ဂဟပတိဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ပါဠိဇာတ်အဌကထာ အမှတ် ၁၉၉ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ကျင့်စဉ်တွင် စိတ်ပျက်နေပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် လူ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရန် စဉ်းစားနေသော ရဟန်းအား ဖြစ်သည်။ ရဟန်း၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်မှုဆီ ပြန်လည်ဦးတည်စေရန် ဘုရားရှင်က၊ လှည့်ဖြားလိုသော ဇနီးသည်သည် မည်မျှ တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြည့်ခံရစေကာမူ အပြစ်ဆီသို့ လမ်းကို ရှာတွေ့တတ်သည်ဟု မှတ်ချက်ပြုတော်မူသည်။ ပညာသည် ထိုအချက်ကို စိတ်ပျက်ခြင်းတွင် မရှိဘဲ ရှင်းလင်းသော မျက်စိဖြင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းတွင် ရှိသည်ဟုလည်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ထင်ရှားစေရန် ဗာရာဏသီမှ ရှေးဟောင်း ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ်အခါ၊ ဗောဓိသတ်သည် လယ်ယာရွာတစ်ရွာတွင် ဂဟပတိအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အငတ်ဘေးကာလ၊ နယ်တစ်ခုလုံး ဆန်ပြတ်လပ်ချိန်တွင် ထိုအိမ်ထောင်စုသည် ရွာသူကြီးထံမှ အိုမင်းသော နွားတစ်ကောင်ကို ငှားယူခဲ့ပြီး၊ စပါးရိတ်ပြီးနောက် လပေါင်းနှစ်လအကြာတွင် ဆန်ဖြင့် ပြန်ဆပ်ရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသဘောတူညီချက်ကိုလည်းကောင်း၊ အငတ်ဘေးကိုလည်းကောင်း အကြောင်းပြ၍ လွတ်မြောက်နိုင်သည် မဟုတ်သော အရာမှာ၊ ရွာသူကြီးနှင့် ဂဟပတိ၏ မယားတို့အကြား ဝှက်ထားသော ဆက်ဆံရေး ဖြစ်သည်။ ထိုမယားသည် ခင်ပွန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ဝှက်ဆက်ဆံရေးကို စတင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုဆက်ဆံမှုအကြောင်း သတင်းသည် နောက်ဆုံး ဗောဓိသတ်ထံ ရောက်လာသော်လည်း၊ မည်သို့ ရောက်လာသည်ကို ကျမ်းက အတိအကျ မဆိုပေ။ ဗောဓိသတ်သည် မယားကိုလည်းကောင်း ရွာသူကြီးကိုလည်းကောင်း သတိပေးရန် မည်သည့်စကားမျှ မပြော၊ အစား၎င်းတို့၏ အစောင့်အရှောက် ပျက်သွားမည့် အချိန်နှင့် အမှန်တရား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်ထွက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် ဗောဓိသတ်ကို ရွာတံခါးဘက်မှ အိမ်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရချိန်တွင် ရောက်လာသည်။ မယားက ပထမဆုံး သတိထားမိပြီး၊ ရွာသူကြီးမှာ အိမ်တွင်းရောက်နေပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း တီထွင်ရန် စက္ကန့်ပိုင်းသာ ရှိခဲ့သည်။

အမြန်တွေးမိသော မယားသည် အိမ်၏ စပါးကျီပေါ် တက်ပြီး ပေးစရာ ဆန်မကျန်တော့ဟု အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်သည်။ သူမနှင့် ရွာသူကြီးတို့ အချိန်တလျှောက် မပေးရသေးသော ကြွေးအကြောင်းကိုသာ ငြင်းခုံနေခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရွာသူကြီးမှာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ တုန်ယင်နေပြီး၊ ထိုအပြုအမူကို ဆက်ပြုကာ သူတို့နှစ်ဦးအကြား တစ်ခုတည်းသော ကိစ္စဖြစ်သယောင် ရပ်ရင်း ပေးဆပ်ရန် တောင်းဆိုနေသည်။

ဗောဓိသတ်သည် တစ်ခဏမျှပင် မလိမ်ညာခံရ။ ဆန်ပြန်ဆပ်ရမည့် နေ့ရက်အထိ နှစ်လ ကျေးဇူးကာလ ကျန်သေးကြောင်း ကောင်းစွာ သိသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသူကြီးက စောစီးစွာ ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူသည် ဂါထာဖြင့် ကျယ်ကျယ်ဆိုကာ မကျေနပ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြသည်၊ ဤအရာကို မကြိုက်၊ ထိုအရာကိုလည်း မကြိုက်၊ စပါးကျီဘေးတွင် မပေးနိုင်သော ကြွေးကို မပေးနိုင်ဟု ငိုကြွေးနေသော ထိုမယားကိုလည်း မကြိုက်ဟု ဆို၏။

