ကုဟကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုဇာတ်သည် အတွင်းစိတ်၌ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း အပြင်ပန်း၌ သီလကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ စောင့်ရှောက်သယောင် ပြသတတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းအား ဤလိမ်လည်ဟန်ဆောင်သည့် အကျင့်သည် သူ့အတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသရန်၊ ဘုရားရှင်သည် အလွန်ရှေးဘဝ တစ်ခု၌ အလားတူ လိမ်လည်မှုကို ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး၊ တူညီသောနည်းလမ်းဖြင့် ဖမ်းမိခဲ့ဖူးကြောင်းကို အမှတ်ရစေတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဗာရာဏသီမြို့အနီးရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် ကြည်ညိုသော ဒါယကာတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆံကျစ်ရှည်ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် အရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော ကျောင်းငယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးပြီး နေ့စဉ် ဆွမ်းလှူဒါန်းခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြည်ညိုသော ဒါယကာများ မကြာခဏ ထင်ကြသည့်အတိုင်း၊ ဒါယကာသည် ရဟန်းဝတ်ပုံကို ဆောင်သူသည် ပုံမှန်လောဘမှ လွတ်မြောက်ရမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဒါယကာသည် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာကို စုဆောင်းမိသည်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်၌ပင် သူခိုးကို စိုးရိမ်ရသဖြင့်၊ ထိုဥစ္စာကို ရဟန်း၏ကျောင်း၌ မြေမြှုပ်၍ လုံခြုံစွာ သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ရဟန်းက စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရသေ့သည် ထိုအပ်နှံချက်ကို လက်ခံပြီး ထိန်းသိမ်းပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ရွှေသည် သူ့လက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူ ကျင့်ကြံထားသော ထိန်းသိမ်းမှုတို့ကို လောဘက အနိုင်ယူလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူသည် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာကို လျှို့ဝှက်စွာ တူးဖော်ယူ၍ ကျောင်းမှ ထုတ်ယူပြီး၊ မြို့မှထွက်သည့်လမ်းဘေး ချုံပုတ်အောက်၌ ထပ်မံမြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သူတစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာကို သိသည်။

မကြာမီတွင် ရသေ့သည် ဒါယကာထံသို့ သွားကာ ယခုနောက်ထပ် တစ်နေရာတည်း၌ မနေနိုင်တော့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ လှည့်လည်သွားလာသော ရသေ့သည် တစ်နေရာတည်း အလွန်ကြာကြာ နေထိုင်ပါက မိမိနေရာ၌ သံယောဇဉ်ဖြစ်တတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဒါယကာသည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ ထင်ရှားသော ဝိနည်းကို လေးစားသဖြင့် ဖြစ်ထွန်းရန် ဆုတောင်းပေးကာ ဝါးတောင်နှင့် ရေအိုးတို့ဖြင့် ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ရသေ့သည် ခရီးအနည်းငယ်သာ လျှောက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ အလွန်ဂုဏ်ထူးသော ဟန်ဖြင့် ဒါယကာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး၊ မြက်ခြောက်တစ်ပင်ကို မြှောက်ပြကာ ဒါယကာ၏ ကိုယ်ပိုင် ရွက်မိုးမှ ၎င်း၏ ဆံကျစ်တွင် ကပ်ပါလာခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ မပေးဘဲ ယူခြင်းသည် သေးငယ်သော်လည်း အပြစ်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးအတွက် မခံနိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဤမြက်တစ်ပင်ကိုပင် ပြန်အပ်ရန် ပြန်လာခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ မြက်တစ်ပင်အတွက် ပြန်လာသော လူ၏ ထူးခြားသော စိတ်ရိုးသားမှုကြောင့် ဒါယကာသည် အလွန်စိတ်ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

နယ်ခြားဒေသသို့ သွားနေသော ကုန်သည်တစ်ဦးသည် အနီးတွင် တည်းခိုနေပြီး ဤလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာတွင် မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ တန်ဖိုးမရှိသော မြက်တစ်ပင်အတွက် ဤမျှ ပင်ပန်းစွာ စိတ်ဝင်စားသူသည် ယူထားသော အကြီးစား ဥစ္စာတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်နေခြင်းမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မလုပ်ဟု သူ တွေးမိသည်။ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မလျော်ညီသော ဤမျှ ရိုးသားဟန်ပြခြင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အပြစ်ကို ဝန်ခံရန်မဟုတ်ဘဲ ခိုးယူမှုမှ အာရုံလွှဲရန် ရှိသည်ဟု သူ ယုတ္တိပြုခဲ့သည်။

