နကုလဇာတ် - မြွေနှင့် မြွေပါတို့၏ မယုံကြည်သော မိတ်ဖွဲ့ခြင်း

ပါဠိတော် ဒုကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၆၅ တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ်ကာလ၏ အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားအလောင်းသည် ပုဏ္ဏားမျိုး၌ ဖြစ်ဖွားခဲ့ပြီး ထိုအိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ကာ ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ တောနက်များတွင် ရသေ့အဖြစ် နေထိုင်တော်မူသည်။ သစ်သီးနှင့် အမြစ်များကို စားသောက်ကာ တောရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အပေါ် တည်ငြိမ်သော မေတ္တာတရားကို တစ်သမတ်တည်း ထားရှိတော်မူ၏။

ရသေ့၏ သစ်ရွက်တဲအနီးတွင် သပြေသီးပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ ထိုပင်၏ အမြစ်ကြားရှိ ပိုးပေါက်တွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင် နေထိုင်ပြီး၊ ပင်စည်အထက်ရှိ အပေါက်တွင် သွားချွန်သော မြွေပါတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ထိုနှစ်ကောင်သည် မျိုးစိတ်တို့၏ ရှေးကတည်းက ရန်ငြိုးကို ဆက်ခံထားကြသဖြင့် တောအုပ်အတွင်း လမ်းဆုံတိုင်း တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် ကိုက်ရန် ခုန်ထွက်ကြသည်။

ထိုနှစ်ဦး၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ပွဲကို မြင်တော်မူသော ဘုရားအလောင်းသည် မြွေနှင့် မြွေပါ နှစ်ကောင်စလုံးကို နူးညံ့စွာ ပြောဆိုတော်မူသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထိုငြိမ်းချမ်းသော သွန်သင်ချက်ကိုပင် ပြန်လည် ဟောကြားတော်မူ၏။ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အနှောင့်အယှက်မပေးခြင်းသည် ရှေးရန်သူကို အောင်နိုင်သည့် အောင်ပွဲတိုင်း မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ချိုမြိန်မှုကို ဆောင်ကြောင်း၊ အကျင့်အရ ဆက်ထိန်းထားသော ရန်ငြိုးသည် ဘယ်သူ့ကိုမျှ အကျိုးမပေးကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ထိုရန်ငြိုးကို ဆောင်ထားသူအတွက်သာ အဆိုးဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။

ရသေ့၏ ကြည်ညိုဖွယ် စကားများကြောင့် မြွေနှင့် မြွေပါတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ ရှေးရန်ဝန်ကို ချထားကြသည်။ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် သွားချွန်ကိုင်မှု မပြဘဲ ထိုတောအုပ်ကို မျှဝေနေထိုင်ရန် သဘောတူကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ၎င်းတို့သည် ရသေ့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မျှဝေထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှေ့ကဖြစ်ခဲ့သော တိုက်ပွဲများ မရှိတော့ဘဲ သွားလာကြ၏။

တစ်ညနေခင်း မြွေသည် ၎င်း၏ အပေါက်နက်တွင် အနားယူနေစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် နေရောင်ထိုးသော အကိုင်းပေါ်တွင် မြွေပါ ဆန့်ကားအိပ်နေသည်ကို သတိပြုမိတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် ထိုမြွေပါသည် ပါးစပ်ဖွင့်ထားပြီး၊ အနီးရှိ ခြောက်သွေ့သော သစ်ရွက်၏ အသံအနည်းငယ်ပင် ကြားလျှင် ကိုယ်တုန်ရုံ ရှိနေ၏။ နိုးနေသည့်အချိန်တွင် ၎င်းလက်ခံထားသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက တကယ်ပင် သဘောမတူသည်နှင့်တူသည်။

မြွေပါထံ ချဉ်းကပ်ကာ ဘုရားအလောင်းက ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့သော သတ္တဝါသည် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို မျှော်လင့်သကဲ့သို့ အိပ်ရသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ၎င်း၏ ဖော်ထုတ်နေသော သွားများနှင့် တုန်ယင်နေသော မေးရိုးက နေ့ဘက်အပြုအမူဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် သင်ယူထားသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖော်ပြနေ၏။

