ကပိဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းသံဃာတို့က ရဟန်းအဖော်တစ်ပါး၏ ဟန်ဆောင်ကျင့်ဝတ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူသည် ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူနှင့် စည်းကမ်းရှိသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ သီးသန့် အပြုအမူတွင် လူ့ရှေ့၌ ပြသသော ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။ ဤအကြောင်းကို ဓမ္မသဘာတွင် ဘုရားရှင်ထံ တင်ပြသောအခါ၊ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းသည် သန့်ရှင်းသူ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယခင်ကတည်းက ဟန်ဆောင်ခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဝေးလံသော ရှေးဘဝမှ ထိုပုံစံ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပုံကို ပြသရန် ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၅၀ ဖြစ်သော ကပိဇာတ်တော်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် လူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ခြေတွင် ရသေ့အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်သော သားတစ်ဦးက အတူလိုက်ပါနေသည်။ အဖနှင့်သားသည် ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ကြသည်။ အမြစ်နှင့် အသီးများကို စုဆောင်းပြီး မီးအိုးငယ်ကို ပြုစုကာ နေ့စဉ်ကို တရားအားထုတ်ခြင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းကြသည်။ သူတို့၏ ကျောင်းသည် ငြိမ်သက်သော ဘဝနှစ်ခုကို ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်သည်သာ ယူသည်။

တစ်ရာသီတွင် မိုးတစ်ဖန် ရွာသွန်းပြီး၊ တောအုပ်၏ အခက်ခဲဆုံး သတ္တဝါများကိုပင် ဒုက္ခပေးလောက်အောင် အေးစိမ့်မှု ပြင်းထန်လာသည်။ မုန်တိုင်းအတွင်း ရွှဲစိုပြီး တုန်ရီနေသော မျောက်တစ်ကောင်သည် သေဆုံးသွားသော ရသေ့၏ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ကျောင်းကလေး သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အတွင်း၌ ရသေ့၏ အပေါ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်း သစ်ခေါက်အဝတ်များ၊ ရေပုံးနှင့် ထမ်းတုတ်ကို တွေ့ရသည်။ မျောက်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နွေးထွေးစေရန် နည်းလမ်းကို မြင်ပြီး၊ သေသွားသော ရဟန်း၏ အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ထမ်းတုတ်နှင့် ရေပုံးကို ရသေ့ လှည့်လည်သွားလာသူ နည်းတူ ကိုင်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် ရသေ့၏ မီးရှိရာဆီသို့ လျှောက်လာသည်။

ဘုရားလောင်း၏ ငယ်ရွယ်သော သားက မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိုးရေထဲတွင် ရွှဲစိုပြီး တုန်ရီနေသော ရသေ့ကြီးတစ်ပါး ကျောင်းအစွန်းတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့သည်။ ဒုက္ခရောက်နေသော သန့်ရှင်းသည့် အသက်ကြီး ရသေ့ဟု ထင်မှတ်ပြီး သနားသော စိတ်ဖြင့်၊ ချက်ချင်း ကြိုဆိုရန် ဖခင်ကို တောင်းဆိုသည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ကျင့်ကြံထားသူ၊ ယခု မိုးထဲတွင် ဒုက္ခဖြင့် တံခါးဝ၌ ရပ်နေရသူအတွက် ဂုဏ်ရှိသော ဆက်ဆံမှု ထိုက်တန်ကြောင်း ပြောသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ချဉ်းကပ်လာသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ပြီး ခဏမျှပင် မလှည့်စားခံခဲ့ပေ။ သားအား သန့်ရှင်းသော ရသေ့ တစ်ပါး မဟုတ်ဘဲ၊ သေသူ၏ အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယုတ်မာပြီး လောဘကြီးသော မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် ရဟန်းဘဝကို ချစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မီးအိုး၏ နွေးထွေးမှုကြောင့်သာ ဆွဲဆောင်ခံရကြောင်း ဆိုသည်။ ပြောခဲ့သောစကား၏ အမှန်တရားကို သက်သေပြရန် ဘုရားလောင်းသည် မီးဖိုမှ မီးတောက်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး ထိုလှည့်ဖြားသူကို မိုးရေထဲသို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ မျောက်သည် ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုကျောင်းကလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ဖို့ ပြန်မလာတော့ပေ။

