ကုမ္ဘီလဇာတ်၊ ဂုဏ်လေးပါးနှင့် ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ မိကျောင်း

ဘုရားရှင်ထံသို့ ဒေဝဒတ်သည် ဘုရားရှင်ကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း သတင်းရောက်လာသောအခါ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ဘုရားရှင်က ရဟန်းတော်များအား မိန့်တော်မူ၏။ ဒေဝဒတ်သည် အလွန်ရှေးကာလ၌လည်း ဘုရားအလောင်း၏ အသက်ကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးပြီး ထိုအခါ၌လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ထိုရှေးဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ထိုရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် မြစ်ကမ်းစပ်၌ မျောက်အဖြစ် နေထိုင်တော်မူ၏။ မြစ်အလယ်၌ သရက်နှင့် ပေါင်မုန့်သီးပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိ၏။ ကမ်းနှင့် ကျွန်း၏ အလယ်အလတ်တွင် ကျောက်ဆောင်ကျယ်တစ်ခု ရေမှ ထောင်မတ်နေ၏။ မျောက်မင်း၏ ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ်ခုန်ရုံဖြင့် ခရီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်နိုင်၏။ ကမ်းမှ ကျောက်ဆောင်သို့၊ ကျောက်ဆောင်မှ ကျွန်းသို့ ဖြစ်ပြီး ညနေတိုင်း တူညီသော လမ်းကြောင်းဖြင့် ပြန်လာတော်မူ၏။

ထိုမြစ်အပိုင်း၌ ကုမ္ဘီလအမည်ရှိ မိကျောင်းသည် ၎င်း၏ မယားနှင့်အတူ နေထိုင်၏။ မျောက်မင်း နေ့စဉ် ခုန်ကူးသွားလာသည်ကို မြင်ရသော မယားသည် ထိုသို့ ထူးချွန်သော သတ္တဝါ၏ နှလုံးကို စားလိုသော တောင့်တချက်ဖြင့် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ယောကျ်ားအား သူမအတွက် ထိုမျောက်ကို ဖမ်းပေးရန် တောင်းဆို၏။ ကုမ္ဘီလက ထိုညနေ၌ပင် မျောက်သည် ၎င်းတို့၏ လက်အောက်သို့ ရောက်လာမည်ဟု ကတိပြုပြီး၊ မြစ်လယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်သို့ ရေကူးသွားကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ကို စိုစွတ်သော မျက်နှာပြင်နှင့် ကပ်လျက် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ နေ၏။ နေဝင်ချိန်တွင် မျောက်ခုန်ဆင်းလာမည်ကို စောင့်နေ၏။

နေဝင်ချိန်တွင် ကျွန်း၌ ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် ဘုရားအလောင်းသည် ပြန်ခုန်ရန် ရေနားသို့ ရောက်လာ၍ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သတိပြုမိ၏။ မြစ်ရေအဆင့်သည် နံနက်ကတည်းက မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း ကျောက်ဆောင်သည် နံနက်ကထက် ရေမျက်နှာပြင်အထက်တွင် ပို၍ မြင့်နေ၏။ ထိုကျောက်ဆောင်တွင် ရန်သူ ပုန်းအောင်းနေသည်ဟု သံသယရှိ၍ မိမိကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ထဲ မခြေချဘဲ သံသယကို စမ်းသပ်ရန် ရွေးချယ်တော်မူ၏။

ရေကိုဖြတ်၍ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ခေါ်ဆိုသော မျောက်မင်းသည် ကျောက်ဆောင်အား ၎င်း၏ ပုံမှန် ညနေနှုတ်ဆက်ချက်ကို ဘာကြောင့် မပြန်ကြားသနည်းဟု မေးလေ၏။ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြုံရသောအခါ ထပ်မံ ခေါ်လေ၏။ ဟောင်းနွမ်းသော မိတ်ဆွေ ကျောက်ဆောင်သည် ယနေ့ည ပြောစရာ မရှိသည်ကို အံ့ဩသလို ဟန်ပြ၍ ဖြစ်သည်။ မိမိ လျှာပတ်လည်၌ ပိတ်ဆို့လာသော ထောင်ချောက်ကို နားမလည်သော ကုမ္ဘီလသည် ကျောက်ဆောင်သည် ပုံမှန် မျောက်အား ပြန်ဖြေလေ့ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ယခု တိတ်ဆိတ်နေပါက မှားနေကြောင်း အတည်ပြုမည်ဟု တွေးလေ၏။ ထို့ကြောင့် ပြန်ထူးလိုက်ရာ ထိုကျောက်ပေါ်တွင် မည်သူနှင့် အဘယ်အရာ စောင့်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြမိ၏။

