မောရဇာတ် - ရွှေဥဒေါင်းမင်း၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော အကာအကွယ်ပျက်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိဇာတက်နိကာယ်၏ အမှတ် ၁၅၉ ဖြစ်သော မောရဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဟောကြားရခြင်းမှာ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်ပြီးနောက် မိမိ၏ ကတိဝတ်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ရဟန်းတစ်ပါး၏ ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က ပညာရှိပင်ဖြစ်စေ ခုနစ်ရာနှစ်တိုင်အောင် အပြစ်ကင်းစွာ ကျင့်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အသံကြောင့် တစ်ခဏတည်းဖြင့် ယိုင်လဲနိုင်ကြောင်း ဘိက္ခုများအား မိန့်ကြားတော်မူသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ထားသော ဂုဏ်သီလ၏ အကာအကွယ်ရှိသူပင်လျှင် ထိုသို့ အမှားဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြရန် ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ဆိုတော်မူခဲ့သည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလ၌ ဗောဓိသတ်သည် ဒဏ္ဍကတောင်၏ ရွှေတောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သော တောက်ပသည့် ရွှေဥဒေါင်းမင်းအဖြစ် ဖွားမြင်လာသည်။ နံနက်ခင်းတိုင်းနှင့် ညနေခင်းတိုင်း ထိုဒေါင်းမင်းသည် နေမင်းနှင့် ယခင်ကလွန်မြောက်ခဲ့သော ဘုရားများအား ဂုဏ်ပြု၍ အကာအကွယ်ပရိတ်တော်ကို ရွတ်ဖတ်လေ့ရှိသည်။ ပျက်ကွက်ခြင်းမရှိ ထိန်းသိမ်းခဲ့သော ဤကျင့်စဉ်သည် ၎င်း၏ ဘေးကင်းမှု၏ အမှန်တကယ် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီတွင် ဘုရင်မ ခေမာသည် ရွှေဥဒေါင်းမင်း တရားဟောနေသည်ကို အိပ်မက်တွင် မြင်ခဲ့ပြီး ထိုဒေါင်းမင်းကို ပိုင်ဆိုင်လိုသော ပြင်းထန်သည့် တောင့်တချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘုရင်က ထိုငှက်ကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပြန်ကာ ဒဏ္ဍကတောင်ဒေသသို့ မုဆိုးများ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဆက်တိုက်လာသော မင်းဆက်ခြောက်ခုအတွင်း မုဆိုးခြောက်ယောက်သည် ရွှေဥဒေါင်းမင်းကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ပထမဆုံးမုဆိုးသည် ငှက်ကို ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် လိုက်ဖမ်းခဲ့ပြီး ထိုကြိုးပမ်းမှုအတွင်းမှာပင် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူ့နောက်မှ မုဆိုးတိုင်းလည်း တူညီသော ကံကြမ္မာကို ကြုံခဲ့ရသည်။ ဒေါင်းမင်းသည် နံနက်ခင်း ပရိတ်ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသရွေ့ သူ့အတွက် ဖြန့်ထားသော ကျော့ကွင်းတစ်ခုမျှ ဘယ်တော့မှ ပိတ်ဆို့မသွားခဲ့ပေ။

ခုနစ်ဆက်မြောက် မင်းအောက်၌ ဝန်ထမ်းသော ခုနစ်ယောက်မြောက် မုဆိုးသည် မိမိ၏ ရှေ့မုဆိုးများထက် ပိုမိုသေချာစွာ ဤပုံစံကို လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုမုဆိုးက ဒေါင်းမင်းသည် အစာရှာရန် မသွားမီ ရွတ်ဆိုသော ပရိတ်တော်သည် ထောင်ချောက်တိုင်း မအောင်မြင်ခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ အင်အားသုံးရန် ထပ်မံမကြိုးစားဘဲ ထိုမုဆိုးသည် မတူညီသော အားနည်းချက်တစ်မျိုးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

မုဆိုးက ဒေါင်းမတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူ၍ လက်ခုပ်တီးသံနှင့်အညီ ကခုန်ရန်၊ လက်ညှိုးခတ်သံနှင့်အညီ အော်ဟစ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ဒေါင်းမင်းက နံနက်ပရိတ်ကို မရွတ်ဆိုမီ နံနက်စောစောတွင် ကျော့ကွင်းကို ချထားပြီး ထို့နောက် ဒေါင်းမကို အော်စေခဲ့သည်။

ဒေါင်းမ၏ အော်သံကို ကြားရသောအခါ ဒေါင်းမင်းသည် တပ်မက်သော စိတ်ဓာတ်၏ လှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ပုံမှန်ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းကို အလွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ၎င်းသည် မိမိ၏ အကာအကွယ်ကို အပြီးမသတ်မီ အစာရှာရာနေရာဆီသို့ ခြေလှမ်းခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ယခင်မုဆိုးအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော ကျော့ကွင်းသည် ၎င်း၏ ခြေထောက်ကို ဝန်းရံ၍ ပိတ်ဆို့သွားလေသည်။

