ကကဏ္ဋကဇာတ် - မဟောသဓ၏ နန်းတော်ရှိ ပုတ်သင်ညို

ဇာတ်အမှတ် 170 ဖြစ်သော ကကန္တကဇာတ်သည် ပါဠိကျမ်း၏ ကိုယ်ပိုင်အားဖြင့် မရပ်တည်နိုင်သော 'ဂါထာတစ်ပုဒ်' အတိုဇာတ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျမ်းဝိသေသကိုယ်တိုင်က ဤပုဂ္ဂိုလ်ပုံပြင်ကို မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ် — ပညာရှိ ယောက်ျားငယ် မဟောသဓ၏ ကြီးမားပြီး လူသိများသော ဘဝဇာတ်တွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဖော်ပြသော အပိုင်းသည် ဇာတ်အမှတ် 546 မှ ဖြစ်ပြီး၊ မဟောသဓ၏ လူ့သဘောသဘာဝ နားလည်မှု၏ ထင်ရှားသော သက်သေတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာသည်။

မိထိလာနိုင်ငံတွင် ဝေဒေဟ မင်းသည် မဟောသဓဟုခေါ်သော အထူးဉာဏ်ရည်ရှိသည့် ယောက်ျားငယ်တစ်ဦးကို ယုံကြည်အားထားလာ၏။ ထိုဘဝ၌ မဟောသဓသည် ဘုရားလောင်း ဖြစ်ပြီး၊ အသက်အရွယ်ထက် အလွန်ကျော်လွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပညာဖြင့် နန်းတော်ကို အံ့ဩစေခဲ့ပြီးသော်လည်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသည် ရင်းနှီးသဖြင့် မင်းသည် နန်းတော်ဝင်းအတွင်း သွားလာသောအခါ မဟောသဓကို မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

မင်း၏ နေထိုင်ရာ တံခါးမြင့် အထက်တွင် ထူးခြားသော အကျင့်တစ်ခု ရှိသော ကိုယ်ရောင်ပြောင်းဖွတ်ငယ်တစ်ကောင် နေထိုင်၏။ ဝေဒေဟ မင်း ချဉ်းကပ်လာတိုင်း ထိုသတ္တဝါသည် အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး မြေပေါ်တွင် ပြားချပ်စွာ လှဲချ၏ — ကြည့်ရှုနေသူ မည်သူမဆို ဂါရဝပြုခြင်းပင်ဟု ထင်မှတ်ရမည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ဤအရာကို သတိပြုမိသော မင်းသည် ငယ်ရွယ်သော မဟောသဓထံ လှည့်၍ သတ္တဝါက အဘယ်အရာ ပြုနေသနည်းဟု မေးမြန်း၏။ မဟောသဓက ရိုးရှင်းစွာ ဖြေ၏ — ၎င်းသည် မင်းအား ဂါရဝပြုနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မတောင်းဆိုဘဲ အလကားလှူဒါန်းသော ဂါရဝ၏ သေးငယ်သော လက္ခဏာ ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

ထိုယဉ်ကျေးမှုကို နှစ်သက်သဖြင့်၊ မူလရင်းမြစ် မည်မျှ နိမ့်ကျစေကာမူ ဝေဒေဟ မင်းသည် မကြာခဏ ကိုယ်ပိုင်စားပွဲမှ အသားဖြင့် ဆုချီးမြှင့်ခြင်းကို စတင်၏။ ထိုဓလေ့သည် အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွား၍၊ ကိုယ်ရောင်ပြောင်းဖွတ်သည် ဦးညွတ်ပြီး ဘုရင်က အစားအစာဖြင့် ၎င်း၏ လက်ဟန်ကို တုံ့ပြန်သည်။

အစာရှောင်နေ့တစ်ရက်တွင် အသားမပေးနိုင်သဖြင့်၊ အစေခံတစ်ဦးက ကိုယ်ရောင်ပြောင်းဖွတ်ငယ်အား ဘုရင်၏ ကျေးဇူးတစ်ခုခုမျှ မရှိဘဲ မနေစေလိုသဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးကလေး တစ်ခု ယူ၏ — အာနာ ထက်ဝက်ဖိုးရှိသော ငွေဒင်္ဂါးကလေး (ရူပီးတစ်ခု၏ အလွန်သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်း၊ ရှေးဟောင်း အိန္ဒိယ ငွေယူနစ်) ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ဆုလာဘ်အစား ဖွတ်ငယ်၏ လည်ပင်းတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်ထား၏။

