မင်္ဂလဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့အနီး ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အဝတ်စများမှ နိမိတ်ဟောခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရာအရ ဤပုဏ္ဏားသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့၌ နေထိုင်ပြီး မှားယွင်းသော အယူဝါဒကို ကိုင်ထားကာ ရတနာသုံးပါးကို မယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူသည် ဥစ္စာစည်းစိမ် ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော်၏ ဇာတကအဋ္ဌကထာသည် ဤဇာတ်ကို ဇာတ်အမှတ် ၈၇ မင်္ဂလဇာတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

အိမ်ရှိ သေတ္တာတစ်ခု၌ သိမ်းထားသော အဝတ်စုံကို ကြွက်မတစ်ကောင်က ကိုက်ဖဲ့ထားခဲ့သည်။ တစ်နေ့ ရေချိုးပြီးနောက် ထိုအဝတ်စုံကို တောင်းခိုင်းကာ ပျက်စီးမှုကို သတင်းရခဲ့သည်။ ထိုအဝတ်များသည် အိမ်တွင် ဆက်ရှိနေပါက အကျိုးမဲ့ ကံဆိုးစေမည်ဟု သူ စဉ်းစားမိသည်။ ထိုအဝတ်များကို သားသမီးကိုမျှ၊ အစေခံကိုမျှ မပေးရဟု ဆုံးဖြတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးအား ကံဆိုးခြင်းကို ဆောင်ခဲ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစေခံတစ်ဦးက ထိုအဝတ်များကို ထားရှိပြီး အိမ်ကို ပျက်စီးစေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သည်။

ပုဏ္ဏားက သူ၏သားအား ထိုအဝတ်များကို သုသာန်သို့ ယူသွား၍ စွန့်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ လက်ဖြင့် မထိဘဲ ဝါးတံဖြင့် ယူသွားရန်နှင့် ပြန်လာမီ ကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေချိုးရန် မှာကြားသည်။ ထိုနံနက်ခင်း အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဘုရားရှင်သည် အမှန်တရားဆီသို့ မည်သူ့ကို ဦးဆောင်နိုင်မည်ကို ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ ဖခင်နှင့် သားတို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိရန် ကံကြောင်းရှိကြသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ မုဆိုး၏ ဟန်ဆောင်ဖြင့် သုသာန်သို့ ကြွတော်မူ၍ ဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်နေတော်မူသည်။

ငယ်ရွယ်သော ပုဏ္ဏားသည် မကြာမီ ရောက်လာပြီး အဝတ်များကို ဝါးတံဖျားတွင် ချိတ်ဆွဲလာသည်၊ အိမ်တွင်နေသော မြွေတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို မေးတော်မူသည်။ လူငယ်က အဝတ်များကို ကြွက်ကိုက်ထားပြီး အဆိုးဆုံး ကံဆိုးခြင်းနှင့် တူသည်ဟု၊ ထိုအဝတ်များကို စွန့်ပစ်ရန် ဖခင်က စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုအဝတ်ကို ချထားရန် မှာကြားတော်မူသည်။ လူငယ်က ချလိုက်သောအခါ ဘုရားရှင်သည် လူငယ်၏ မျက်စိရှေ့၌ ထိုအဝတ်ကို ကောက်ယူတော်မူပြီး ထိုအဝတ်သည် ကိုယ်တော်နှင့် ကောင်းစွာ လျော်ညီမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်များကို ဂရုမစိုက်တော်ဘဲ ဝေဠုဝန်ကျောင်းဆီသို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။

ငယ်ရွယ်သော ပုဏ္ဏားသည် အိမ်သို့ပြေးပြီး ဖခင်အား ပြောပြသည်။ ဖခင်က အဝတ်များသည် မှော်ဆေးဖြင့် ဖမ်းစီးထားသည်ဟု ထင်ပြီး ဂေါတမ ဣသိပင်လျှင် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ထိုအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆသည်။ ကိုယ်တိုင်အပေါ်သို့ ကျရောက်မည့် အရှက်ရမှုကိုလည်း စိုးရိမ်သည်။ ဣသိအား အခြားအဝတ်များစွာ ပေးလှူပြီး ထိုအဝတ်စုံကို စွန့်ပစ်ရန် တောင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သူသည် သားနှင့်အတူ သင်္ကန်းအများအပြား ယူ၍ ဝေဠုဝန်ကျောင်းသို့ သွားသည်။

ပုဏ္ဏားက သုသာန်၌ အဝတ်တစ်စုံကို ဘုရားရှင် ကောက်ယူခဲ့ကြောင်း မှန်သလား မေးသည်။ ဘုရားရှင်က မှန်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ပုဏ္ဏားက ထိုအဝတ်သည် ကျိန်ခံထားသဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု သတိပေးပြီး အခြားအဝတ်များကို အစားထိုး ပေးလှူရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်သည် လောကကို စွန့်ခွာပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ လမ်းဘေး၊ ရေချိုးဆိပ်၊ အမှိုက်ပုံနှင့် သုသာန်တို့မှ ယူသော အပုပ်ချည်စများဖြင့် ကျေနပ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ပုဏ္ဏားအား အတိတ်ကာလ၌လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် အယူသီးမှုများကို ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ပုဏ္ဏား၏ တောင်းဆိုချက်အရ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

