မက္ကဋဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိဇာတက နိကာယ်၏ အမှတ် ၁၇၃ ဖြစ်သော မက္ကဋဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူ၏။ ရဟန်းတို့ကြားတွင် လိမ်လည်ခြင်း အလေ့အထရှိသူအဖြစ် သိကျွမ်းသော ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် ထိုသူသည် လိမ်လည်သူအဖြစ် ထင်ရှားခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ပရိသတ်အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ရှေးဘဝ၌ မျောက်အဖြစ် မွေးဖွားစဉ်က မီးပူနွေးရန် အတွက် ထိုနည်းတူ လှည့်စားမှုကို ပြုခဲ့ကြောင်း ဖွင့်ဆိုတော်မူ၏။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီကို စိုးစံနေစဉ်၊ ဘုရားအလောင်းသည် ဗြာဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် မွေးဖွားတော်မူ၏။ ဇနီးကွယ်လွန်သွားသောအခါ ငယ်ရွယ်သော သားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟိမဝန္တာတောအုပ်သို့ သွား၍ ရသေ့ဘဝဖြင့် နေထိုင်တော်မူ၏။ ထိုတော၌ သူတို့၏ တဲ၏ ရိုးရှင်းသော စည်းကမ်းအတိုင်း သားကို ပြုစုပျိုးထောင်တော်မူ၏။

မိုးရာသီအတွင်း ဖခင်နှင့် သားတို့သည် တဲအတွင်း မီးဖိုဘေး၌ ထိုင်ကာ ကိုယ်ကို နွေးထွေးစေနေကြ၏။ မဝေးလှသော အရပ်တွင် ချမ်းအေးပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသော မျောက်တစ်ကောင်သည် အဝေးမှ ကြည့်ရှု၍ တုန်လှုပ်နေ၏။ မိမိ၏ လက်ရှိပုံစံဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့် ဘယ်တော့မျှ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်၏။

အနီးအနားတွင် မကြာသေးမီက ကွယ်လွန်သွားသော ရသေ့တစ်ပါး၏ အလောင်း ရှိနေ၏။ သူ၏ ပစ္စည်းများမှာ ထားခဲ့သည့် နေရာ၌ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုပစ္စည်းများမှာ သစ်ခေါက်ဝတ်ရုံ၊ ရက်ထားသော တောင်းနှင့် ကောက်ကွေးသော တုတ်တို့ ဖြစ်သည်။ မျောက်သည် သေသူ၏ သစ်ခေါက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍၊ တောင်းကို ယူကာ တုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ မုန်တိုင်းမှ ခိုလှုံရန် ရှာနေသော လှည့်လည်သည့် သန့်ရှင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့၏။

ထိုသို့ ဝတ်ဆင်ထားသော မျောက်သည် ရသေ့တဲဆီ ထွက်သွားပြီး ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေ၏။ မြင်နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သော်လည်း၊ ဖိတ်ကြားခြင်း မရှိဘဲ မီးအနွေးထဲ ဝင်ရန် မသင့်တော်ဟု သိသော ယဉ်ကျေးသည့် ဧည့်သည်အဖြစ် ထင်ရစေရန် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားသည်။

ကလေးသည် ထိုသူကို ပထမဆုံး သတိထားမိ၏။ အအေးဒဏ်ကြောင့် အိုမင်းသူတစ်ဦး ဒုက္ခခံစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်၍ သနားစိတ်ဖြင့် ဖခင်အား ကဗျာပုံစံဖြင့် ခေါ်ဆို၏။ ပြင်ပ ထန်းပင်အနီး၌ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသော ထိုအိုမင်းသူကို ကြည့်ရန်နှင့်၊ ၎င်းတို့တဲ၏ ခိုလှုံရာတွင် နောက်တစ်ဦး ထပ်ဝင်နိုင်သော နေရာရှိသည့်အတွက် ဝင်ခွင့်ပေးရန် တောင်းဆို၏။