ငွေဒင်္ဂါးသည် လည်ပင်းကို တွန်းတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်ရောင်ပြောင်းဖွတ်ငယ်၏ စိတ်နှလုံးတွင် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဝေဒေဟ မင်း နောက်တစ်ကြိမ် တံခါးမြင့်အောက်ကို ဖြတ်ကျော်သောအခါ၊ ဖွတ်ငယ်သည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ ပြားချပ် မဆင်းတော့ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကို တည့်တည့်ထိန်းထား၍ ဦးမညွတ်ဘဲ နေ၏။

ဤမျှ ကြာရှည်စွာ နေ့တိုင်း ဂါရဝပြုခဲ့သော သတ္တဝါမှ ရုတ်တရက် ကင်းမဲ့သော အပြုအမူကြောင့် အံ့ဩသွားသော မင်းသည် မဟောသဓထံ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်၍ ဖွတ်ငယ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ဂါရဝမပြုတော့သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်း၏။

မဟောသဓက ဖွတ်ငယ်၏ အသစ်ကြွားဝါမှုကို အမှန်အတိုင်း ဖတ်ပြရင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြေ၏။ ဖွတ်ငယ်သည် တစ်ခါမျှ မပိုင်ဆိုင်ဖူးသော အရာ၊ ငွေဒင်္ဂါးကလေး တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုအနည်းငယ်သော ဥစ္စာသည် မိထိလာနိုင်ငံ၏ သခင် ဝေဒေဟ ကိုပင် ယခု မိမိနှင့် တန်းတူဟု ထင်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုစေရန် လုံလောက်ခဲ့ကြောင်း ဆို၏။

ဤဖြစ်ရပ်ကို ကိုယ်ရောင်ပြောင်းဖွတ်ထက် မဟောသဓ၏ ပညာကို ပိုမိုဖော်ပြသည့် အရာအဖြစ် မှတ်သားကြ၏။ သူ၏ အရည်အချင်းသည် ပဟေဠိနှင့် တရားရုံးဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများတွင် ဉာဏ်ကောင်းခြင်းသာမက၊ ဆင်းရဲသော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ပြောင်းလဲစေရန် ဘယ်လောက်သေးငယ်သော အရာ လိုအပ်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနှင့် ခံစားချက်မပါဘဲ မြင်နိုင်သော မျက်စိ ဖြစ်သည်။ စရိုက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ဆိုင်ရာ ဤအမြင်သည် ကြီးမားသော အခက်အခဲများ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် အန္တရာယ်များ — မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းများကို ဖြည့်စွက်ထားသည့် အရာများ — တွင် သူ့အား လမ်းကြောင်းမှန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းနိုင်စေခဲ့သည်။

ကကန္တကဖြစ်ရပ်သည် ဇာတ်အမှတ်အစုလုံးတွင် အများဆုံး ကိုးကားသော သေးငယ်သော ဥပမာ တစ်ခုအဖြစ် ခေတ်မကုန်သေးသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏ သင်ခန်းစာသည် ထပ်လောင်းစရာ မလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည် — ဘယ်အရာကိုမျှ ဂါရဝမပြုရန် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကျေနပ်နေခဲ့သော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် အနည်းဆုံး ကံကောင်းမှုဖြင့်ပင် မခံနိုင်လောက်အောင် မာန်တက်လာနိုင်သည်။ မဟောသဓ၏ ဝေဒေဟ မင်းအား ရှင်းပြချက်သည် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဆုံးမချက်ထက် ရိုးရှင်းသော ရောဂါရှာဖွေချက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သာမန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းမှ ပိုကြီးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြဿနာ မကြီးထွားမီ စစ်မှန်သော အကြံပေးသူက ပေးသော အရာဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ငှားယူထားသော အဆင်တန်ဆာကို စစ်မှန်သော အဆင့်အတန်းဟု မှားယွင်းယူဆခြင်းကို သတိပေးသော အရာအဖြစ် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေသည်။