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ရှိ ရဟန်းများအတွက် ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်သည်။ သေသူ၏ အဝတ်ကို နွေးထွေးရန် ဝတ်ဆင်ထားသော ကောက်ကျစ်သော မျောက်သည်၊ ၎င်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် အဝတ်အစားကို ယုံကြည်ခဲ့သော အခြားလူအားလုံးကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ အနီးကပ် ကြည့်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသာ ရှုမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုဟန်ဆောင်ရဟန်းမှာ ယခုဇေတဝန်တွင် ဖော်ထုတ်ခံရသော ရဟန်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ထိုရှေးဘဝ၌ အပြင်ပန်းကြောင့် လှည့်ဖြားခံရသော တပည့်ကောင်းသား မှာ ရာဟုလာ (ဘုရားရှင်၏ နောက်ဆုံးဘဝ၌ ကိုယ်ပိုင်သား) ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုသော တစ်ဦးတည်း ရသေ့ဖခင်မှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကြောင်းသည် သားကို သူ၏ ကြင်နာမှုအတွက် အပြစ်မတင်ပေ။ ဒုက္ခရောက်နေသော ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုလိုသော ၎င်း၏ ဆန္ဒသည် ကောင်းမြတ်သော ဆန္ဒ ဖြစ်ပြီး၊ အန္တရာယ်၏ အရင်းအမြစ် မဟုတ်ပေ။ အန္တရာယ်မှာ ရဟန်းဆိုင်ရာ အပြင်ပန်း သင်္ကေတများ၊ သစ်ခေါက်အဝတ်၊ ရေပုံး၊ လှည့်လည်သွားလာသော ရသေ့၏ ကြည့်ရုံဖြင့် ဆုံးဖြတ်သော အပြုအမူတို့ကို အမှန်တကယ်ဟု ယူဆခြင်းတွင်သာ ရှိသည်။ ကုသိုလ်တရားသည် အဆင်ပြေချိန်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ရုံဖြင့် ယူနိုင်သော ဝတ်စုံ မဟုတ်ပေ။ ဖခင်၏ နူးညံ့သော ပြင်ဆင်ချက်သည် သားကို ကြင်နာမှုအတွက် မဆုံးမဘဲ၊ ရှေ့၌ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အတွက် ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အရင် အပ်နှံခြင်း မပြုဘဲ ထိုကြင်နာမှုကို ဆက်လက် ပြသရန် သင်ကြားခဲ့သည်။

ဤရှေးဘဝကို ဇေတဝန်တွင် ပြန်ပြောပြရခြင်း၏ တန်ဖိုးမှာ မျောက်တစ်ကောင်သည် ရသေ့ကို တုပခဲ့ဖူးသည်ဟုသာ မဟုတ်ပေ။ ထိုတုပမှုသည် ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းကို အမှန်တကယ် ပြသခြင်း မရှိသော တစ်ဦးတည်းကလွဲ၍ အားလုံးကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် အဝတ်ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ငြိမ်သက်သော ကျင့်ကြံမှုကြောင့် မငြိမ်မသက်မှုနှင့် လောဘကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဇေတဝန်ရှိ ရဟန်းများကြားတွင် ဖော်ထုတ်ခံခဲ့ရသော ရဟန်းသည် နှစ်ဘဝ ပေါင်းစုတွင် ရဟန်းဘဝ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရဟန်းဘဝ၏ အနှစ်သာရ ဟု မှားယွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ ဇာတ်ကြောင်းက ထိုနှစ်ခုကြား ကွာဟချက်သည် အလိုအလျောက် ပိတ်မသွားခဲ့ကြောင်း ရဟန်းသံဃာတစ်ခုလုံးအား သိစေခဲ့သည်။