ဘုရားအလောင်းသည် သားအား ပြန်ဖြေမီ ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ စစ်မှန်သော ဗြာဟ္မဏသည် ထိုသို့သော မျက်နှာမျိုး ဘယ်တော့မျှ မဆောင်ဟု သားအား ရှင်းရှင်းပြတော်မူ၏။ ထိုဧည့်သည်သည် လူမဟုတ်ဘဲ မျောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် အကွာအဝေးမှ ကြည့်လျှင် ငှားယူဝတ်ထားသော အဝတ်များ ယုံဖွယ်ရှိသော်လည်း အတွင်းသို့ ဖိတ်ကြားခွင့် မရှိကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။

ဟန်ဆောင်ချက်ကို ထိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခံရပြီးနောက် မျောက်သည် ဆက်နေခြင်းဖြင့် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်တော့ပါ။ ဘုရားအလောင်းသည် ထိုသူကို ရသေ့တဲမှ မောင်းထုတ်တော်မူ၍၊ ကြောက်လန့်သော သတ္တဝါသည် စိုရွှဲနေသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ပြေးသွား၏။ ထိုအခါ သေသူ၏ သစ်ခေါက်ဝတ်ရုံ၊ တောင်းနှင့် တုတ်တို့ကို နောက်တွင် ထားခဲ့၏။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားပြီးသောအခါ ဇာတ်ကောင်တို့ကို ရဟန်းတို့အား ဖော်ပြတော်မူ၏။ မီးဘေးတွင် နေရာရရှိရန် သေသူ၏ ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သော လှည့်စားသည့် မျောက်သည် ယခု ရဟန်းတို့ကြားတွင် နေထိုင်သော ထိုလိမ်လည်သည့် ရဟန်းပင် ဖြစ်၏။ ဧည့်သည်၏ သက်သာရေးအတွက် တောင်းပန်သော ကရုဏာရှိသည့် ကလေးသည် ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် သား ရာဟုလာ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဟန်ဆောင်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တော်မူသော ဖခင်သည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

ယခု လိမ်လည်ရဟန်း၏ လှည့်စားမှုကို၊ ရှေးက အပူရှိန်အတွက်သာ သေသူ၏ ဝတ်ရုံကို ငှားခဲ့သော မျောက်နှင့် ချိတ်ဆက်ပြခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားရှင်သည် ဤကဲ့သို့သော မရိုးသားမှုသည် အသစ်အဆန်းအပြစ် မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းအလေ့အထ ဖြစ်ကြောင်း ရဟန်းတို့အား ပြတော်မူ၏။ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး အမည်ပေးမှသာ ဘဝများကြားတွင်ပင် ထိုအပြစ်သည် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်သည်။ မက္ကဋဇာတ်သည် သင်ခန်းစာကို ရိုးရှင်းပြီး ခံစားချက်ဖြင့် မလွှမ်းမိုးစေဘဲ ထားရှိ၏။ ကရုဏာကို စစ်မှန်သော လိုအပ်ချက်သို့ ဖြန့်ဝေရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှင်းလင်းသော မျက်စိဖြင့် လမ်းညွှန်ရမည်ဖြစ်သည်။ ငှားယူသော ဝတ်ရုံသည် သန့်ရှင်းခြင်းကို တုပနိုင်သော်လည်း ဘယ်တော့မျှ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကလေး၏ ကရုဏာသည် ဇာတ်ကြောင်းက ညွှန်ပြသော အပြစ် မဟုတ်ပေ။ ထိုကရုဏာကို အသုံးချရန် သေသူ၏ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်သူ၏ အပြစ်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုည၌ ငယ်သော တဲကို လှည့်စားခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ခဲ့သည်မှာ ဖခင်၏ တည်ငြိမ်သော ဆင်ခြင်ဉာဏ်ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ထောင်စု၌ ကရုဏာ မရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။