တစ်ချိန်က မဂဓနိုင်ငံ ရာဇဂြိုဟ်မြို့၌ တရားသဖြင့် အုပ်စိုးသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ ထိုခေတ်၌ ဘုရားလောင်းသည် အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးအဖြစ် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ တပသီအဖြစ် ရဟန်းဝင်ခဲ့ပြီး အဘိညာဏ်နှင့် သမာပတ် (ကျင့်စဉ်ဖြင့် ရရှိသော ဉာဏ်စွမ်းနှင့် ဈာန်အခြေအနေများ)တို့ကို ရရှိကာ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ပြန်လာပြီး ဘုရင်၏ ဖျော်ဖြေရေး ဥယျာဉ်တော်၌ တည်းခိုကာ ဘုရင်က နန်းတော်၌ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားလောင်းသည် ဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ပြီး နန်းတော်၌ ထမင်းစားခဲ့သည်။

ထိုမြို့၌ အဝတ်နိမိတ်ဆရာ ဟု ခေါ်သော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး နေထိုင်သည်၊ သူ၏ သေတ္တာတွင်လည်း ကြွက်ကိုက်ထားသော အဝတ်များ ရှိသည်။ အရင်ဇာတ်ကဲ့သို့ အားလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ သားသည် သုသာန်သို့ ထွက်သွားချိန်၌ ဘုရားလောင်းသည် ဦးစွာရောက်ပြီး တံခါးဝ၌ ထိုင်နေသည်။ ငယ်ရွယ်သော ပုဏ္ဏား စွန့်ပစ်ထားသော အဝတ်စုံကို ကောက်ယူပြီး ဥယျာဉ်သို့ ပြန်သွားသည်။ အိုမင်းသော ပုဏ္ဏားက ထိုအဝတ်သည် ဘုရင်၏ တပသီအား သေစေမည်ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိုအဝတ်ကို စွန့်ပစ်ရန် တောင်းပန်သည်။

ဘုရားလောင်းက သုသာန်၌ စွန့်ပစ်ထားသော အပုပ်ချည်စများသည် ကိုယ်တော်အတွက် လုံလောက်ပြီဟု ပြန်ဖြေသည်။ ကံကောင်း ကံဆိုးဆိုင်ရာ အယူသီးမှုများကို ယုံကြည်ခြင်း မရှိကြောင်း၊ ထိုအယူများကို ဗုဒ္ဓ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ (တစ်ဦးတည်း ဘုရားဖြစ်ပြီး အခြားသူကို မသွန်သင်သော ဘုရား) သို့မဟုတ် ဘုရားလောင်းတို့က အတည်ပြုခြင်း မရှိကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် နိမိတ်ကို ယုံကြည်သူ မဖြစ်သင့်ဟု ထပ်လောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အမှန်တရားကို ကြားသော ပုဏ္ဏားသည် မှားယွင်းချက်များကို စွန့်ပယ်ပြီး ဘုရားလောင်း၏ ခိုလှုံရာသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ၎င်း၏ ဉာဏ်ရည်ကို မပျက်စီးစေဘဲ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို ဟောပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဂါထာတစ်ပုဒ်ဖြင့် ပုဏ္ဏားအား သွန်သင်တော်မူသည်။ ထိုဂါထာတွင် နိမိတ်၊ အိပ်မက်နှင့် လက္ခဏာတို့ကို စွန့်လွှတ်သူသည် အယူသီးမှု၏ အမှားများမှ လွတ်မြောက်မည်၊ နှစ်ဖက်စုံ ကိလေသာများနှင့် ဆက်ဆံမှုများကို အဆုံးသတ်တိုင်အောင် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုဟောကြားပြီးနောက် လေးပါးသော သစ္စာတရားကို ဆက်လက် သွန်သင်တော်မူသည်။ အဆုံး၌ ပုဏ္ဏားနှင့် သားတို့သည် ပထမမဂ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ပစ္စုပ္ပန်ကာလ၏ ဖခင်နှင့် သားသည် ထိုအတိတ်ကာလ၏ ဖခင်နှင့် သားလည်း ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူ၍ ဇာတ်၏ ဖြစ်ပုံကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မူကား ထိုကာလ၌ တပသီ ဖြစ်တော်မူခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်သည် ရိုးရိုးအရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် အိမ်ထောင်စုကို အုပ်စိုးသည်အထိ ကြီးထွားလာနိုင်ပုံကို ပြသသည်။ ထိုအဝတ်တွင် အာနုဘော်မရှိသော်လည်း မိသားစုသည် ထိုအဝတ်ကို ဖယ်ရှားရန်၊ ထိုအဝတ်ကို ထိကိုင်ပြီးနောက် ရေချိုးရန်နှင့် ဣသိအား ထိုအဝတ်မှ ကာကွယ်ရန် အသင့်ရှိကြသည်။ ဘုရားရှင်၏ တည်ငြိမ်သော အဖြေသည် ဘဝနှစ်ခုတွင် ထပ်ကာထပ်ကာ ထင်ဟပ်ပြီး အဝတ်ကို ရိုးရိုးအဝတ်တစ်ထည်အဖြစ်သာ ထားသည်။ ဇာတ်အမှတ် ၈၇ တွင် အဓိကအချက်မှာ အပုပ်ချည်စများ ချီးမွမ်းထိုက်သည်ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နိမိတ်မှ လွတ်မြောက်သော စိတ်သည် မလိုအပ်သော ကြောက်ရွံ့မှုမှလည်း လွတ်မြောက်သည်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိကြောက်ရွံ့သည့်အရာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုသူတိုင်းအတွက် ထိုလွတ်လပ်မှုသည် ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။