သူ၏ နှလုံးကို ဆွဲထုတ်ရန် ချောင်းနေသော ကုမ္ဘီလကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်နေကြောင်း သိရှိသောအခါ ဘုရားအလောင်းသည် စိတ်ထိန်းမှုကို လုံးဝ မပျက်စေဘဲ ထားတော်မူ၏။ မရှိတော့သော ဖြတ်ကျော်လမ်းသို့ ပြေးမည့်အစား၊ ဖြတ်ကျော်ရန် အခြားနည်းလမ်း မရှိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံမည်ဟု ကြေညာတော်မူ၍ မိကျောင်းအား ပါးစပ်ကို ဖြစ်နိုင်သမျှ ကျယ်ကျယ်ဟရန် တောင်းဆိုကာ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်နိုင်ရန် ပြောတော်မူ၏။

ဘုရားအလောင်းသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် ကုမ္ဘီလ လုံးဝ မေ့ပျောက်ထားသော မိကျောင်းအကြောင်း အချက်တစ်ခုကို သိတော်မူ၏။ ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်ကို အပြည့်အဝ ဟလိုက်သည်နှင့် မျက်စိနှစ်ဖက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှိတ်သွား၏။ ကုမ္ဘီလသည် အစာကို လက်ခံရန် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟလိုက်သော ထိုခဏ၌ လုံးဝ မျက်စိကန်းသွား၏။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ဘုရားအလောင်းသည် ကျွန်းမှ ခုန်ထွက်၍ မိကျောင်း၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စာ ကြာအောင် နင်းကာ၊ ကုမ္ဘီလက ၎င်း ဆင်းသက်လာသည်ကို မခံစားရမီ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ခုန်တက်သွား၏။

ကုမ္ဘီလသည် မျက်စိဖွင့်ကြည့်ရာ မျောက်မင်းသည် ၎င်း၏ အပေါ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတွင် ဘေးမသီ ရန်မခဘဲ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့၏။ ဒေါသထက် စိတ်ရိုးသားစွာ ချီးမွမ်းစကားကို ပေးလေ၏။ သစ္စာ၊ ပညာ၊ ဓိတိ နှင့် မျောက်မင်း ယခုလေးတင် ပြုခဲ့သကဲ့သို့ အရာရာကို အန္တရာယ်ထဲ ထည့်ရန် အသင့်ရှိသော ဆန္ဒ ရှိသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် စိတ်၌ မည်သည့် ရန်သူ၏ အောင်နိုင်ခြင်းကိုမျှ အမှန်တကယ် မခံရဟု သူက ဆိုသည်။ ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် တစ်ယောက်တည်း မြစ်သို့ ပြန်ဆင်းသွား၏။

ဘုရားရှင်သည် ကုမ္ဘီလကို ဒေဝဒတ်အဖြစ်၊ မိကျောင်းမ၏ မယားကို စိဉ္စမာဏဝိကာအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူ၍ ဟောကြားချက်ကို အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ စိဉ္စမာဏဝိကာသည် နောက်ပိုင်း၌ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်အပေါ် မမှန်သော စွပ်စွဲချက်များ တင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်၏။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၂၄ သည် ဤဇာတ်လမ်းကို ဤဟောကြားပုံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ကုမ္ဘီလ၏ ပျက်စီးခြင်းသည် ၎င်း၏ ချောင်းမြောင်းမှုတွင် အားနည်းချက်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေမည့်အစား စကားပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည့် တစ်ခဏကြောင့် ဖြစ်၏။ တိတ်ဆိတ်သော ကျောက်ဆောင်သည် မျောက်အား သေချာသည့် အရာ တစ်ခုမျှ မပြောပြနိုင်ဘဲ၊ ခြေချမတင်မီ အတည်မပြုနိုင်သော သံသယတစ်ခုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေခဲ့သူမှာ ကုမ္ဘီလ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံ ဖြစ်သည်။ ထိုအသံက မျောက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သံသယကို ဘာ ဘယ်နေရာ၌ စောင့်နေသည်ကို သေချာသိရှိမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

မျောက်မင်း၏ မိကျောင်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်မည်ဟူသော အဆိုသည် လက်ခံချက် မဟုတ်ပါ။ ချောင်းနေသော ဖမ်းစားသူ၏ ကိုယ်ကို ပျက်စီးစေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အမှုကို ပြုလုပ်စေရန် ဦးဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ကုမ္ဘီလကို မိမိ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် မှိတ်ရန် ဆွဲဆောင်၍ မရနိုင်သော်လည်း ဆာလောင်မှု တောင်းသလောက် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟရန် ဆွဲဆောင်နိုင်၏။ ထိုသို့ပြုသည်နှင့် မျက်လုံးများသည် မိမိဘာသာ မှိတ်သွား၏။ မျောက်သည် ထောင်ချောက်မှ ထွက်ပြေးခြင်းထက် ထောင်ချောက်၏ ကိုယ်ပိုင်ယန္တရားက အတွင်းမှ ၎င်းကို ဖြုတ်ချပစ်ရန် စောင့်ခဲ့သည်။