ဤသံသယအပေါ် အခြေခံ၍ ကုန်သည်သည် ဒါယကာထံသို့ သွားကာ၊ မြှုပ်ထားသော ရွှေသည် မိမိထားခဲ့သည့်နေရာ၌ ဆက်ရှိနေသေးခြင်းရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဒါယကာသည် အံ့ဩသော်လည်း ဆန္ဒရှိစွာ ကျောင်းသို့ သွား၍ ထိုနေရာကို တူးဖော်ခဲ့သည်။ သူတွေ့ရသည်မှာ လွတ်နေသော ချိုင့်ငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရသေ့ကစောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော ရွှေသည် ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ ဤမျှ ကြည်ညိုစွာ ပြန်အပ်ခဲ့သော မြက်တစ်ပင်သည် ယခုအခါ ပိုမိုကြီးမားသော ရာဇဝတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် အဆင်ပြေသော ဟန်ဆောင်ပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်လာသည်။

ဒါယကာနှင့် ကုန်သည်တို့သည် ရသေ့နောက်သို့ လိုက်သွား၍ လမ်းခရီး၌ မီလိုက်ကာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ကြသည်။ သူ၏ လှည့်ကွက်ကို ရှိပြီးသားသူများရှေ့တွင် ရသေ့သည် ၎င်း၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခိုးယူမှုကို ဝန်ခံ၍ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာ ဝှက်ထားသော ချုံပုတ်သို့ ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဒါယကာသည် မြှုပ်ထားသော ဥစ္စာ၏ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားမျှ မကျန်ဘဲ ပြန်ရရှိခဲ့သည်။

ရသေ့ကို ရှက်စရာအဖြစ် ထုတ်ပယ်ခြင်းမခံမီ၊ ကုန်သည်သည် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး၏ အမြဲတမ်း အမှတ်တရဖြစ်လာသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ ထိုလူဆိုးပြောခဲ့သော စကားသည် ဘယ်လောက်ယုံကြည်ဖွယ်ရှိသလဲ၊ မြက်တစ်ပင်ကို ဘယ်လောက်သတိထားသလဲ၊ ရွှေကို ဘယ်လောက်မေ့လျော့သလဲ ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ထိုစကားအနည်းငယ်တွင် ပုံပြင်၏ သင်ခန်းစာတစ်ခုလုံး ရှိနေသည်- သေးငယ်၍ မြင်သာသော ရိုးသားမှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးမားပြီး မမြင်ရသော ခိုးယူမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ စစ်မှန်သော ကုသိုလ်တရားသည် ကိုယ်တိုင်ကို သက်သေပြရန် ပရိသတ်မလိုအပ်ကြောင်း တို့ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို ပြီးဆုံးတော်မူပြီးနောက်၊ ဇေတဝန်ကျောင်း၌ စုဝေးနေသော ရဟန်းတော်များအား ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုရှေးဘဝ၏ လိမ်လည်သော ရသေ့သည် ယခုသံဃာတော်အကြား ၎င်း၏ ဟောင်းသော ဟန်ဆောင်အကျင့်ကို ဆက်လက်ကျင့်ဆောင်နေသည့် ထိုမရိုးသားသော ရဟန်းပင်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ လိမ်လည်မှုကို ဖော်ထုတ်သော ဉာဏ်ရှိသည့် ကုန်သည်မှာ ထိုရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကိစ္စဖြင့် ခရီးသွားခဲ့သော ဘုရားလောင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ကုဟကဇာတ်သည် ခုဒ္ဒကနိကာယ အတွင်းရှိ ပါဠိဇာတ်တော် စုစည်းမှု ပထမတွဲ၌ ကျမ်းဂန်အရ ဇာတ်အမှတ် ၈၉ ဖြစ်ပြီး၊ ပညာ၏ ပြည့်စုံမှု ဖြစ်သော ပညာပါရမီ၏ ဂန္ထဝင်ဥပမာများထဲတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်း၏ သင်ခန်းစာမှာ အပြင်ဘက် ဘာသာရေးကျင့်ဝတ်သည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော ကုသိုလ်တရားသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး တသမတ်တည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖော်ပြသော ကုသိုလ်တရားသည် ဖုံးကွယ်ရန် အလွန်လိုအပ်သော အခိုက်အတန့်၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံစိုက်စေတတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤပုံပြင်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ သင်ကြားမှုအသိုင်းအဝိုင်းများတွင် ကြာရှည်စွာ၊ အရေးကြီးသော ခေတ္တ လက်ဟန်တစ်ခုဖြင့် လူတစ်ဦး၏ စရိုက်ကို မဆုံးဖြတ်ရန်၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ၎င်း၏ အပြုအမူတစ်ခုလုံးဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ရန် သတိပေးချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။