မတကဘတ္တ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သေသူများအတွက် ပူဇော်ပွဲများနှင့် ပတ်သက်၍ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုအခါက လူတို့သည် မိမိတို့ ကွယ်လွန်သွားသော ဆွေမျိုးများအတွက် ပူဇော်ပွဲအဖြစ် ဆိတ်၊ သိုးနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များကို ပူဇော်လျက်ရှိကြ၏။ ရဟန်းတို့သည် ဤအရာကို မြင်တော်မူ၍ ထိုသို့ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်သလားဟု ဘုရားရှင်အား မေးမြန်းကြ၏။ ပါဠိတော်ကျမ်း၏ ဇာတကအဋ္ဌကထာတွင် ဤဇာတ်ကို အမှတ် ၁၈၊ မတကဘတ္တဇာတက ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဘုရားရှင်က သေသူများအတွက် ပူဇော်ပွဲပြုရန် အသက်ကို သတ်ဖြတ်သော်လည်း အကျိုးမရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။ ယခင်ကာလ၌ ပညာရှိတို့သည် မိုဃ်းကောင်းကင်မှပင် အမှန်တရားကို ဟောကြားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအလေ့အထ၏ မကောင်းသော အကျိုးဆက်များကို ပြသခဲ့ကြကာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထိုအလေ့အထမှ ရပ်စဲစေခဲ့ကြကြောင်း သတိပေးတော်မူ၏။ ယခု ထိုပညာရှိတို့၏ ရှေးသင်ကြားချက်များသည် လူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားကာ အလေ့အထသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြောင်း ဆိုတော်မူ၏။ ထိုစကားများနှင့်အတူ ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ကာလ ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

တစ်ချိန်တွင် ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ်၊ ဗေဒင်သုံးပုံ တတ်မြောက်ပြီး ဆရာကြီးအဖြစ် ကျော်ကြားသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် သေသူများအတွက် ပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ထိုသူသည် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ယူဆောင်စေ၍ တပည့်များအား မြစ်ဆိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် မှာကြားလေ၏။ ထိုဆိတ်ကို ရေချိုးပေးရန်၊ လည်ပင်းတွင် ပန်းပွင့်ကုံးစွပ်ပေးရန်၊ ဆန်အနည်းငယ် ကျွေးရန်၊ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ရန်၊ ထို့နောက် ပြန်ခေါ်ဆောင်လာရန် ဖြစ်သည်။ တပည့်များသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပြုလုပ်ကြ၏။

မြစ်ဆိပ်၌ တပည့်များက ဆိတ်ကို ရေချိုးပေး၍ သပ်ရပ်စေပြီးနောက် ကမ်းပါးပေါ်တွင် ထားခဲ့ကြ၏။ ဆိတ်သည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝများ၌ ပြုခဲ့သော ကံများကို သိမြင်လာ၏။ ယနေ့ပင် မိမိသည် ဒုက္ခအားလုံးမှ လွတ်မြောက်တော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ကာ အိုးကွဲသော အသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ဆိတ်သည် ထိုပုဏ္ဏားသည် မိမိကို သတ်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ဒုက္ခကို ထိုသူကိုယ်တိုင် ခံစားရမည်ဟု တွေးမိ၏။ ထိုပုဏ္ဏားအပေါ် ကရုဏာ ကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်၏။ တပည့်ငယ် ပုဏ္ဏားများက ဆိတ်၏ အသံသည် ရယ်မောချိန်တွင်လည်း ကျယ်ခဲ့ပြီး ငိုကြွေးချိန်တွင်လည်း ကျယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၍၊ အဘယ်ကြောင့် ရယ်ခဲ့သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းကြ၏။ ဆိတ်က မိမိ၏ မေးခွန်းကို ဆရာ၏ ရှေ့တွင် မေးရန် ပြောလိုက်၏။

တပည့်များက ဆိတ်ကို ဆရာထံ ယူဆောင်သွားကြ၍ ပုဏ္ဏားက ထိုမေးခွန်းအတိုင်း ဆိတ်အား မေးမြန်းလေ၏။ ဆိတ်သည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝများကို အမှတ်ရနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ဖြေကြားလေ၏။ ယခင်ကာလ၌ မိမိသည် ထိုပုဏ္ဏားကဲ့သို့ ဗေဒင်တတ်မြောက်သော ပုဏ္ဏားဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလေ၏။ မတကဘတ္တ ပူဇော်ပွဲ ပြုရန် မိမိသည် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလေ၏။ ထိုတစ်ကြိမ်တည်းသော ကံကြောင့် မိမိသည် ငါးရာအနက် တစ်ကြိမ်မှလွဲ၍ ခေါင်းဖြတ်ခံခဲ့ရကြောင်း ဆိုလေ၏။ ဤသည်မှာ မိမိ၏ ငါးရာမြောက်နှင့် နောက်ဆုံးဘဝ ဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုနေ့တွင်ပင် လွတ်မြောက်မည်ဟု တွေးမိ၍ ရယ်မောခဲ့ကြောင်း ဆိုလေ၏။