သူတို့၏ ဖန်တီးထားသော စကားများကို မြင်ထောက်ကြောင်း ပြရန် လုံလောက်သည်အထိ ပြောပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် ရွာသူကြီးဘက် တိုက်ရိုက် လှည့်လိုက်သည်။ သူက ရွာသူကြီးကို ဆွဲဖမ်းပြီး၊ နောက်ထပ် နှစ်လ စောင့်ရမည့် လူတစ်ဦးသည် အခြားသူ၏ အိမ်သို့ ဝှက်ဝှက် ဝင်ရောက်ကာ ထိုနည်းဖြင့် ကြွေးတောင်းရန် အဘယ်ကြောင့် လာသနည်း၊ ထိုသို့ ကြွေးကို တောင်းခွင့် မရှိဟု မေးမြန်းသည်။

ထို့နောက် ဗောဓိသတ်သည် ရွာသူကြီးကို အိမ်အပြင်သို့ အင်အားဖြင့် ဆွဲထုတ်၊ မြေပေါ်သို့ လွှဲချ၊ ထိုသူ ရပ်မနိုင်တော့သည်အထိ သနားခြင်းမရှိဘဲ ရိုက်နှက်ပြီး၊ နောက်ဆုံး အိမ်ထောင်စုမှ လုံးဝ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာသည် ပြင်းထန်သော အရေးယူမှု ဖြစ်သော်လည်း၊ ရက်စက်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရွာသူကြီးက သူ၏ရာထူးနှင့် အငတ်ဘေးကာလကို အသုံးချ၍ အခြားသူ၏ မိသားစုကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မယားဘက် လှည့်သောအခါ ဗောဓိသတ်သည် သူမကိုလည်း တရားစီရင်ခြင်းမှ လွတ်ရန် မခွင့်ပြုပေ။ သူမကိုလည်း ဆွဲဖမ်းကာ၊ မှားယွင်းသော စွပ်စွဲချက်နောက်တွင် အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော စပါးကျီမှ ဆွဲထုတ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် သစ္စာဖောက်ပါက ထိုအတွက် တာဝန်ယူရမည်ဟု အပြင်းထန်ဆုံး စကားဖြင့် သတိပေးသည်။

ဇာတ်ဝတ္ထုတွင် ဗောဓိသတ်သည် ခက်ခဲသော ကာလတွင် ရွာက ကြွေးယူရမှုကို မနာလိုခဲ့သည်ဟု၎င်း၊ လနှစ်လ မှန်ကန်စွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရွာသူကြီး၏ ထိုက်ထိုက်တန်တန် အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်ဟု၎င်း အရိပ်အယောင် မပြပေ။ သူ၏ ဒေါသသည် ရိုးသားသော သဘောတူညီချက်အပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်ထားသော လှည့်ဖြားမှုအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သဘောတူညီချက်ကိုယ်တိုင်အတွက် မဟုတ်ပေ။

ဇာတ်ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ပရိသတ်အား ထိုဝေးလံသော ဘဝတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်က ထိုလှည့်ဖြားမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့သော ဂဟပတိ ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ နောက်ပြန်ဆုတ်နေသော ရဟန်းသည် ရှေးဇာတ်သည် မိမိ၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် မည်မျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တူညီကြောင်း ကြားသောအခါ၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် တည်ငြိမ်လာပြီး၊ ကျမ်းက ထို့နောက် ပထမအဆင့်ဖြစ်သော သောတာပန်အသီးကို ရရှိခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဂဟပတိဇာတ်၊ အမှတ် ၁၉၉ သည် သတိနှင့် ပတ်သက်သော ရိုးရှင်းသည့် သင်ခန်းစာအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ လှည့်ဖြားမှုသည် တစ်ကြိမ် စတင်ပြီးနောက် အမြဲတမ်း ဝှက်ထားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို သတိပေးသည်။ ဗောဓိသတ်၏ ဒေါသသည် သစ္စာဖောက်ခြင်းကိုသာ ဦးတည်ပြီး၊ အငတ်ဘေးကာလတွင် ငှားယူခဲ့သော နွား၏ ပုံမှန်၊ အပြစ်မရှိသော အကြွေးမှ သေချာစွာ ခွဲခြားထားသည်။ ရာစုနှစ်များစွာ ဖတ်ရှုသူများသည် ဘုရားရှင်က စိတ်ပူပန်နေသော ရဟန်းအား ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်ကိုပင် ရယူခဲ့ကြသည်။ ထိုအကြံဉာဏ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မပျက်စီးဘဲ ခက်ခဲသော အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန်ဖြစ်သည်။