ဃဋာသနဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၃၃ ကို မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်း၏ တောကျောင်းကုဋီသည် မိုးရာသီအတွင်း မီးလောင်ပျက်စီးခဲ့ရာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော ဒါယကာများက အပြည့်သုံးလကြာအောင် နှောင့်နှေးခဲ့ကြသဖြင့် ရဟန်းသည် ကျင့်ဆောင်ရာ နေထိုင်စရာမရှိဘဲ ကျန်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရဟန်းသည် အခြားနေရာ ရှာဖွေခြင်းမပြုဘဲ နှောင့်နှေးမှု ကုန်ဆုံးရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအစွမ်းဉာဏ်မရှိမှုကို အကြောင်းပြု၍ အနတ္တရာယ်ရှိသော ကိုင်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းခြင်းထက် ငှက်များပင် ပိုမို ပညာရှိကြကြောင်း ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းကို တင်ပြတော်မူသည်။

ရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီပြည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ နယ်ပြည်တွင် ရေကန်အထက်သို့ ထူထောင်ထားသော ညောင်ပင်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော အရိပ်တွင် အတူ အသိုက်ဆောက်နေထိုင်သော ငှက်အစုကြီး၏ မင်းအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ရာသီပေါင်းများစွာ အစုသည် အကိုင်းများပေါ်တွင် ဘေးအန္တရာယ်မရှိ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မြေးပို့များသည် အောက်ရှိရေထဲသို့ အဆက်မပြတ် ကျခဲ့သော်လည်း ထိုရေကန်ကိုယ်တိုင် တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်သည်ဟု သူတို့အနက် တစ်ယောက်ကမျှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

ထိုရေကန်အောက်တွင် စဏ္ဍ အမည်ရှိ နဂါးမင်းတစ်ပါး နေထိုင်ခဲ့သည်။ ငှက်များ၏ မြေးပို့များက သူပိုင်သည်ဟု ယူဆသော ရေကို ညစ်ညမ်းစေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရာသီတိုင်း သူ၏ ဒေါသက ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ငှက်တို့က ရိုးရိုးသာမန် နားနေရာတစ်ခုကို မြင်သော်လည်း စဏ္ဍကမူ နေ့စဉ် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ရသော နှေးကွေးသည့် စော်ကားမှုကို မြင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစုက ဘယ်တော့မှ မကြိုတင်ရိပ်မိနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် စဏ္ဍသည် ရေကန်ရေကိုယ်တိုင်အပေါ် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရေမျက်နှာပြင်မှ ငွေ့တိုက်ထွက်လာသည်အထိ ပူစေခဲ့သည်။ မီးတောက်များသည် ရေထဲမှ အထက်သို့ ထိုးတက်လာပြီး ငှက်များ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိုင်းများဆီသို့ တက်လာသော မီးပင်များနှင့် တူနေခဲ့သည်။ ခြောက်သွေ့သော ပင်စည်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် သာမန်မီးဆိုလျှင် ဤမျှ ထူးခြားစွာ မိမိကိုယ်ကို မထင်ရှားနိုင်ပေ။ လောင်နေသည်မှာ သစ်ပင်မဟုတ်ဘဲ မည်သည့်မီးကိုမဆို ငြိမ်းသတ်နိုင်သင့်သော ရေကန်ပင် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မီးတောက်လာသည် မတက်သင့်သော ရေထဲမှ မီးတောက်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုရားလောင်းသည် ဘေးကင်းရေး စည်းမျဉ်းများ အားလုံး ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ရေသည် မီးငြိမ်းရန် ရှိသည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင်မူ ရေကိုယ်တိုင်သည် မီးဖြစ်သွားပြီဟု အစုအား အော်ခေါ်သည်။ ဤမျှ လောင်နိုင်သော ရေကန်အထက်ရှိ ကိုင်းတစ်ခုသည်လည်း နောက်တစ်ညအတွက်ပင် ယုံကြည်ထိုက်သည်မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ မီးတောက်များ ပိုမို မြင့်တက်မလာမီ ငှက်တိုင်းကို အခြားနေရာ ရှာဖွေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

အစု၏ အများစုသည် ချက်ချင်း ထကာ မေးခွန်းမမေးဘဲ မိမိတို့မင်းကို လိုက်ပါ၍ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကြသည်။ ရာသီအားလုံးတွင် ဘေးကင်းစွာ လမ်းပြခဲ့သော ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပင် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချို့ငှက်များသည် ကြာမြင့်စွာ ခိုလှုံခဲ့သော ရေကန်သည် တကယ်ပင် မိမိတို့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဘဲ နောက်ကျန်ခဲ့ကြသည်။ မင်းကသတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုထူးဆန်းသော မီးတောက်သည် တကယ်ပင် ထိုမျှမြင့်တက်မည်လော ဟု ကြည့်ရှုရန် ကိုင်းပေါ်တွင် ဆက်နေခဲ့ကြသည်။

စဏ္ဍ ရေထဲသို့ လွှတ်ခဲ့သော မီးတောက်များသည် သံသယရှိသော ငှက်များ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမချင်း ရပ်နားခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ ဘုရားလောင်းပြောခဲ့သည့်အတိုင်း မီးသည် အကိုင်းများအတိုင်း တက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို လိုက်ခဲ့ကြသော ငှက်များသည် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ နောက်ကျန်ခဲ့သော ငှက်များမှာမူ သူတို့ တကယ်ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည့် ထိုအန္တရာယ်ကပင် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသည်။

ဘုရားလောင်းသည် အန္တရာယ်မှန်ကန်ကြောင်း သံသယရှိသော ငှက်များကို ငြင်းခုံရန် သို့မဟုတ် သက်သေပြရန် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ရေမှ တက်လာသော မီးသည် ရိုးရိုးသားသား ကြည့်ရှုရန် အသင့်ရှိသူတိုင်းအတွက် သက်သေ လုံလောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သော ငှက်များနှင့် သေဆုံးသွားသော ငှက်များကို ခွဲခြားသည်မှာ ရဲစွမ်းသတ္တိ သို့မဟုတ် ခွန်အားကွာခြားမှု ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ နားလည်မှု အပြည့်အဝကို မစောင့်ဘဲ အမှန်ဖြစ်လာသော သတိပေးချက်အပေါ် ငှက်တစ်ကောင်ချင်းစီ မည်မျှ လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ရှိသည်ဆိုသော ကွာခြားချက်သာ ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် ကျောင်းကုဋီ မီးလောင်ခဲ့သော ရဟန်းထံ ပြန်လှည့်တော်မူ၍ ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ထိုရဟန်းကိုယ်တိုင် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်သည်အထိ လေးပါးသောအရိယသစ္စာကို သင်ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်း၏ သတိပေးချက်ကို နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်ခဲ့သော အစုကို ဇေတဝန်တွင် စုဝေးနေသော မိမိ၏ တပည့်တော်များ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်သည် ထိုငှက်မင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းသော သတိပေးချက်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အစုနှင့် ခက်ခဲသော နည်းဖြင့် သိရှိရန် ကျန်ခဲ့ရသော ငှက်တို့ကြား ခွဲခြားမှု ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်ကြားတော်မူသည်။