ခန္ဓဝတ္တဇာတ်

ဇာတ်အမှတ် ၂၀၃ ဖြစ်သော ခန္ဓာဝတ္တဇာတ်တော်ကို ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားခဲ့သည်။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် သူ၏ နေထိုင်ရာ အခန်း၏ တံခါးဝတွင် ထိုင်ပြီး ထင်းခုတ်နေခဲ့သည်။ ပုပ်ရွဲ့နေသော ဝါးတုံးမှ မြွေတစ်ကောင် တွားထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ခြေချောင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်ရာ ရဟန်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားသည်။

သတင်းသည် ကျောင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဓမ္မသဘာ၌ ရဟန်းများက ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ရဟန်းညီ တစ်ပါးသည် ၎င်း၏ တံခါးဝ၌ ထင်းခုတ်နေစဉ် မြွေကိုက်ခံရပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြောင်း ပြောကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဝင်ရောက်လာပြီး အဘယ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသနည်းဟု မေးသောအခါ၊ ရဟန်းများက ပြောပြကြသည်။

ဘုရားရှင်က ရဟန်းသည် မြွေမင်းမျိုးနွယ် လေးမျိုး ကို မေတ္တာထားခဲ့ပါက မြွေသည် ကိုက်ခဲမည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ရှေးကာလ ပညာရှိ ရသေ့များသည် ဘုရား မပေါ်ထွန်းမီကပင် ဤမေတ္တာကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ မြွေကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကာသီပြည်မှ ငယ်ရွယ်သော ဗြာဟ္မဏ အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ တဏှာများကို ချုပ်ငြိမ်းစေပြီး ရသေ့ ဖြစ်လာသည်။ ဈာန်နှင့် အဘိညာဉ်ဂုဏ်များကို ပွားများခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေအနီး ဂင်္ဂါမြစ်ကွေ့တစ်နေရာ၌ တောကျောင်းကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ရသေ့အုပ်စုနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ ဈာန်ရွှင်မြူးမှုတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် မြွေမျိုးစုံ အများအပြား ရှိပြီး ရသေ့များကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ရသေ့အများအပြား မြွေကိုက်ခံရ၍ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က ဤအကြောင်းကို ဘုရားလောင်းအား ပြောကြသည်။ ဘုရားလောင်းက ရသေ့အားလုံးကို စုဝေးစေပြီး တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းက မြွေမင်းလေးမျိုး၏ မျိုးနွယ်ကို မေတ္တာပို့ပါက မြွေမည်သည့်အခါမျှ မကိုက်ဝံ့ကြောင်း ပြောကြားသည်။ ထို့နောက် အချိန်မှစ၍ ထိုလေးမျိုးသော မျိုးနွယ်များကို မေတ္တာထားရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဂါထာကို ရွတ်ဆိုသည်။ ၎င်းတွင် ဝိရူပက္ခ မြွေများကို မေတ္တာ၊ ဧရာပထ မြွေများကို မေတ္တာ၊ ဆဗ္ဗျပုတ္တ မြွေများကို မေတ္တာ၊ ကဏှဂေါတမ မြွေများကို မေတ္တာ ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်စေသည်။ ခြေမရှိသော၊ ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော၊ ခြေလေးချောင်းရှိသော သို့မဟုတ် ခြေများစွာရှိသော သတ္တဝါအားလုံးအား မေတ္တာပို့လိုကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဤသတ္တဝါများထဲမှ အဘယ်သူမျှ ၎င်းကို ထိခိုက်စေခြင်း မရှိရန် ဆုတောင်းသည့် ဆုတောင်းဂါထာကို ရွတ်ဆိုသည်။ နောက်ထပ် ဂါထာတစ်ပုဒ်တွင် မြေပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်သော၊ အသက်ရှူနေသော၊ လှုပ်ရှားနေသော သတ္တဝါအားလုံး ပျော်ရွှင်ပြီး ဘေးဒုက္ခသို့ ဘယ်တော့မျှ မကျရောက်စေရန် ဆုတောင်းသည်။ ဤနည်းဖြင့် မေတ္တာကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ္တဝါတိုင်းအား ပေးရမည်ကို ပြသခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဘုရားလောင်းသည် ရသေ့များအား ရတနာသုံးပါးကို သတိပေးသည်။ ဘုရားရှင်၊ တရား၊ သံဃာတော်တို့သည် အကန့်အသတ်မရှိဖြစ်ပြီး၊ တွားသွားသော သတ္တဝါများ၊ မြွေများ၊ ကင်းများ၊ ကောင်များ၊ ပင့်ကူများ၊ အိမ်မြှောင်များနှင့် ကြွက်များသည် အကန့်အသတ်ရှိပြီး တိုင်းတာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အကန့်အသတ်မရှိသော ရတနာသုံးပါး၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤအကန့်အသတ်ရှိသော သတ္တဝါများမှ နေ့နှင့်ညနှစ်ခုလုံး စောင့်ရှောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်နှင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သော ဘုရားခုနစ်ဆူကို ချီးမွမ်းသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် စောင့်ရှောက်ဖွယ် ဂါထာကို ပြုစုပြီး ၎င်း၏ ရသေ့အုပ်စုအား ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရသေ့များသည် ဘုရားလောင်း၏ အကြံဉာဏ်ကို မှတ်သားထားကြသည်။ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာကို ပွားများကြပြီး ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို အမှတ်ရကြသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ကြသောအခါ မြွေမျိုးနွယ် အားလုံး ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဗြဟ္မဝိဟာရ (အကန့်အသတ်မရှိသော မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာနှင့် ဥပေက္ခာ၏ ဈာန်ဂုဏ်များ) ကို ဆက်လက် ပွားများပြီး ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ပဋိသန္ဓေ ရခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဟောပြောချက်ကို ပြီးဆုံးသောအခါ ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခု ဘုရားရှင်ကို နောက်လိုက်နေသော ရဟန်းများသည် ထိုရှေးဘဝ၌ ရသေ့၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုဘဝ၌ ၎င်းတို့၏ ဆရာသည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘာသာပြန်မှတ်ချက်တစ်ခုအရ ဤဂါထာများသည် ဝိနည်း၏ စူဠဝဂ္ဂ (သံဃာ့စည်းကမ်းကျမ်းများ၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်း) တွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်သည်ဟု၊ မြွေမန္တရားများသည် သင်္သကရိတ်စာပေတွင်လည်း အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် မေတ္တာက အန္တရာယ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဟူသော ကတိ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မိမိ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော သတ္တဝါများကြား မည်သို့ နေထိုင်ရမည်ကို သင်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရသေ့များသည် မြွေများကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ဂရုစိုက်မှုသို့၊ ဂရုစိုက်မှုမှ တည်ငြိမ်ပြီး စည်းကမ်းရှိသော ကျင့်ကြံမှုသို့ ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ ဤမန္တရားသည် အသုံးဝင်သည်မှာ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ခုမှာ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ ဆန္ဒ၊ နှင့် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုထက်မဆို ပိုကြီးမားသော အရာကို မှတ်မိသော စိတ်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိုင်းအဝိုင်းများသည် ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဂါထာများကို ကာကွယ်သော ရွတ်ဆိုချက်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။