ဆိတ်က ပုဏ္ဏားကို အမှတ်ရသောအခါ ငိုကြွေးခဲ့ကြောင်း ဆိုလေ၏။ ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့သဖြင့် မိမိသည် ငါးရာပတ်လုံး ဒုက္ခခံရန် ကံပြုခဲ့ပြီး၊ ယခု လွတ်မြောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုပုဏ္ဏားသည် ဆိတ်ကို သတ်ခြင်း၏ ဒဏ်အဖြစ် တူညီသော ကံကြမ္မာကို ငါးရာပတ်လုံး ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသူအပေါ် ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ငိုကြွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုဏ္ဏားက ဆိတ်အား မကြောက်ရန် ပြောလိုက်၏။ မိမိသည် ဆိတ်ကို မသတ်ဟု ဆိုလေ၏။ ဆိတ်က ပုဏ္ဏားသည် သတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မသတ်သည်ဖြစ်စေ ထိုနေ့တွင် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ပြန်ဖြေ၏။ ပုဏ္ဏားက ဆိတ်နှင့်အတူ လိုက်ပါ၍ စောင့်ရှောက်မည်ဟု ဆိုလေ၏။ ဆိတ်က ပုဏ္ဏား၏ ကာကွယ်မှုသည် အားနည်းပြီး မိမိ၏ မကောင်းသော ကံ၏ အားသည် အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း ဖြေလေ၏။ ပုဏ္ဏားသည် ဆိတ်ကို လွှတ်ပေးပြီး တပည့်များအား မည်သူကမျှ ဆိတ်ကို သတ်ခွင့်မပေးရန် မှာကြားကာ၊ လူငယ်များနှင့်အတူ ထိုတိရစ္ဆာန်ကို နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်ပါလေ၏။

လွတ်မြောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဆိတ်သည် ကျောက်ဆောင်၏ထိပ်အနီးတွင် ပေါက်နေသော ချုံ၏ အရွက်များကို စားရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မိုးကြိုးသည် ကျောက်ဆောင်ကို ပစ်ခတ်လိုက်၏။ ကျောက်အပိုင်းအစကြီးတစ်ခု ကွဲထွက်ပြီး ဆိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ၊ ၎င်း၏ အသက်ကို ပြီးဆုံးစေ၏။ လူတို့ စုဝေးလာကြ၏။

ထိုအချိန်က ထိုနေရာ၌ ဘုရားလောင်းသည် သစ်ပင်စောင့်နတ်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ အာနုဘော်တန်ခိုးဖြင့် ဘုရားလောင်းသည် လူအုပ်ကြီး ကြည့်ရှုနေစဉ် အာကာသတွင် ပလ္လင်ခွေ၍ ထိုင်တော်မူ၏။ ထိုသတ္တဝါတို့သည် မကောင်းမှု၏ အသီးကို သိရှိလျှင် အသက်သတ်ခြင်းကို ရပ်နိုင်ကြမည်ဟု တွေးတော်မူ၏။ ချိုသာသော အသံဖြင့် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သင်ကြားတော်မူ၏။ ထိုဂါထာတွင် လူတို့သည် ဒဏ်သည် ဒုက္ခဖြစ်သော ဘဝသို့ ရောက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလျှင် သတ္တဝါတို့သည် အသက်သတ်ခြင်းကို ရပ်စဲကြမည်ဟု ဆိုသည်။ အကြောင်းမူကား သတ်ဖြတ်သူ၏ ဒဏ်သည် ကြမ်းတမ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့လျှင် ဘုရားလောင်းသည် သစ္စာတရားကို ဟောကြားပြီး နားထောင်သူများအား ထိုသို့သော ကံ၏ အကျိုးကို ကြောက်ရွံ့စေတော်မူ၏။ လူတို့သည် ထိုမျှ လှုပ်ရှားသွားကြသဖြင့် အသက်သတ်ခြင်းကို ရပ်စဲလိုက်ကြ၏။ ဘုရားလောင်းသည် လူအုပ်ကြီးကို သီလတွင် တည်စေ၍ မိမိ၏ ကံအလိုက် ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။ လူတို့သည် ထိုတရားတော်တွင် တည်ကြည်စွာ နေကြပြီး၊ ဒါနနှင့် အခြား ကုသိုလ်ကံများဖြင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းကြ၍ နောက်ဆုံး နတ်ပြည်သို့ ပြည့်ကျပ်စွာ ရောက်ကြ၏။

တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်သည် ဆက်စပ်ချက်ကို ပြတော်မူ၍ ထိုဇာတ်တွင် ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုအချိန်က ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင် ထိုသစ်ပင်စောင့်နတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။

ဤကထာသည် နားထောင်ရန် အဆင်သင့်ရှိပြီး ဆိတ်ကို ချမ်းသာစေရန် သဘောတူသော ပုဏ္ဏားကို မထီမဲ့မြင် မပြုပါ။ ကွယ်လွန်သူအတွက် ပြုသော ကံသည် ပြုသူအား ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း၊ ထိုထိခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို အသက်သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်စေနိုင်ကြောင်း ပြသ၏။ ရယ်မောခြင်းနှင့် မျက်ရည်သည် တစ်သတ္တဝါ၏ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြ၏။ ၎င်း၏ လွတ်မြောက်မှုအတွက် သက်သာခြင်းနှင့် ၎င်းကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ပုဏ္ဏားအပေါ် ကရုဏာ ဖြစ်ပေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကရုဏာသည် ဤဇာတ်ကို ထာဝရ အင်အားပေးသည်။ မိမိ၏ ကွယ်လွန်သူများကို ဂုဏ်ပြုသူများအား ဒါနနှင့် ကုသိုလ်ကံများဖြင့် ပြုရန်၊ အသက်သတ်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဟု သင်ကြားထားသည်။