ရွှေဥဒေါင်းမင်းကို အသက်ရှင်လျက် ဗာရာဏသီမင်းထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုမင်းသည် မသေခြင်းတရား ရရှိရန် ၎င်း၏ အသားကို စားလိုသည်။ ဒေါင်းမင်းက ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့သည် - စားခံရသောကြောင့် သေရမည့် သတ္တဝါ၏ အသားသည် တစ်ယောက်ယောက်အား ထာဝရအသက်ကို မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းက ထပ်ဆင့် ရှင်းပြသည်မှာ ၎င်း၏ ရွှေရောင်အမွေးတောင်များသည် မှော်အတတ် မဟုတ်ဘဲ ကုသိုလ်၏ အသီးအနှံ ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည် - ရှေ့ဘဝ၌ ငါးပါးသီလကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ စောင့်ထိန်းသော ဓမ္မိကစကြာဝင်မင်း အဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ရွှေရောင်အသရေသည် ကုသိုလ်ကံမှသာ ရရှိနိုင်ပြီး အသားစားခြင်းဖြင့် ရနိုင်သည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။

သူ၏ စကားကို သံသယမရှိစေရန် ဒေါင်းမင်းက မင်းကြီးအား နန်းတော်အိုင်ရေကို ခန်းခြောက်စေ၍ ရွှံ့ထဲရှိ အောက်ခြေကို တူးဖော်စေရန် ပြောကြားသည်။ ထိုအခါ ရွှံ့နက်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နေသော ကျောက်မျက်ခင်းထားသည့် ရထားကြီးကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုရထားကြီးသည် ရှေးကာလက ထိုဓမ္မိကမင်းကြီး စီးနင်းခဲ့သော ရထားပင် ဖြစ်ပြီး ဒေါင်းမင်း၏ ပြောဆိုချက်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သက်သေပြပြီးနောက် ဒေါင်းမင်းသည် အံ့အားသင့်နေသော မင်းကြီးအား အစိတ်အပိုင်းများ ပေါင်းစပ်ထားသော အရာတိုင်းသည် မည်မျှ ခမ်းနားစေကာမူ၊ မတည်မြဲ၍ အချိန်ကာလ၌ ပျက်စီးရမည့် သဘောရှိကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။ နိဗ္ဗာန်တစ်ခုတည်းသာ ဤ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း အဆက်မပြတ် ဖြစ်စဉ်မှ လွတ်မြောက်နေကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုတရားကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော မင်းကြီးက ကျေးဇူးတင်မှုအဖြစ် သူ၏ နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို ဆက်သခဲ့သော်လည်း ဒေါင်းမင်းသည် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသဖြင့် လက်မခံဘဲ လေထဲသို့ တက်ကာ ရွှေတောင်ဆီသို့ ပြန်ပျံသွားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူသောအခါ ထိုဘဝက ဗာရာဏသီမင်းမှာ အာနန္ဒာထေရ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ရွှေဥဒေါင်းမင်းမှာ ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဘိက္ခုတို့အား ဖွင့်ပြတော်မူသည်။ အမျိုးသမီး၏ အသံကြောင့် ယိုင်လဲခဲ့သော ထိုဘိက္ခုသည် ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ဖြင့် ရှည်ကြာသော ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းပင်လျှင် တစ်ခဏ သတိမဲ့မှုတစ်ခုကြောင့် မည်မျှ ပျက်စီးနိုင်သည်ကို မြင်သိခဲ့ရသည်။

မောရဇာတ်သည် ဒေါင်းမင်း၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော အကာအကွယ်မဲ့ အခိုက်အတန့်အတွက် ၎င်းကို အပြစ်တင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးမသတ်ပေ။ စည်းကမ်းရှိသူများအတွက် ထိုသို့သော အခိုက်အတန့်များ မဖြစ်နိုင်ဟု ဟန်ဆောင်လည်း မပြုပေ။ ထို့အစား၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သော အကာအကွယ်သည်ပင်လျှင် စိတ်အာရုံ ဝေဝါးသွားသောအခါ တစ်ရက်တည်းအတွင်း ပျက်ကွက်နိုင်ကြောင်း၊ ရွှေအမွေး၊ ကျောက်မျက်ရထား၊ သို့မဟုတ် လွတ်လပ်စွာ ပူဇော်ခဲ့သော နိုင်ငံတော်များနှင့် မတူဘဲ အမှန်တကယ် တည်မြဲနေသည်မှာ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း မရှိသော အရာတစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်သော တရားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။