မြွေပါသည် ၎င်း၏ လုပ်ရပ်များတွင် သဘောတူညီချက်သည် လုံလောက်စွာ စစ်မှန်ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ဖြေဆိုသည်။ သို့ရာတွင် မြွေမှာမူ ၎င်း၏ အမြင်အရ၊ ၎င်းတို့ကြား ပေးထားသော ကတိများ ဘယ်လိုပင် ရှိစေကာမူ သဘောသဘာဝအားဖြင့် ရန်သူသာ ဖြစ်ဆဲဟု ဆိုသည်။ ပညာရှိသော သတ္တဝါသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီးသော ရန်သူရှေ့တွင် စောင့်ရှောက်မှုကို ဘယ်တော့မျှ လျှော့ချ၍ မရကြောင်း၊ သစ္စာဖောက်မှုသည် ရောက်လာပါက သတိထားမှုကို လုံးဝ မထားဘဲ ပေးထားသော ယုံကြည်မှုမှတစ်ဆင့် အမြန်ဆုံး ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘုရားအလောင်းက မြွေနှင့် မြွေပါတို့၏ ဤတစ်ခုတည်းသော အငြင်းပွားမှုထက် ကျော်လွန်သော သွန်သင်ချက်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူသည်။ မိမိကြေညာထားသော မိတ်ဆွေကိုပင် ယုံမကြည်ဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ပွင့်လင်းစွာ ငြိမ်းချမ်းရေး ချုပ်ဆိုထားသော ရန်သူကိုပင် ကြောက်ရွံ့ဆဲ ဖြစ်သူသည် တကယ်တော့ ငြိမ်သက်မှုကို မတွေ့ရသေးပေ။ ၎င်း၏ ပြင်ပအပြုအမူ ဘယ်လောက် ငြိမ်းချမ်းနေစေကာမူ၊ အဝေးမှ ကြည့်ရှုသူ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို ဤအချက်သည် မှန်ကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုတော်မူ၏။

ရသေ့၏ စကားများဖြင့် ဆုံးမခံရသောအခါ မြွေပါသည် ၎င်း၏ ပြင်ပ သဘောတူညီချက်အောက်တွင် သယ်ဆောင်ထားသော စိတ်အတွင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကို ချထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ မေတ္တာစစ်မှန်စွာဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အိပ်စက်နိုင်လာသည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ ထိန်းထားသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ထိုအောက်တွင် သံသယက ကိုယ်ပိုင် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်လာမည်ကို ရသေ့က ခွဲခြားသိမြင်စေတော်မူသည်။

ထိုတောရှိ သီးခြားမြွေနှင့် သီးခြားမြွေပါတို့ နှစ်ကောင်စလုံး မေ့လျော့ခံရပြီးနောက် ကြာသော်လည်း ရသေ့၏ ခွဲခြားသိမြင်ချက်သည် အလွန် အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်ခဲ့သည်- အပြုအမူကိုသာ ပြောင်းလဲစေသော သဘောတူညီချက်သည် စိတ်နှလုံးကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲစေသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မတူပေ။ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိန်းထားသော မည်သည့် ချုပ်ဆိုမှုမဆို ၎င်းကိုယ်တိုင် ပြောဆိုသည့် အရာ ဖြစ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ ရသေ့၏ ကိုယ်ပိုင်တောအုပ်တွင် ထိုကဲ့သို့ မပြီးမြောက်သေးသော ငြိမ်းချမ်းရေးဖန်တီးမှု ပြတ်လပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရန်သူဟောင်းအသစ်တစ်စုံသည် မိမိတို့ ဆက်ခံလာသော ရန်ငြိုးကို ချထားရန် စိတ်အရောင်ဖြင့် ကြိုးစားတိုင်း၊ ရသေ့သည် ဤခွဲခြားချက်ကို ပြန်လည် ဆွေးနွေးတော်မူ၏။

ပွင့်နေသော ပါးစပ်ဖြင့် အိပ်ရသော မြွေပါသည် ငြိမ်းချမ်းရေးတွင် ကျရှုံးခြင်း မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြီးမြောက်အောင် မပြုလုပ်ရသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရသေ့၏ နူးညံ့သော ပြုပြင်ချက်က မြွေပါသည် နေ့ဘက်အပြုအမူနှင့် ညဘက်ကြောက်ရွံ့မှုကြား ကွာဟချက်ကို သတိပြုကာ၊ ထိုကွာဟချက်ကို ဤအဝေးထိ ယူဆောင်လာခဲ့သော မေတ္တာတရားဖြင့် ပြည့်စေရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သတ္တဝါနှစ်ကောင်သည် ရန်မပြုခြင်းမျှဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြွေပါသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်စက်နိုင်သောအချိန်တွင် ရသေ့က ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အစကတည်းက သင်ကြားခဲ့သော မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းနှင့် ပို၍ နီးစပ်လာခဲ့သည်။