးကွယ်မှုသည် ဖြေကြားခံထိုက်ကြောင်း၊ သူ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုစုခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာသည် အသီးသီးရှင်သန်ရန် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

နတ်သည် ကဗျာ (ဂါထာ) ဖြင့် မိန့်တော်မူ၍ ရှေးကာလက ယဇ်နှင့် ပူဇော်သက္ကာများ ပြုလုပ်ခဲ့သော နေရာတွင် တစ်ချိန်က ရပ်တည်ခဲ့သော နီးရာရှိ ဒုမ္ဗရပင်ကို ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ထိုပင်အောက်တွင် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ဘယ်သူမျှ မနှောက်ယှက်ဘဲ စောင့်နေသော ဘဏ္ဍာတစ်ခု မြှုပ်နှံထားကြောင်း ဆိုသည်။ ယခု ပုဏ္ဏား၏ မတုန်လှုပ်သော ကြိုးစားမှုကို ဆုချပေးမည့် ဘဏ္ဍာသည် ဤဝှက်ထားသော ဥစ္စာပင် ဖြစ်သည်။

သနားကရုဏာရှိသော နတ်သည် ပုဏ္ဏားကို မြေကို ကိုယ်တိုင်တူးဖော်စေခြင်းသည် နှေးကွေးပြီး မသေချာသော အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်၍ ထိုဒုက္ခမှ လုံးဝကင်းစေရန် ရွေးချယ်တော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားအား အိမ်သို့ ပြန်သွားရန်သာ မိန့်ကြားပြီး ဘဏ္ဍာသည် ပုဏ္ဏား၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထဲရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိ၍ အသုံးပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေမည်ဟု ကတိပေးတော်မူသည်။

ပုဏ္ဏားသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီး နတ်က ကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဘဏ္ဍာကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရှိသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် ဆင်းရဲခြင်းမှ လွတ်မြောက်သော ဘဝကို နေနိုင်ခဲ့သည်။ နတ်က ဤဥစ္စာကို ဉာဏ်ရှိစွာ သုံးစွဲရန် တိုက်တွန်းသည်။ တစ်သက်တစ်ကိုယ် ခံစားရန်၊ ဆင်းရဲနေဆဲ သူတို့အား ရက်ရောစွာ အလှူပေးရန်နှင့် သူ၏ ဝတ်ပြုမှုကို ပထမဆုံးမှစ၍ လမ်းပြခဲ့သော သီလတရားများကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆိုသည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် ဝေးလံသော အတိတ်က ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် မည်သူများဖြစ်ကြောင်းကို အာနန္ဒာအား ထုတ်ဖော်တော်မူသည်။ ပလာသပင်ကို သစ္စာရှိစွာ ပြုစုခဲ့သော ဆင်းရဲသော ပုဏ္ဏားသည် ထိုရှေးဘဝ၌ အာနန္ဒာကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဝတ်ပြုမှုကို ဆုချခဲ့သော သစ်ပင်နတ်မှာ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘုရားလောင်းအဖြစ် ထိုဘဝ၌ ရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

ဘုရားရှင်သည် တစ်သက်တော်၏ နောက်ဆုံးနာရီများတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူခြင်းဖြင့် အာနန္ဒာအပေါ်တွင်သာမက ထိုအချိန်မှစ၍ ဖတ်ရှုသူတိုင်းအပေါ်တွင် ရေရှည်ခိုင်မြဲသော အာမခံချက်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ညည်းညူခြင်းနှင့် တွက်ချက်မှုမပါဘဲ ပြုလုပ်သော သည်းခံစောင့်ရှောက်မှုသည် ဘယ်တော့မျှ အချည်းနှီးမဖြစ်ပေ။ ဇာတ်တော်နံပါတ် ၃၀၇ သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို သီးခြားအကြောင်းဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိန်းသိမ်းထားသော စေတနာမှန်သည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် အကျိုးပေးချက်အဖြစ် မည်သို့ ရင့်မှည့်လာသည်ကို ပြသပါသည်။ ထိုအကျိုးပေးချက်သည် ဤဘဝ၌ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သလို၊ အာနန္ဒာ၏ကိစ္စကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး သစ္စာရှိသော ဝတ်ပြုမှု၏ အဆုံးတွင်သာ အတည်ပြုခံရနိုင်သည်။